Russell Braun wordt 55…

Russell Braun wordt 55…

Russell Braun is een Canadese bariton die de Papageno-aria uit “Die Zauberflöte” zong in The Cardiff Singer of the World 1993. Hij speelde zelf de panfluit, maar het wilde niet zo best lukken. Hij liet zich er echter niet door uit zijn lood slaan. Verder: Waldesgesprach van Schumann en Avant de quitter ces lieux uit Faust, waaruit bleek dat hij nogal een hoge bariton is, maar daardoor is hij juist minder in de diepte.

Lees verder “Russell Braun wordt 55…”

35 jaar geleden: “Een boek, ook voor uw collega’s”

35 jaar geleden: “Een boek, ook voor uw collega’s”

 35 jaar geleden ben ik Jan Matterne gaan interviewen. Die was op dat moment vooral bekend als auteur van de televisieserie “De Collega’s”. Het was voor ons jaarlijks boekennummer ter gelegenheid van de Boekenbeurs en de (nogal flauwe) titel was dan ook gekozen in functie van onze voorpagina in kleur.

Lees verder “35 jaar geleden: “Een boek, ook voor uw collega’s””

Manu Verreth (1940-2009)

Manu Verreth (1940-2009)

Morgen zal het reeds tien jaar geleden zijn dat Manu Verreth is overleden. Bij het grote publiek is hij vooral bekend als Jomme Dockx en als presentator van de hilarische “Pak de Poen”-show, maar ik heb hem in de jaren tachtig leren kennen als directeur van het Mechels Miniatuur Theater, waar ik gedurende een hele tijd toch kind aan huis was. Akkoord, ik had er meer contact met zijn tweelingbroer René, met Nora Tilley, Tessie Moerenhout, Tuur De Weert, Jaak Van Assche of zelfs Jacques Vermeire, maar toch bewaar ik een goede herinnering aan de man.
Lees verder “Manu Verreth (1940-2009)”

Jan Matterne (1922-2009)

Jan Matterne (1922-2009)

Het is reeds tien jaar geleden dat Jan Matterne op 86-jarige leeftijd is overleden. Matterne is vooral bekend als auteur van “De Collega’s” en het was dan ook in die hoedanigheid dat ik hem in oktober 1984 ben gaan interviewen. Het was voor ons jaarlijks boekennummer ter gelegenheid van de Boekenbeurs en de (nogal flauwe) titel was dan ook gekozen in functie van onze voorpagina in kleur.
Lees verder “Jan Matterne (1922-2009)”

Mandus De Vos (1935-1996)

Mandus De Vos (1935-1996)

Morgen zal het al twintig jaar geleden zijn dat Mandus De Vos is overleden aan een hartaanval. Hij is uiteraard vooral bekend als Bonaventuur Verastenoven uit “De Collega’s” (op bovenstaande foto, tweede van rechts) en hij speelde als dusdanig uiteraard mee in de film “De Collega’s maken de brug“, maar heeft binnen het kader van het Mechels Miniatuur Theater nog wel meerdere glansrollen gespeeld, zoals in “Dokters” van Rolf Hochhuth, “De brave soldaat Schweik“, “Een vacht voor de winter” en “Er valt een traan op de tompoes” van Annie M.G.Schmidt.
Lees verder “Mandus De Vos (1935-1996)”

Broeck af

« Groenten uit Balen », « Tien jaar later », « Au bouillon belge », ja zelfs « Mazelen » dat door sommige confraters als « Bazelen » werd betiteld, we hebben het allemaal niet alleen gepruimd, maar zelfs goed gepruimd. En dan hebben we nog niet eens onze « Brief aan Walter » in herinnering gebracht, brief die we auteur Walter Van den Broeck openlijk in dit blad schreven om hem te feliciteren voor z’n « Brief aan Boudewijn ». Kortom, onze verwachtingen voor « De rekening van het kind », tien jaar later, d.i. tien jaar na de creatie, door het Mechels Miniatuur Theater gebracht in een regie van Jaak Van Assche (van wie we onlangs ten tweeden male het schitterende « Rita op school » nog eens gingen bekijken) stonden hoog gespannen. De afgang was des te dramatischer.
Lees verder “Broeck af”

Een vacht voor de winter

Deze drie heren van middelbare leeftijd(v.l.n.r. Manu Verreth, Mandus De Vos en René Verreth) voeren in het Mechelse Miniatuur Theater tot en met 21 februari « Een vacht voor de winter » op van Claude Rich. Het is een stuk(je) absurdistisch theater dat eerst en voorai vanuit literair oogpunt (ondanks de « prix Lugné-Poë ») weinig geslaagd kan worden genoemd en dat bovendien hoegenaamd niet wordt gediend door de speelstijl van het MMT. Noch regisseur Jan Matterne, noch de acteurs kunnen meer uit de tekst halen dan wat erin zit. De tegenstelling met « Het Lakseermiddel » van Feydeau door de Mannen van den Dam was frappant. Dit laatste is immers een komedie die absurd wordt gebracht, terwijl in het MMT net het omgekeerde gebeurt. Toch is een verplaatsing naar het MMT steeds de moeite waard. De nieuwe zaal in de Hanswijkstraat is schitterend en het visrestaurant dat erbij hoort is delicieus. Een nieuwe vorm van toneelbezoek, als het ware…

(De Rode Vaan nr.3 van 1982)

Een (grijns)lach en een (lever)traan

Gewoontegetrouw opent het Mechels Miniatuur Theater zijn seizoen in de eigen zaal met een stuk dat vorig jaar reeds als reisvoorstelling werd gebracht (om aldus repetitieproblemen te omzeilen), namelijk « Er valt een traan op de tompoes » van Annie M.G. Schmidt. Toch zal er nu meer dan de gewone routine-herhaling aan te pas gekomen zijn. Door haar zwangerschap is Nora Tilley immers uit de rolverdeling verwijderd (als wij nog over een goed geheugen beschikken, menen we zelfs dat zij in haar rol als onstuimige dochter een discussie aangaat over het al dan niet hebben van kinderen) en vervangen door Tessy Moerenhout. In de oorspronkelijke versie speelde deze de rol van een rijpere vrouw, wat een vreselijke miscasting bleek te zijn. Haar rol wordt nu overgenomen door Nelly Rosiers, maar jammer genoeg zullen we deze niet op haar merites kunnen beoordelen omdat de première samenvalt met ons feest.
Wie we echter wel op de rooster kunnen leggen dat zijn de overige acteurs : Mandus De Vos als Ben, een zieke, oude man met zelfmoordneigingen; Jenny Tanghe als Sofie, zijn altijd drukdoende (maar bedrogen) vrouw; en Theo Hijzen als de schoonzoon, die hogere ambities heeft maar uiteindelijk braafjes schoonpapa zal opvolgen in « de zaak » (een schrijnwerkerij of zoiets). Ontsnappen ook niet : regisseur Paul Cammermans en schrijfster Annie M.G. Schmidt zelf. Zéker niet, zelfs !
Lees verder “Een (grijns)lach en een (lever)traan”

One more time

Nogmaals over “De Collega’s” dus. Maar “one more time” betekent ook iets in de zin van “bis”. En inderdaad, volgend seizoen moegen de collega’s een bisnummer (tweede reeks) opvoeren. Juich ik daarom? Niet bepaald, maar ik zal er ook niet om treuren. De laatste aflevering zette echter jammer genoeg eerder de gebreken dan de kwaliteiten van de reeks dik in de verf.
Lees verder “One more time”