Jef Rademakers wordt zeventig…

Jef Rademakers wordt zeventig…

Ik was destijds een trouwe kijker van zijn televisieprogramma’s, ik heb al verscheidene boeken van hem gelezen (*) en ik ben zelfs eens een namiddag met hem op stap geweest (**). Hoog tijd dus dat Jef Rademakers een eigen lemma krijgt op mijn blog!

Jef Rademakers werd geboren in Roosendaal en groeide op in een rooms-katholiek gezin. Zoals hij zegt in Humo van 21/9/2010: “De kerk heeft mensen veel verdriet gedaan, in al hun arrogantie hebben ze de kleine jongetjes niet alleen in hun broek gezeten maar ook in hun hersenpan, en dat is nog het ergst.” 

Lees verder “Jef Rademakers wordt zeventig…”

Dertig jaar VTM

Dertig jaar VTM

Morgen viert de eerste commerciële zender in Vlaanderen, VTM dus, z’n dertigste verjaardag. Over de start zelf heb ik niets geschreven destijds in De Rode Vaan, dat hadden de politieke bonzen al gedaan in een heus “dossier”. Laten we niet vergeten dat ik op dat moment samen met Jan Mestdagh nog de enige redacteur van de “oude” Rode Vaan was en dat ik dus zeker niet in de bovenste schuif lag. Op het einde van de maand zal ik trouwens zelf de redactie verlaten en mij in het ongeluk storten door perschef te worden bij minister De Batselier onzaliger gedachtenis. Maar goed, we gingen het over VTM hebben. Na twee weken heb ik er in de televisierubriek wel aandacht aan besteed onder de titel “Komkommers als primeurs”. Even kijken of dit artikel dertig jaar later nog overeind staat…

VTM teistert nu reeds een veertiental dagen ons scherm, het wordt dus tijd om eens een eerste balans op te maken. Aangezien men doelbewust voor spelletjes, feuilletons en films heeft geopteerd, valt er natuurlijk niet zo heel veel te vertellen. Uitschieter is ontegensprekelijk « Klasgenoten » , alhoewel ook dit geen echte « eigen productie» is, want achter de schermen houdt de Nederlandse ontwerper van dit programma, Jef « Pin Up Club» Rademakers, de touwtjes in handen. Kan men moeilijk stellen dat wij van de klas werkelijk hebben « genoten » (Vlamingen blijken uiteindelijk inderdaad toch nog altijd enkel in het dialect vlot te kunnen spreken), het is en blijft een formule die de BRT hen mag benijden. Na Wilfried Martens en Jean-Marie Pfaff is het op dinsdag 21 februari de beurt aan acteur Jo Demeyere (foto).
De oorlog met de kijkcijfers is volop aan de gang. Vooral via het misselijk makende proza van Mark Coenegracht in « Het Laatste Nieuws » worden we daardoor op de hoogte gebracht. Alle bij VTM betrokken bladen besteden uiteraard veel aandacht aan deze zender, maar deze jongen bakt het toch wel heel erg bruin. Als ik lees dat Venezolaanse journalisten zich verontschuldigden omdat ze na een persconferentie van Fidel Castro spontaan in applaus uitbarstten en dus, met hun eigen woorden, « niet genoeg afstand hadden bewaard », dan kan men zich afvragen hoe « afstandelij k» de VTM-supporters wel zijn. (Tussen haakjes: over Cuba is er ook op dinsdag, maar dan op de RTBF, een reportage te zien van Anne Remiche-Martynow en Annie Thonon.)
Maar goed, laten we de cijfers spreken. « VTM goed voor 704.158 kijkers » bloklettert onze liberale confrater na één week uitzending. Daarmee roept hij de commerciële zender ook uit tot « leader in tv-land ». Nu, op het eerste gezicht heeft hij daarmee precies geen ongelijk, want dat cijfer is bijna het dubbele van de beoogde 20 %. Hopelijk reageert men bij VTM zelf echter iets nuchterder, want zelfs een klein kind weet dat die eerste week het nieuwsgierigheidseffect ten volle heeft gespeeld.
Verder was o.a. de filmprogrammatie bij de aanvang erg sterk, maar nu reeds valt op dat dit peil niet kan gehandhaafd blijven (dat is trouwens normaal). De beste films voor de komende week zijn dan ook eerder te zien op de RTBF (« Le nom de la rose » 20/2), Télé 21 (« Absolute beginners » 17/2) en de BRT zelf (« Midnight express » 17/2). (*)
De openingsshow, door meer dan één miljoen mensen bekeken ondanks de voetbalwedstrijd op de BRT en Moboetoe op RTBF, scoorde naar verluidt ook erg goed in waarderingscijfers en daar kunnen wij wel inkomen. Een paar technische mankementen te wijten aan de opgespelde microfoons niet te na gesproken, was het inderdaad een vlotte bedoening. Maar ook hier geldt de opmerking dat de realisatie bijna volledig in handen van onze noorderburen was. Hoe zit dat dan eigenlijk met de steun aan de Vlaamse beeldindustrie?
Het viel ook te verwachten dat de Nederlandse zenders meer te lijden hebben van VTM dan de BRT, die uiteindelijk — als men de twee netten samentelt — toch nog altijd 150.000 kijkers méér heeft. Maar met haar programmatie zit VTM inderdaad helemaal in de buurt van AVRO, TROS, Veronica en consoorten. Typisch in dat verband is wel dat zelfs Capiau’s « Rad van Fortuin » het ruimschoots moet afleggen tegen het BRT-nieuws. Het is ook zowat het enige VTM-programma waarmee we geen kennis hebben
gemaakt, maar dat is niet enkel te wijten aan de concurrentie met het nieuws, want voor « Bompa » hebben we wel even over ons zieltje gestreken. Ondanks de clichés en het Antwerps dat wel onze nieuwe eenheidstaal schijnt te worden was het niet slecht, maar precies omwille van de concurrentie met het nieuws zal het toch wellicht de laatste keer geweest zijn.
Ook het sportprogramma op zondag meenden we de voorkeur te moeten geven op het BRT-nieuws, maar dat hebben we al vlug opgegeven. De mythe van de “aandacht voor de kleinere sporten” zal hopelijk vlug worden doorprikt: die aandacht is immers inderdaad ook erg “klein”… Over sport gesproken, het zondagnamiddagprogramma van Mike Verdrengh blijkt uiteindelijk op een paar uitslagen na geen sport-items te bevatten, zodat we ook daarvoor een fikse wandeling niet meer hoeven te laten. In afwachting van de slag om de voetbalvelden zijn het de tekenfilms van Walt Disney die nog de meeste aandacht trekken. Martin Dejonghe pakte daarna in zijn « Servicegolf » al meteen uit met een wereldprimeur, die op het televisiescherm zeker taboedoorbrekend heeft gewerkt en toch schijnt ook dit programma in de algehele matheid ten onder te zijn gegaan. Dat komt natuurlijk omdat het ook alweer zo kort is. Overal waar men kan, pietst men immers minuutjes af voor publiciteit, het enige dat ruimschoots aan bod komt. Ondanks de wetgeving worden trouwens ook de films hiervoor onderbroken. Leven wij dan toch in een anarchistisch landje?
De meeste aandacht gaat echter natuurlijk naar het VTM-journaal. Ik moet zelfs toegeven dat hierdoor mijn dagindeling enigszins werd gewijzigd. Na nieuws en actueel van 18u schakel ik meestal reeds het televisietoestel in, want op de radio volgen dan toch gastprogramma’s en/of Freddy Sunder. Hierdoor zie ik ook bijna dagelijks « Cijfers en Letters », een rustig spelletje, waardoor men niet geïrriteerd wordt tenzij misschien een beetje door de geforceerde grapjes van Carine Van de Ven. Wel een pluim voor de sobere presentatie van Zaki. De nieuwslezers van 19u, Danny Verstraeten en Nadine Desloovere, worden hier op de redactie overigens ook positief ontvangen (net zoals omroepster Lynn Wezenbeek trouwens, met het geaffecteerde Hollands van Marlène van Wouters tot Ginder hebben we het iets moeilijker), maar over de items hebben we minder lof. Dichter bij het volk, jawel, en dus krijgen we haast elke dag een stukje Terloops op ons bord, terwijl straatinterviews gedegen informatie uit het buitenland moeten vervangen (b.v. over Zaïre). Overigens, opletten met dat « gesundes Volksempfinden », jongens!
Grapjes in de zin van « komkommers » als « primeurs » te presenteren kunnen we wel waarderen, maar Daniël Buyle naar de Heilige Apollonia sturen, daar kregen we kiespijn van. Verrassend was ook dat de bijdrage van Lucas Vandertaelen over Cités-Cinés zowel informatief als qua vormgeving ruimschoots werd overtroffen door het BRT-item. Gelukkig bood onze nationale zender (nog altijd de grootste propagandist voor VTM) hem de kans zijn image wat op te vijzelen in « De drie wijzen », waaruit overigens de Heilige Drievuldigheid Mortier, Lanoye en Uytterhoeven om de redenen die ook wij reeds herhaaldelijk hebben aangestipt, is opgestapt.
Laten wij ons tenslotte nog verontschuldigen bij die lezers die omwille van de door ons aangekondigde « erotiek » naar het jeugdprogramma « Klim Op » hebben gekeken, want buiten Ben Crabbé die voortdurend in het bloesje van Christel Van Dijck grabbelde (erotiek op z’n Vlaams?), viel er niks te beleven. Producer Tania Humblet in « Het Belang van Limburg »: « De deelnemers aan Flanders Erotica waren allemaal dertigers en een meisje dat de reputatie had veel jongens te versieren bleek bij nader inzien weinig te vertellen te hebben. » In de plaats kwam een meisje een fantasie op haar kerkelijk huwelijk voorlezen. De erotiek zat hem dan wellicht in de manier waarop de pastoor zijn kwispel hanteerde… (**)

Lees verder “Dertig jaar VTM”

Dertig jaar geleden: “De Sportshow”

Dertig jaar geleden: “De Sportshow”

Dertig jaar geleden was mijn televisierubriek in De Rode Vaan van 20 januari 1989 gewijd aan “De Sportshow”, zoals duidelijk te zien is op bovenstaande foto…

Als alles zoals gepland is verlopen heeft u bovenstaande mooie benen afgelopen woensdag kunnen bewonderen in de wekelijkse Sportshow. Geef toe, ter afwisseling van die onnatuurlijk onthaarde rennersbenen mogen ze er zijn. Maar is het zo dat sport dient te worden gebracht? In ons « bezoek » aan Mark Uytterhoeven hebben we het reeds duidelijk gesteld: sport is op de eerste plaats journalistiek. Anderzijds heeft Mark misschien wel gelijk als hij repliceert dat dit niet noodzakelijk mag betekenen dat het dan ook gortdroog dient te worden gebracht. Toch was het sportjaaroverzicht geen succes, terwijl u ondertussen zelf hebt kunnen oordelen over de voorstelling van het nieuwe wielerseizoen.
Voor Yvan Sonck was een en ander alleszins voldoende om zijn functie als coördinator bij de BRT-sportdienst neer te leggen. « Ik ben bij de BRT aangeworven als journalist, niet als grappenmaker, » zou hij aan confrater Marijke Libert van « De Morgen » hebben verklaard. Op die manier wil hij protesteren tegen het feit dat de sportdienst werd losgekoppeld van de dienst informatie, ook al heeft de (terecht gevreesde) transactie naar de dienst vrije tijd uiteindelijk toch ook geen doorgang gevonden. In de praktijk komt het erop neer dat een deel van de redactie zich blijft bezig houden met nieuwsgaring voor het journaal en rubrieken als « Sportweekend » en « Sport op Zaterdag ». Het andere gedeelte spitst zich dan meer toe op de zogenaamde « spektakelsporten » (de naam alleen al!), die dan voornamelijk ’s woensdags zullen aan bod komen. Maar blijkbaar zijn dus ook andere formules mogelijk, zoals een voorstelling van de Belgische wielerploegen (mét reclame uiteraard, wat VTM met lede ogen zal aanzien) in een Casino. In tegenstelling tot de opzettelijk goed aangeklede renners worden volgens de « Gazet van Antwerpen » (de laatste tijd gespecialiseerd in dit soort nieuws) dan ook nog een paar halfblote meiden ten tonele gevoerd, allicht om het contrast nog wat groter te maken. Als eeuwige optimist zou ik kunnen aanvoeren : toch beter dan blote renners, want de laatste tijd is de trend om renners en voetballers in de kleedkamers te interviewen ook een beetje uit de hand gelopen. Misschien ook op zoek naar meer « spektakel » ?
Vlug over naar een meer « verheven » zender, want deze week heb ik mezelf een primeur gegund — en ik zal allicht niet de enige geweest zijn. Ik heb namelijk voor het eerst naar een programma van de Evangelische Omroep gekeken. Het betrof natuurlijk de actualiteitenrubriek « Tijdsein » op woensdag 11 januari, omdat daarin de door de RTBF tot op 1 februari uitgestelde reportage over het fortuin van Moboetoe zat. Dit vijf jaar oude Amerikaanse werkstuk had door deze ingreep opnieuw volop de belangstelling gewekt. Wat kwantiteit betreft was het zelfs een beetje overdreven (het was eerder een nieuwsflits dan een echte reportage), maar de kwaliteit mocht er zijn : Amerikaanse agressieve journalistiek op zijn best. Het deed deugd te merken dat deze aanpak niet noodzakelijk alleen voor « links » uit de kast wordt gehaald…
Een pluim dus voor de EO, maar al meteen moeten we eraan toevoegen dat twee van de vier andere onderdelen van het programma ons sterk tegen de borst stuitten, namelijk de hypocriete aanpak van de uitspraken van Yasser Arafat (« Als de PLO zegt de enige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk te zijn, dan is hij ook verantwoordelijk voor de excessen van terroristische extremisten ») en vooral de « voorlichting » over het zogenaamde HP-virus. Deze geslachtsziekte die baarmoederkanker veroorzaakt, werd als « nieuw » ten tonele gevoerd en « nog veel erger » dan aids (want niet tegen te houden met een condoom).
Nu, ten eerste is dit virus reeds lang bekend en, ten tweede, het is hoegenaamd niet bewezen dat het inderdaad wordt doorgegeven ondanks het gebruik van een condoom. Er werd wel een Amerikaanse arts opgevoerd om dit te « bewijzen », maar men kan zich afvragen in hoever deze persoon zijn wensen voor werkelijkheid heeft genomen.
De achterliggende bedoeling van deze « reportage » was immers duidelijk : de aids-afschrikking heeft op het morele terrein niet voldoende gewerkt (op het medische vlak steunen wij uiteraard de afschrikkingspogingen, al dient opgemerkt dat ook hier nog te weinig de noodzakelijkheid van een condoom is doorgedrongen) en daarom komt men nu maar uit de hoek met een « nieuwe » ziekte waartegen slechts één remedie is: dezelfde partner aanhouden. Terwijl juist geweten is dat dit het gevààrlijkste procédé is. Evenmin als prostitutie zal overspel wel nooit uit het dagelijkse leven te bannen zijn, het verschil is alleen maar dat wanneer iemand in een monogame relatie plotseling voorstelt een condoom te gebruiken, hij of zij aan de partner a.h.w. de intentie om vreemd te gaan bekend maakt. Het spreekt dus vanzelf dat dit juist niet zal gebeuren. Met alle gevolgen vandien.
Een kwalijk televisieavondje dus, maar het was nog niet gedaan! Op het eerste Duitse net was niemand minder dan « ons alle r» professor Aubin Heyndrickx te gast in een andere actualiteitenrubriek « Im Brennpunkt », die volledig gewijd was aan de conferentie over chemische wapens in Parijs. Daarbij speelde deze eminentie het klaar te beweren dat er voor de omstreden fabriek in Libië maar één oplossing bestond: ze plat bombarderen! Zelfs interviewer Fritz Pleitgen sprak tot besluit de wens uit « dat het toch zo ver niet zou moeten komen »…
Gelukkig was er om van al deze emoties te bekomen later op de avond de omstreden « Pin-up club ». Je weet wel, het programma waar niemand naar kijkt, tenzij « toevallig » (zoals Jan De Zutter in « De Morgen », nochtans auteur van de reeks over prostitutie, zodat men dus normaliter mag veronderstellen dat hij al iets gewend is). Toch heeft de studiedienst van de BRT dankzij zijn nieuwe methode om het kijkgedrag te meten, alweer een enorme piek (opletten voor zetfouten !) vastgesteld. Verstandige vraag van videobezitter : als de video aanslaat, wordt dit dan als een « kijker » geregistreerd? Het late uitzenduur van dergelijke programma’s gedurende de week geeft bij een kleine rondvraag immers meer aanleiding tot opname dan tot werkelijk blijven kijken. Omdat de kleine oogjes ’s anderendaags op het werk de snoepers zouden verraden?
Over Jef Rademakers gesproken, VTM nam deze week de journalisten letterlijk in de boot om ze over hun openingsshow van woensdag 1 februari te vertellen (opname in het Oostendse Casino op zaterdag 28 januari, maar je mag er toch niet binnen: genodigden only), maar veel valt daarover niet te melden. De « vedetten » zijn alleszins niet om van achterover te vallen (Tom Jones o.a.). Daarom berichten wij liever dat de eerste VTM-uitzending van « Klasgenoten » (dat andere geesteskind van Rademakers weet je wel) op dinsdag 7 februari zal worden uitgezonden. Zoals wellicht reeds geweten zal de première aan de premier (Wilfried Martens dus) toekomen, waarna ook Lutgart Simoens, Johan Verminnen en de onvermijdelijke Jean-Marie Pfaff aan de beurt komen. Voor zover ik weet heeft er in mijn klas nooit een beroemdheid gezeten, zodanig dat deze televisiepromotie alweer aan mijn neus zal voorbijgegaan. Tenzij ze mezelf tot onderwerp nemen natuurlijk, want zoveel bekende Vlamingen zijn er nu ook weer niet…

Lees verder “Dertig jaar geleden: “De Sportshow””

Ariane Ryckaert als Mieke Maaike

Ariane Ryckaert als Mieke Maaike

Boons pornoverhaal, “Mieke Maaikes obscene jeugd”, dat hij schreef om “af te kicken” van “Pieter Daens”, zou oorspronkelijk worden verfilmd door Rob Van Eyck maakte reeds enkele malen bekend dat hij en niemand anders het zou verfilmen, maar met Van Eyck moet men altijd uitkeycken natuurlijk. En zie: de familie Bert die als producer optreedt dacht er net zo over. Ze trokken het budget op tot 90 miljoen, maar tegelijk zetten ze Van Eyck aan de deur. In eerste instantie werd Stijn Coninx aangetrokken (ook om van “Daens” af te kicken?), maar ook Dominique Deruddere wordt – als pornokenner – nog achter de hand gehouden. En waarom zou men Jef Rademakers niet aanspreken, die heeft immers een scriptie gemaakt over Mieke Maaike?
Hoe dan ook, het bleef maar aanslepen, want ondertussen had de affaire Dutroux een dikke stok in de wielen in de wielen gestoken… De Gentse Ariane Ryckaert van Pierre Eggermonts “Models Office” die als hoofdvertolkster werd aangetrokken, ging dan maar zelf de baan op in februari 2000 met wat heet een theatervoorstelling te zijn over Mieke Maaike, waarbij ze zich zo goed mogelijk elf verhalen probeert te herinneren, terwijl ze bijna bloot over het podium flaneert.
Lees verder “Ariane Ryckaert als Mieke Maaike”