Veertig jaar geleden stelde confrater Jan Mestdagh in De Rode Vaan de bundel “Vlaanderen” van Geert van Istendael voor. Zoals het toen – en nu nog altijd – de gewoonte was, vormde dit de aanleiding om met het Vlaamse volk te spotten. De slogan “eigen volk eerst” moest nog worden uitgevonden, maar “eigen volk laatst” werd ook toen reeds gretig in praktijk gebracht.
Lees verder “Veertig jaar geleden: dichtbundel van Geert van Istendael”
De tweede bundel van Bea de Longie, « Chariot », bevat 21 korte, losbladig uitgegeven gedichten, die elk op zichzelf staan maar toch ook onderling voortdurend naar elkaar verwijzen. De titel, aldus leert ons de flaptekst, verwijst naar de zevende hoofdkaart van de Tarot, waar we de « Minnaar » van de zesde plaat terugvinden, iets ouder en gekroond om te tonen dat hij zijn ambivalentie overwon, zijn conflicten oploste. Dit kaartspel wordt dan voorgesteld als « evenzeer een voorwendsel als een verhaal over de zoektocht naar die chariot ».
Het is al 25 jaar geleden dat Herman De Coninck in Lissabon is overleden. Om hem te herdenken, een interview van nog tien jaar eerder, afgenomen in de “donkere tijden rond Kerstmis”…
Lees verder “Herman De Coninck (1944-1997)”
Ik heb het al eerder geschreven: op De Rode Vaan kregen wij ook vaak naslagwerken toegestuurd, die dan – in tegenstelling tot andere recensie-exemplaren – op de redactie moesten blijven. Zo ook veertig jaar geleden toen we het tweedelige Groot Nederlands Larousse Woordenboek van de Hasseltse uitgeverij Heideland-Orbis kregen toegestuurd. Maar natuurlijk moest er wel een slachtoffer worden gevonden die de “recensie” moest schrijven. Dat was dan vaak ondergetekende. Maar in dit geval kreeg ik wel veel hulp van de “puzzelmaster” (Jan Mestdagh) en vooral tekenaar Fonske Goossens die op mijn aangeven bovenstaande tekening maakte (toegegeven: ik had ze zelf al eens in een Nero-verhaal zien staan).
Lees verder “Veertig jaar geleden: hoe vind je ’t woordenboek?”
1986 zal de geschiedenis ingaan als het jaar dat rockmuziek opnieuw sociaalvoelend werd. En dan hebben we het niet zozeer over de trend van de singer-songwriters die opnieuw de kop opsteekt (Suzanne Vega b.v.), maar wel over manifestaties en benefietplaten ten voordele van allerlei acties.
Lees verder “Jaaroverzicht 1986”
Er was eens… een tijd dat kinderen nog onmondige wezens waren, kleine potjes met grote oren, kleine volwassenen zonder eigen wereld, zonder eigen bewustzijn. Het was de tijd dat ik mijn eerste seksuele fantasieën kreeg bij het lezen over Roodkapje in het bos, de tijd dat Eric Hulsens met rode oortjes over Hans en Grietje hoorde vertellen, de tijd dat er nog opstellen werden gemaakt over « De Herfst » en niet over « De atoomdreiging in het Westen », de tijd dat een kind nog niet aan zijn ouders vroeg in welke mate de Marxistische leerstellingen van toepassing zijn op « Piet Fluwijn en Bolleke », de tijd dat een baby van acht maanden nog niet rondkroop met een sticker « Atoomenergie ? Nee bedankt » op zijn luier. En toen kwam… Jeugd en Theater, later herdoopt in het Brialmonttheater. Hulsens schrijft ingewikkelde theorieën over hoe moeilijk het is voor een kind om kind te zijn, mijn schedel is gaan kalen onder het probleem volwassen te worden, en jeugdliteratuur behandelt nu de krakersproblematiek, het terrorisme, verkrachting en pedofilie.
Lees verder “Veertig jaar geleden: van prinsen en prinsessen tot hasjies en Dario Fo”
