Lars Norén wordt 75…

Lars Norén wordt 75…

Vandaag wordt de Zweedse toneelauteur Lars Norén 75 jaar (foto Michiel Hendrickx, afkomstig van Wikipedia). Hij wordt beschouwd als de meest prominente hedendaagse Zweedse schrijver. Hij staat wereldwijd zelfs bekend als dé opvolger van Ibsen en Strindberg. Nadat hij debuteerde met gedichten, schreef Norén aan een razend tempo een reeks theaterstukken die ontwrichte familiale relaties blootleggen.
Lees verder “Lars Norén wordt 75…”

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

De Vieze Gasten zijn voor de meesten nog altijd synoniem voor de politieke grappen en grollen van Vuile Mong Rosseel. Daar kan vanaf vanavond verandering in komen. Het is weliswaar niet de eerste keer dat andere mensen onder de vlag van de Vieze Gasten een stuk opvoeren dat nogal wat in stijl verschilt met wat Mong doet, maar tot nu toe zijn deze producties vrij onopgemerkt voorbijgegaan. Het stuk van vanavond zal dat zeker niet doen. In het “Dossier Ronald Akkerman” speelt Steph Baeyens immers een overleden aids-patiënt die na zijn dood een bezoek brengt aan de verpleegster die hem in zijn terminale fase heeft verzorgd (gespeeld door Lisette Mertens). Dit stuk, dat tot en met woensdag loopt in de Backstage, wil duidelijk stelling nemen in de discussie over euthanasie die op dit moment in het politieke halfrond wordt gevoerd en zal dus niemand onberoerd laten. ★ Ook in Vooruit wordt vanavond en morgen een politiek stuk gebracht. Antigone speelt immers «Wolokolamsker Chaussee» van de DDR-auteur Heiner Müller (foto Hubert Link via Wikipedia): “een requiem voor de socialistische droom“. (HLN, 27/2/1998)

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Twintig jaar geleden: cultuur in Gent

Gisteren hadden we het reeds over “K’s pruimentijd”, de bewerking van Kafka’s «Het Proces» door studententheater Kajton, die u ook vanavond kan gaan bekijken in de Tinnen Pot. Welnu in Elcker-Ik heeft er ook een Kafka-avond plaats, zij het dan gewijd aan zijn andere meesterwerk « Het Slot ». ★ Het lijkt trouwens wel of de Gentse organisatoren « thematisch » programmeren. Gisteren waren de codewoorden « moeilijk» en « emstig », vandaag gaat het er integendeel « knus » en « gezellig » aan toe. ★ Zo presenteert Walter De Buck in Trefpunt de nieuwste dichtbundel van Marcel Van Maele, terwijl er natuurlijk ook weer de Arcazolder is, waar studenten van het conservatorium een ingeleefde lezing brengen van « Cirkant » van Bob Vanden Eynde. ★ Een dergelijke lezing brengt ook Dood Paard, van « Quartett » van Heiner Müller in Vooruit. Nu is deze bewerking van « Les Liaisons Dangereuses » op zich allesbehalve « knus » en « gezellig », maar met kaas en wijn erbij klinkt dat al anders. ★ Een ander quartet, het jazz-quartet van Curt Bulteel en Tom Mahieu, speelt in de Hotsy Totsy (foto Visit Gent).

De tractor

Meer dan eens kregen de Mannen van de Dam de opmerking te horen : « Als het socialisme zo goed is, waarom gaat ge dan niet in een socialistisch land wonen ? “.
Deze kreet is even versleten als goedkoop, maar blijkt toch nog in te slaan bij een zeker publiek. Daarom besloten « de mannen » een stuk te brengen dat precies handelt over de moeilijkheden en problemen waarmee het socialisme gepaard gaat.
Gekozen werd « Traktor » van de Oost-Duitse auteur Heiner Müller. Het gegeven is eenvoudig. Een tractorchauffeur wordt gevraagd om een akker om te ploegen. De tijd dringt, want in het door de oorlog verwoeste Duitsland waart het spook van de honger. Maar… door de terugtrekkende Duitse legers werden de akkers bezaaid met mijnen. Hans L. waagt zijn vel, loopt op een mijn en verliest zijn been. Door de goegemeente wordt hij als een held bejubeld, maar op zijn ziekenhuisbed voelt hij zich allesbehalve heldhaftig : hij wil alleen maar zijn been terug. Uiteindelijk zal hij echter inzien, dat de wereld niet rond zijn beenstompje draait en zal hij opnieuw zijn plaats innemen tussen zijn makkers.
Wij worden hier dus geconfronteerd met een steeds weer opduikende problematiek : de spanning tussen individu en gemeenschap, de vraag naar doel en verantwoording van het “heroïsme”, de noodzaak van een nieuwe moraal, enz.
Het stuk wordt door de « Mannen van de Dam » behoorlijk voor het voetlicht gebracht, maar toch bereikt het zijn doel niet. Het verwijst immers naar een werkelijkheid (die van de DDR direct na de oorlog) die al te zeer van ons (vooral jeugdig) publiek verwijderd is, om direct te kunnen aanspreken. Vandaar dat de nabespreking eigenlijk belangrijker wordt dan de opvoering zelf, en voor een toneelstuk is dit natuurlijk nefast — zoals bleek uit het felgedund publiek dat na de pauze terug kwam opduiken.
0. i. is deze productie dus een maat voor niets. Jammer, want het opzet is interessant genoeg.

Jan Mestdagh