Gie Luyten is de samensteller van een poëziebundel “Kinderen dromen zich een wereld”, waarin uiteraard een gedicht van hemzelf niet mocht ontbreken (“Hermetisch kinderlied”). Hiermede zorgt Luyten voor een opvolger van zijn “Stemmen uit het dorp” en daar we mogen veronderstellen dat het principe van de “sensibiliteitsjaren” nu misschien wel voorgoed is ingeburgerd, kunnen we van Gie Luyten nog vele van dergelijke bundeltjes verwachten. (Enkele jaren later zou hij op de BRT de Stripkwis presenteren, waaruit bovenstaande foto.)
Lees verder “45 jaar geleden: “Kinderen dromen zich een wereld””Tag: Gie Luyten
45 jaar geleden: “Maar kind toch, wat zeg je nu”
Anita Daldini moet wel erg zeker geweest zijn van haar stuk (twee betekenissen). Ze wilde per sé dat de bikkelharde criticus van De Voorpost, die toch al menig poëzieprogramma heeft gekraakt (terecht natuurlijk), aanwezig was bij de première van “Maar kind toch, wat zeg je nu!”, een collage van gedachten en prozafragmenten rond het kind (1979 is het Jaar van het Kind, of wist je dat nog niet?), gebracht door haar leerlingen van de klas Voordracht van de Stedelijke Muziekacademie van Sint-Niklaas, bijafdeling Temse. En laat ik het maar meteen verklappen: het is een bijzondere meevaller geworden.
Lees verder “45 jaar geleden: “Maar kind toch, wat zeg je nu””45 jaar geleden: Neurosong
In 1979 werd Micha Marah door de BRT intern uitgekozen om België te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival van dat jaar in Jeruzalem. Tijdens de Belgische preselectie op 3 maart 1979 zong ze drie liedjes: Mijn dagboek, Comment ça va en Hey nana. Het laatste werd gekozen als de uiteindelijke inzending. Marah verfoeide het liedje echter en dreigde zich terug te trekken. De situatie dreigde te escaleren toen ze Hey nana als plagiaat wilde laten aanmerken met de bedoeling het te diskwalificeren. Koorzangeres Nancy Dee werd benaderd als vervangster. Uiteindelijk reisde Micha Marah toch af naar Israël, waar zij op 31 maart 1979 het gewraakte liedje zong. Ze eindigde er als 18de en gedeelde laatste. Daarna wilde ze Hey nana nooit meer zingen. Haar versie verscheen ook niet op plaat. Op verzoek van Milo Decoster (Barclay) bracht componist Charles Dumolin de versie wel uit. Ikzelf was zo dom om me in mijn televisierubriek in De Voorpost met deze onverkwikkelijke affaire te bemoeien…
Lees verder “45 jaar geleden: Neurosong”

