35 jaar geleden: “Starkadd” in Arca

35 jaar geleden: “Starkadd” in Arca

Tot 5 februari 1984 kon men in de Gentse Sint-Pietersabdij de tentoonstelling « Belle époque in Vlaanderen » gaan bewonderen, een tentoonstelling die vooral was opgezet rond het toenmalige tijdschrift « Van Nu en Straks ». Dit geesteskind van August Vermeylen, Emmanuel De Bom, Cyriel Buysse en Prosper Van Langendonck heeft, zoals u zich misschien nog wel van de schoolbanken herinnert, voor een omwenteling gezorgd. Zoals alle revolutionaire tijdschriften kent deze publicatie haar ups and downs. Nadat ze een eerste keer op de fles zijn gegaan, haakt Buysse af en wordt Alfred Hegenscheidt door Vermeylen binnengehaald om de zaak een beetje rendabel te maken. Hij wordt dan ook terecht met « menonkel » aangesproken. Helaas moet Hegenscheidt al vlug verstek laten gaan, geveld door een TBC-aanval moet hij uitwijken naar Davos. Daar schrijft hij « Starkadd », een lyrisch drama over een stoere knaap (een Noorse skald) die een hele corrupte Deense hofhouding ter hulp komt. Een mens vraagt zich af waar Hegenscheidt wel zijn inspiratie mag hebben gehaald… Nou goed, genoeg gelachen om ’s mans gezondheid, krakende wagens lopen het langst, hij stierf pas « onlangs » (1964), net een beetje te vroeg om met paard en kar door de gemeente te worden gevoerd voor zijn honderdste verjaardag.
Lees verder “35 jaar geleden: “Starkadd” in Arca”

Vijftig jaar geleden: de kiemen voor Theater Arena

Vijftig jaar geleden: de kiemen voor Theater Arena

Om de oprichting van Theater Arena toe te lichten, moeten we eerst en vooral ons wenden naar… het NTG! En met name naar de première op 20 mei 1967 van ‘De Vertraagde Film’ van Herman Teirlinck. Bij het groeten stapt regisseur Frans Roggen waardig en theatraal naar voren, om een breed saluut te brengen naar de zijloge côté jardin waar normaal directeur Poppe had moeten zitten. Die loge was echter leeg. Eén seconde verbazing, waarna het publiek  de geste meteen door heeft. Onder het applaus breekt een tumult uit van Poppe-fans die op de houten vloer stampen en minutenlang scanderen: “Poppe-Poppe-Poppe!”
Wanneer regisseur Roggen zich achteraf tussen het publiek via de grote trap naar de foyer wil begeven, krijgt hij van onheilsbode, de goede NTG-secretaris Roger Thienpont (die als Paul Berkenman de filmfragmenten had gedraaid), stilletjes te horen dat de Raad van Beheer zijn aanwezigheid op de receptie niet op prijs stelt. De flamboyante Frans Roggen maakt prompt een publieke scène: “Wat! De regisseur van het stuk wordt dus niet geduld op de receptie!”, etc. Roggen verlaat met slaande deuren het gebouw. Voorgoed.
En dat is dan ook het begin geweest van wat gezien werd als een anti-NTG-operatie: de stichting van Theater Arena met een schare van Poppe-getrouwen.
De benaming “Theater Arena” vinden we dan ook voor het eerst terug in 1968, gekoppeld aan het Amateurstoneelcentrum L.Van de Putte. Na één seizoen ging Arena onder impuls van Jacques Veys (foto) echter op eigen benen staan. Onder de artistieke leiding van Frans Roggen werd er vooral hedendaags theater gebracht: “De Meiden” (Genet), “De Nonnen” (Manet), “Huis Clos” (Sartre).
Lees verder “Vijftig jaar geleden: de kiemen voor Theater Arena”

Roger Vitrac (1899-1952)

Roger Vitrac (1899-1952)

Het is vandaag 65 jaar geleden dat de Franse surrealistische toneelschrijver en dichter Roger Vitrac is gestorven (op bovenstaande foto tweede van rechts). Vitrac ontmoette omstreeks 1921 via deze groep André Breton en Louis Aragon in Café Certa, een café waar veel Dadaïstische activiteiten plaatsvonden totdat het de thuisbasis voor surrealistische kunstenaars werd. Nadat hij zich langzamerhand losgemaakt had van deze beweging stichtte hij samen met Antonin Artaud in 1926 het Théatre Alfred-Jarry. Hier voerden ze een aantal van zijn belangrijkste toneelstukken op, zoals De Geheimen van de Liefde (Les Mystères de l’amour, 1927) en Victor, of macht aan de kinderen (Victor ou les enfants au pouvoir, 1928), waarmee de toon werd gezet voor het absurd toneel twintig jaar vóór Eugène Ionesco. Ik heb beide stukken gezien. Voor het tweede met in de hoofdrol Raymond Van het Groenewoud kunt u hier terecht. Het tweede wordt hieronder gerecenseerd.
Lees verder “Roger Vitrac (1899-1952)”

En we gaan nog niet naar huis…

01« Voor een theoretische benadering van het onderwerp was gezien de omstandigheden al helemaal geen tijd. En achteraf gezien is dat misschien maar goed ook: met theorieën is niemand geholpen die ver van zijn eigen land wacht en hoopt en de dagen moet doorkomen. » Aan het woord is Suzanne van Lohuizen, de schrijfster van « Schemerstad », het nieuwste stuk van De Vieze Gasten, en de « omstandigheden » waarover ze het heeft, kent u al : de oorspronkelijke idee van een stuk over de politieke vluchteling Juan Carbon komt van Pierre Platteau, maar die liet het een paar maanden voor de première afweten. Niet alleen is het ongelooflijk wat Suzanne van Lohuizen op die korte tijd nog heeft gepresteerd, maar ook De Vieze Gasten zelf verdienen alle lof en niet in het minst natuurlijk regisseur Rik Hancké die hen nog heeft kunnen opzwepen tot wellicht de beste acteursprestatie die ze ooit hebben afgeleverd.
Lees verder “En we gaan nog niet naar huis…”

Een Don Juan die luiers wast

62 raf troch en rik hanckéZouden deze moderne Jeannen (*) in de « Don Juan », zoals Molière hem in 1665 zag, hun witte raaf kunnen herkennen ? Allicht zal hij geen luiers wassen, maar zijn vrijgevochten geest zal hen zeker aanspreken. Want dát is de kern van Molières stuk dat dezer dagen in het Gentse Arcatheater opnieuw het levenslicht ziet. Don Juan, de lady-killer, is daarvan maar een zeer oppervlakkige veralgemening. De lichtgelovigheid en de lichtvoetigheid, enfin als het maar licht is, van de vrouwen waarmee hij in aanraking komt (behalve dan Donna Elvira) vrágen er trouwens bijna om. Dat zal bij onze geëmancipeerde Jeannen wel wat anders zijn en we wedden dat Don Juan daar niet rouwig zou om zijn.
Lees verder “Een Don Juan die luiers wast”