Brenda Lee wordt 75…

Brenda Lee wordt 75…

Morgen wordt Brenda Mae Tarpley, beter bekend als Brenda Lee, 75 jaar.

Brenda werd geboren in Atlanta en was van jongs af aan muzikaal actief. Tijdens kerkdiensten zong ze solo’s en memoriseerde melodieën op jonge leeftijd door naar de radio te luisteren en ze na te fluiten. Maar haar eerste echte aanraking met de muziekwereld was toen ze een door school georganiseerde regionale zangwedstrijd won. Haar prijs was een live verschijning tijdens een radioshow van Atlanta: Starmakers Revue. Het volgende jaar trad ze daar op en dit werd gevolgd door tal van andere optredens op radio en televisie. Op tienjarige leeftijd was ze de grootste verdiener in haar gezin, want haar vader was in 1953 overleden. Toen ze in The Peach Blossom Special optrad, veranderde de producer van de show haar naam in Brenda Lee, want Brenda Mae Tarpley klonk te lastig om te onthouden.

Lee brak door in de muziek- en showbusinesswereld in februari 1955, toen ze bij een optreden voor een radiostation uit Swainsboro, Red Foley ontmoette. Een diskjockey uit Augusta haalde Foley over om naar Lee te luisteren. Foley was onder de indruk van de tienjarige meid met de krachtige stem en liet haar het nummer “Jambalaya” zingen tijdens de show. Op 31 maart zong Lee tijdens de Ozark Jubilee-show in Springfield, Missouri. In 1956 ondertekende Lee een contract met platenlabel Decca Records.

Tussen 1958 en 1965 had Lee haar grootste hits. Succesvolle nummers van Lee tijdens die periode waren onder andere “Sweet Nothin’s”, “I Want to Be Wanted”, “All Alone Am I”, “Break It To Me Gently” “Fool #1” en “Dum Dum”, maar “Rockin’ Around the Christmas Tree” uit 1958 is haar meest verkochte nummer. In 1959 en ’60 toerde Lee door het Verenigd Koninkrijk, waar ze toentertijd meer aanzien had dan in de Verenigde Staten. In haar voorprogramma zat de toen nog beginnende en onbekende band The Beatles. In 1960 had ze een nummer 1-hit met “I’m Sorry”, dat in de Billboard Pop Chart stond. Het was haar eerste gouden single.

Na de tweede helft van de jaren 60 was Lee minder actief. Dit veranderde gedurende de jaren 70, toen ze weer succesvol werd in het countrygenre. Belangrijke nummers die zij uitbracht waren “My Boy Lollipop” (*), “Nobody Wins”, “Sunday Sunrise”, “Wrong Ideas”, “Big Four Poster Bed”, “Rock On Baby”, “He’s My Rock”, “Tell Me What It’s Like”, “The Cowboy and the Dandy” en “Broken Trust”. In 1982 gaf Brenda Lee samen met Dolly PartonKris Kristofferson en Willie Nelson een album uit, getiteld The Winning Hand. Het werd een succesvol album en bereikte de top tien in de countryalbum hitlijst van de VS. Haar laatste bekende hit dateert van 1985, een duet met George Jones: “Hallelujah, I Love Her So”.

In 1982 werd ze opgenomen in de Georgia Music Hall of Fame en in 1997 in de Country Music Hall of Fame.

Tegenwoordig is Lee nog steeds actief, hoewel uiteraard niet meer zoals vroeger. Nu en dan geeft ze nog eens optredens. In 2004 verscheen haar autobiografie: Brenda Lee, Little Miss Dynamite.

Ze wordt ook genoemd in het nummer “Radar Love” van de Haagse rockband Golden Earring (**). In die hoedanigheid zag ik haar nog niet zo lang geleden nog eens op de Nederlandse televisie toen zanger Barry Hay haar samen met Ilse De Lange een bezoek bracht. (Wikipedia)

(*) Ik trek dit ten zeerste in twijfel. Op YouTube kan men wel degelijk zogezegd versies van dit nummer vinden door Brenda Lee, maar uiteraard is het telkens wel degelijk Millie Small! (Het goed voorziene meisje op onderstaande foto is overigens noch Brenda noch Millie!)

(**) Met het nummer “Coming on strong”, het lievelingsnummer van Barry’s moeder, dat overigens door Wikipedia niet wordt vermeld.

55 jaar geleden: “I’m sorry” komt de hitparade binnen

55 brenda leeAlcide signaleert dat het vandaag 55 jaar geleden is dat “I’m sorry” van de Amerikaanse zangeres in pocketformaat, Brenda Lee, opdook in de hitparade van Billboard. Hij vermeldt er helaas niet bij op welke positie ze binnen kwam en evenmin waar ze uiteindelijk is beland (op nummer één, maar wel pas op 18 juli). Hij zegt wel (en terecht) dat dit voor een ommekeer in haar carrière zou zorgen: voortaan zou ze zich minder bezig houden met rock’n’roll en eerder de country-tour opgaan. Dat haar platenfirma trouwens niet helemaal zeker was van het feit dat deze ommezwaai wel door het publiek zou worden aanvaard, bewijst de B-kant, want met “Dum dum” (overigens in dezelfde lettergrootte als “I’m sorry”) mikte men toch nog op haar rock’n’roll-aanhang.
Lees verder “55 jaar geleden: “I’m sorry” komt de hitparade binnen”