25 jaar geleden: Wilfried Vandenbrande met “Die Winterreise”

25 jaar geleden: Wilfried Vandenbrande met “Die Winterreise”

De basbariton Wilfried Vandenbrande (foto YouTube) zou oorspronkelijk een hoofdrol vertolken in de kameropera “Karoena, de zeemeermin” van Boudewijn Buckinx in de Rode Pomp. Dat ging echter niet door maar in ruil mocht hij er op 7 januari 1994, begeleid door René Cuvelier aan de piano, de beroemde “Winterreise” van Schubert brengen.

Al op jonge leeftijd stond vast dat Wilfried in de muzikale voetsporen van zijn vader, Arnold Brand, zou treden. Een tijdlang studeert hij filosofie maar snel kiest hij voor zijn eerste liefde, de muziek. Zo bouwde hij een internationale zangcarrière uit en stond hij als solist op de planken van onder meer de Munt en de Vlaamse Opera. Maar Wilfried werkte ook samen met muziektheaterensembles als Transparant en Walpurgis, en met belangrijke orkesten als het Vlaams Radio Orkest/Brussels Philharmonic, de Filharmonie, het Prometheus Ensemble, het Nationaal Orkest van België, het Symfonie Orkest Vlaanderen, Prima La Musica en de Beethoven Academie.

De taal van de muziek kent geen grenzen. Wilfried is dan ook zeer actief in het buitenland. Hij werkte samen met toporkesten als het Orchestre de la Suisse Romande, het WDR Rundfunkorchester, de Heidelberger Symphoniker, het Philharmonisches Orchester Südwestfalen, de Nürnberger Symphoniker, het Orquestra Sinfonica de Asturias, het Orchestra Filarmonica Italiana enzovoort.

Ook muzikaal doorbreekt Wilfried Van den Brande grenzen. Meer dan tien jaar geleden geraakte hij gepassioneerd door de muziek van de Amerikaanse songwriter en Broadwaycomponist Cole Porter (1891-1964). Sindsdien heeft hij één bijzondere missie: het immense repertoire – Porter schreef wellicht meer dan duizend songs – een betere bekendheid bezorgen en meer geliefd maken bij het grote publiek. Nochtans is de muziek van Cole Porter een deel van ons collectieve geheugen, al beseffen we dat niet altijd. Maar de vertolkingen door Ella Fitzgerald of Frank Sinatra van nummers als Begin the beguine, Night and day, I’ve got you under my skin en Ev’ry time we say goodbye doen meteen een belletje rinkelen.

Maar de jazzy en swingende interpretaties van deze jazzmuzikanten deden volgens de componist niet altijd recht aan zijn subtiele songs. En daar wil Wilfried Van den Brande wat aan doen: hij brengt Cole Porter zoals de componist dat zelf wou en ook zelf deed, met meticuleus respect voor de lyrics en de genoteerde muziek.

Cole Porter is een chroniqueur van de liefde – in muziek en woord, want uitzonderlijk is dat Porter zowel tekst als muziek voor zijn rekening nam.

Wilfried Van den Brande schetst het leven van Cole Porter als een Griekse tragedie: Porter is immers een schatrijke dandy die met een enorme ijver in een sfeer van grote luxe aan zijn songs werkt, tot een dramatisch ongeval zijn jetsetleven verstoort.

Wilfried Van den Brande is intussen uitgegroeid tot een wereldwijde ambassadeur en pleitbezorger van dit nog altijd ondergewaardeerde repertoire. In 2010 stelde hij in Carnegie Hall (New York) de 5 cd-box ‘A Tribute to Cole Porter’ voor. In 2014 ging http://www.coleporteranthology.com online met in totaal 325 liederen. De passie voor Cole Porter leidde naar een doctoraat in de kunsten (2014). In 2016 werd de documentaire ‘Looking for Cole’, die Wilfried samen met zijn zoon Simon en Lou Demeyere uitwerkte, uitgebracht door EuroArts en internationaal verdeeld door Warner Music. Wilfried werkte eveneens mee aan A Cole Porter Companion, een academisch standaardwerk, uitgegeven door de University Press of Illinois.

Referenties
Ronny De Schepper, Schuberts Winterreise in De Rode Pomp, Het Laatste Nieuws 31 december 1994
http://www.readmylips.be/nl/sprekers/wilfried-van-den-brande

Daan Vandewalle wordt vijftig…

Daan Vandewalle wordt vijftig…

Daan Vandewalle (foto Klara) is een pianist die zich specialiseert in hedendaags werk. Nu is die term “hedendaags” een rekbaar begrip, maar bij Daan mag je hem wel heel letterlijk opnemen. Hij laat zich zelfs bij voorkeur een “postmodern” pianist noemen, want als typisch kenmerk kan men toch wel het cross-over aspect aanhalen.
Lees verder “Daan Vandewalle wordt vijftig…”

Zeemeermin in Pomp

Het feit dat André Posman de librettist was van de opera « Hercules Haché » van zijn broer Lucien, was voor hem de aanleiding om met de Rode Pomp te starten. Het is dan ook altijd zijn betrachting geweest om er kameropera’s te brengen. Op zaterdag 29 april 1995 is het dan zo ver. Dan gaat de Russisch gezongen opera van Boudewijn Buckinx, « Karoena, de zeemeermin », in première.
Lees verder “Zeemeermin in Pomp”

Boudewijn Buckinx

Boudewijn Buckinx

Boudewijn Buckinx, die zijn thesis schreef over John Cage, schrijft zelf ook geen “ingewikkelde” muziek. Voor het Filharmonisch Orkest van Vlaanderen schreef hij in het kader van Antwerpen ’93 “negen onvoltooide symfonieën” (wees gerust, ze duren tesamen slechts anderhalf uur, afzonderlijk variëren ze van een halve minuut tot zestien minuten).
Lees verder “Boudewijn Buckinx”

Marjan Mozetich

De Week van de Hedendaagse Muziek in Gent heeft een veel minder ambitieus karakter dan Ars Musica (veel minder middelen ook), maar is daarom niet minder interessant. In 1995 staat ze b.v. in het teken van het postmodernisme en dan meer bepaald wil ze de Canadese componist Marjan Mozetich, die hier nog volslagen onbekend is, onder de aandacht brengen. Onnodig te zeggen dat het Boudewijn Buckinx was, die deze geestesgenoot heeft ontdekt. Mozetich schrijft “orenschijnlijk” tonale muziek, toegankelijk, niet complex, bedrieglijk gemakkelijk, kortom minimalistisch. Maar toch is hij ook een postmodernist, want er zitten b.v. allerlei “knipogen” in (zij het geen letterlijke “citaten”) en onverwachte wendingen op een totaal niet-klassieke manier. Die komen dan vaak voor op een moment dat hij door de vele herhalingen (zonder dat men hem hierdoor als “repetitief” kan bestempelen) net vervelend dreigt te worden. Aldus organisator Johan Huys, die blijkbaar reeds voor de muziek van Mozetich gewonnen is, maar die het ook geen donder kan schelen indien we niet allemaal zijn voorbeeld volgen. “Het is muziek die discussies zal uitlokken en zo hoort het ook.”

Referentie
Ronny De Schepper, Week van Hedendaagse Muziek, Het Laatste Nieuws 16 februari 1995

Het Spectra Ensemble

In 1963 werd in Gent door Claude Coppens, Herman Sabbe, Pierre Bartholomée, Philippe Boesmans, Lucien Goethals, André Laporte, Norbert Rosseau, Karel Goeyvaerts, Jan Broeckx en Louis De Meester de Spectra-groep opgericht om de hedendaagse muziek te propageren. Als in 1993 deze illustere benaming opnieuw opduikt als de naam van een gelegenheidsensemble voor de Week van de Hedendaagse Muziek stonden de verwachtingen uiteraard hoog gespannen. Maar het was zo’n succes dat de groep, geleid door Philip Rathé doorging op z’n elan.
Lees verder “Het Spectra Ensemble”

Christine Termonia

Christine Termonia, de Gentse sopraan die nog maar pas te gast was in de Rode Pomp, is op maandag 24 april 1995 te beluisteren in de foyer van het Kunstencentrum Vooruit. Ze brengt er, begeleid door pianist Luc Van Loo en cellist Lieven Baert enige liederen van Boudewijn Buckinx ter gelegenheid van diens vijftigste verjaardag. Het betreft hier telkens creaties, ofwel omdat ze speciaal voor Termonia zijn geschreven, ofwel omdat ze door de hoge moeilijkheidsgraad tot nu toe in de kast zijn blijven liggen.

Referentie
Ronny De Schepper, Termonia in Rode Pomp, Het Laatste Nieuws 15 maart 1995