Ik kom ze her en der nog weleens tegen. Van Dongen, Evenepoel en De Vlaminck bijvoorbeeld. In Rotterdam, Luik en zelfs in Sint Petersburg, of all places. Nee niet op de koers, maar in respectieve kunsttempels als de Kunsthal, het Luikse “Musée des Beaux Arts” (BAL) of de Hermitage. Het gaat ook niet over Wies of Arthur maar over Kees van Dongen (1877-1968). En niet over Remco maar Henri Evenepoel (1872-1899). Geen Eric of Roger, wel Maurice met een bijna gelijk gespelde familienaam. Het zijn ook geen renners dat had u al wel begrepen. Behalve eentje dan. Wel fameuze schilders uit vroeger dagen. Vertegenwoordigers van het fauvisme. Deze Franse vorm van wat later expressionisme is genoemd, wordt gekenmerkt door het gebruik van ongemengde kleuren, felle kleurcontrasten en zware contourlijnen. Vanwege de volgens -toenmalige- critici (te) wilde en impulsieve stijl, kregen ze de geuzennaam ‘fauves’-wilde beesten- toebedeeld.