Agnes of God, een moeilijke keuze…

Wie vermoordde het pasgeboren kind van Zuster Agnes en wie was de vader ? Een gedroomd uitgangspunt voor een thriller. Vooral omdat Zuster Agnes (Agnes De Nul) geestelijk gestoord is en zelf dus geen antwoord kan geven op deze vragen en er een gerechtspsychiater (Tessy Moerenhout) wordt bijgesleurd om haar via hypnose terug in de tijd te voeren. En waarom doet Zuster Overste (Jenny Tanghe) zoveel moeite om het werk van de psychiater te verhinderen ?
Lees verder “Agnes of God, een moeilijke keuze…”

Omkijken met vertraging

In 1987 werd het twintigste Vlaams Theaterjaarboek voorgesteld. Op een moment dat het seizoen ’86-’87 zelf reeds naar zijn eind loopt, betreft het hier echter nog een terugblik op de producties van ’85-’86, iets wat de samenstellers (de vzw De Scène) zelf betreuren en waarvoor ze zich van alle schuld vrij pleiten. Zetten we de feiten even op een rijtje…
Lees verder “Omkijken met vertraging”

Broeck af

« Groenten uit Balen », « Tien jaar later », « Au bouillon belge », ja zelfs « Mazelen » dat door sommige confraters als « Bazelen » werd betiteld, we hebben het allemaal niet alleen gepruimd, maar zelfs goed gepruimd. En dan hebben we nog niet eens onze « Brief aan Walter » in herinnering gebracht, brief die we auteur Walter Van den Broeck openlijk in dit blad schreven om hem te feliciteren voor z’n « Brief aan Boudewijn ». Kortom, onze verwachtingen voor « De rekening van het kind », tien jaar later, d.i. tien jaar na de creatie, door het Mechels Miniatuur Theater gebracht in een regie van Jaak Van Assche (van wie we onlangs ten tweeden male het schitterende « Rita op school » nog eens gingen bekijken) stonden hoog gespannen. De afgang was des te dramatischer.
Lees verder “Broeck af”

Hedda “Gambler”

Indien Henrik lbsen in oorsprong niet Brynjolf Bijarme had geheten, maar — ik zeg zo maar iets — Tennessee Williams, dan had hij zijn Hedda Gabler misschien beter de familienaam Gambler, speelster, meegegeven, want dat is precies wat ze doet. Mevrouw Gabler verveelt zich en daarom « speelt » ze maar met andermans levens. En ze verliest nog op de koop toe. Ach en wee dus.
Lees verder “Hedda “Gambler””

Het is geen leven, Jeanne

Het is geen leven, Jeanne

Eliane en Martine Boëri, Eva d’Arlan en Chantal Pelletier vonden dat in plaats van over hun problemen als vrouw voortdurend maar te zitten kletsen (of het nu in de vrouwenpraatgroep is of bij de koffieklets maakt in feite geen verschil), zij er beter een toneelstuk zouden rond maken. Uit improvisaties groeiden uiteindelijk een aantal sketchen die zowat alle aspecten van de man-vrouw-relatie belichten en vaak ook uit diverse hoeken.
Vertrekkend van deze basistekst heeft vertaler en regisseur Jos Van Gorp zichzelf en de drie actrices, Agnes de Nul, Tessy Moerenhout en Nora Tilley, in het Mechels Miniatuur Teater, de nodige vrijheid verleend om er zelf rond te improviseren en op die manier de situaties gemakkelijker naar hier toe te halen, waarmee de ware geest van het stuk niet geschaad wordt maar integendeel de lijn ervan wordt doorgetrokken. Zo werd “Les trois Jeanne” “Het is geen leven, Jeanne”, waarbij Jeanne staat voor àlle vrouwen. De mannen heten dan weer allen Jef, al wil er hier en daar ook al eens een Gaston of een Miel tussenglippen.
De sketchen lopen (een paar uitzonderlingen niet te na gesproken) vlot in elkaar over en zijn in het uitwerking verscheiden genoeg om niet te gaan vervelen (al was door het razende tempo een pauze wel welkom geweest). Uiteraard houdt dat evenzeer in dat niet alle onderdelen even geslaagd zijn. Persoonlijk storen ons nogal de spreekkoren die er af en toe in voorkomen.
Het meest positieve van de vertoning is echter het neerpoten van een aantal typetjes op scène. En hier laten de drie actrices zich allen van een andere zijde opvallen. Zo is Nora Tilley meesterlijk in het gestalte geven aan enkele “venten”, Tessy Moerenhout is vooral op dreef wanneer ze (al dan niet gefingeerde) tragische situaties moet uitbeelden, terwijl Agnes de Nul de lachers op haar hand heeft. Een lichtpunt dus in dit zwakke seizoen van het MMT.
Lees verder “Het is geen leven, Jeanne”

Een vacht voor de winter

Deze drie heren van middelbare leeftijd(v.l.n.r. Manu Verreth, Mandus De Vos en René Verreth) voeren in het Mechelse Miniatuur Theater tot en met 21 februari « Een vacht voor de winter » op van Claude Rich. Het is een stuk(je) absurdistisch theater dat eerst en voorai vanuit literair oogpunt (ondanks de « prix Lugné-Poë ») weinig geslaagd kan worden genoemd en dat bovendien hoegenaamd niet wordt gediend door de speelstijl van het MMT. Noch regisseur Jan Matterne, noch de acteurs kunnen meer uit de tekst halen dan wat erin zit. De tegenstelling met « Het Lakseermiddel » van Feydeau door de Mannen van den Dam was frappant. Dit laatste is immers een komedie die absurd wordt gebracht, terwijl in het MMT net het omgekeerde gebeurt. Toch is een verplaatsing naar het MMT steeds de moeite waard. De nieuwe zaal in de Hanswijkstraat is schitterend en het visrestaurant dat erbij hoort is delicieus. Een nieuwe vorm van toneelbezoek, als het ware…

(De Rode Vaan nr.3 van 1982)