Rocco Granata wordt tachtig

Rocco Granata wordt tachtig

Wie al eens een zaaloptreden van Rocco Granata heeft bijgewoond, weet dat er achter deze sympathieke kerel méér schuilgaat dan wat ondingen als “Zomersproetjes” en “Jessica”. En dan heb ik het nog niet eens over zijn debuutsingel, de wereldhit “Marina” met op de keerzijde het al bijna even mooie “Manuela”. En ook niet over “Buona notte, bambino” of zijn aangepaste versie van “Aan het Noordzeestrand”, die ik toch ook wel best te pruimen vind. Nee, tijdens die zaaloptredens is Rocco niet te beroerd om liederen als “La bandiera rossa” te zingen, het lijflied van al wie op De Rode Vaan heeft gewerkt. Hij kleedt die liedjes dan ook in in een pakkend verhaal over de migratie van zijn familie en kennissen. Niet te verwonderen dat Stijn Coninx dacht: hier zit een mooie film in, maar…
Lees verder “Rocco Granata wordt tachtig”

Veertig jaar geleden: herrie om “Italianen” van Raymond van het Groenewoud

Veertig jaar geleden: herrie om “Italianen” van Raymond van het Groenewoud

Het is vandaag al veertig jaar geleden dat Raymond van het Groenewoud een dubbelinterview samen met Rocco Granata afschoot dat ik van hem wilde afnemen voor De Rode Vaan. Maar ik moet toegeven, ik had alle begrip voor de redenen die hij in zijn brief opgaf…
Lees verder “Veertig jaar geleden: herrie om “Italianen” van Raymond van het Groenewoud”

Louis Neefs (1937-1980)

Kerstmis is altijd een droeve herinnering in de familie Neefs. Vandaag is het immers reeds 35 jaar geleden zijn dat Louis Neefs en zijn echtgenote zijn omgekomen in een verkeersongeluk. In De Rode Vaan werd hun dood als volgt aangekondigd: “Het verschijnen van dit feestelijk nieuwjaarsnummer valt samen met het droevige feit van de ter aarde bestelling van de zanger Louis Neefs. Op kerstdag is deze 43-jarige Kempenaar immers, samen met zijn echtgenote, om het leven gekomen bij een auto-ongeluk in Lier. In tegenstelling tot de gangbare opvatting dat wij het talent van Louis Neefs zouden meten aan de hand van zijn politieke opvattingen (hij was CVP-gemeenteraadslid van Mechelen), moeten wij vaststellen dat de r.v. steeds positief heeft gestaan tegenover wat deze zanger binnen zijn genre heeft gepresteerd. En eveneens wat zijn televisiewerk betreft. Het omgekeerde is trouwens evenzeer waar : het politieke engagement van Neefs heeft hem niet belet ooit een (zeer gewaardeerd) optreden te verzorgen op ons jaarlijks feest. Zijn laatste elpee (« Nooit zonder jou », WEA WEAN 58030) mag op de koop toe zeker als zijn beste gelden, die niet alleen uit vals sentiment verdient af en toe op de draaitafel te belanden.”
Lees verder “Louis Neefs (1937-1980)”

Belpop: hoogtepunten uit de geschiedenis van de Belgische popmuziek

Belpop is een reeks van zes documentaires waarin telkens één Belgische groep of artiest centraal staat die zijn stempel heeft gedrukt op de populaire muziek in België en soms ook ver daarbuiten. Het gaat meer bepaald om De Kreuners, Front 242, The Kids, Lou Depryck, Arno en Raymond Van Het Groenewoud. Aan de hand van archiefmateriaal en interviews met de artiesten zelf, groepsleden, producers en andere getuigen wordt de muzikale carrière van de Belpop-iconen onder de loep genomen. Zo brengt Belpop vergeten of verborgen verhalen uit onze nationale muziekgeschiedenis voor het eerst of opnieuw aan het licht en op het scherm. Op dinsdag om 22.05 u. vanaf 18 november op Canvas.
Bovendien zendt Radio 1 op zaterdag 22 november van 12 tot 20 uur de zevende editie uit van 100 op 1: de beste Belgische songs. 100 op 1 is het sluitstuk van de Radio 1 Sessies. Acht uur lang de allerbeste liedjes van bij ons, gepresenteerd door Lieve De Maeyer en Floris Daelemans.
Tot en met zondag 16 november kan de Radio 1-luisteraar op http://www.radio1.be zijn vijf favorieten kiezen uit een longlist met vijfhonderd straffe Belgische songs. De nummers staan niet alleen alfabetisch, maar kunnen ook worden gesorteerd per decennium: jaren 60, 70, 80,… Er is een handige zoekfunctie en wie wil, kan zijn persoonlijke verhaal bij de nummers kwijt. De honderd beste nummers gaan naar de finale op zaterdag 22 november.
Ook dit jaar blijft het spannend tot aan het eind. De definitieve Top-10 wordt namelijk pas tijdens de uitzending zélf bepaald: de tien hoogst genoteerde nummers worden in alfabetische volgorde op de website geplaatst en de luisteraar beslist over de ultieme winnaar.
Tijdens de uitzending zijn er schandalig veel cd’s te winnen: cd’s van de muzikanten op de Radio 1 Sessies en van elke artiest in de 100 op 1-lijst.
Lees verder “Belpop: hoogtepunten uit de geschiedenis van de Belgische popmuziek”

Verschrikkelijk verstandig

Frank Jacobs was in “De Rode Vaan” wel erg enthousiast over de voorstelling van “De Kikeri-kisten” (ook over de kinderliedjes die Raymond voor deze voorstelling schreef), maar Raymond zelf zal daar wel een andere mening over hebben, want dit vind je nooit terug in één of andere biografie. Dat in tegenstelling tot “Verschrikkelijk verstandig” dat hij in 1978 in de Beursschouwburg heeft gespeeld. Naast Raymond speelt hier ook trouwe miljonair Mich Verbelen mee. Zelf heb ik dan toch nog een soort van première meegemaakt. Marleen Merckx had immers haar voet gebroken, zodat Katia De Leeuw na amper twee repetities dit stuk van Marc Didden naar de Franse absurdist Roger Vitrac (“Victor ou les enfants au pouvoir”) opnieuw lanceerde. Het mirakel is echter niet gebeurd. Hoezeer we Katia’s inspanning ook waarderen, het was duidelijk dat ze nog niet “ingespeeld” was.
Dat waren de anderen blijkbaar reeds wel, want afgaande op deze voorstelling, kunnen wij de vernietigende perscommentaren over de première zeker niet bijtreden. Raymond van het Groenewoud was (zoals gewoonlijk) zeer goed als RVHG, iets minder toch als Viktor Vandezande, het “verschrikkelijk verstandige” kind, dat bij zijn negende verjaardag het beu is een kind te zijn. Hij heeft trouwens ook de wereld van de volwassenen door. Hij vindt iedereen verschrikkelijk dom. Vandaar natuurlijk dat hij met heel zijn omgeving in botsing komt.
Marc Didden: “De Victor in mijn stuk is echt niet verschrikkelijk verstandig, maar het wordt hem wel gezegd. Hij is geen klein genie, geen kleine Hitler maar een vervelende aap die meer nadenkt dan kinderen van zijn leeftijd en daardoor voor is op hen. Hij kan maar wil niet volgen.”
Marc Didden noemt het Misvormingstheater: “De speelstijl is een soort veredeld realisme. Ik wil voorstellingen maken die op z’n minst onderhoudend zijn. Mensen vervelen is het ergste wat je kunt doen. Ik wil theater maken dat op zijn best feestelijk is, heerlijk vals. Ik wil de mensen niet leren hoe ze moeten leven. Ik wil ze op een zinnige manier entertainen en storen.”
De andere acteurs dreven op het peil dat men van hen kon verwachten, d.w.z. voor de neofieten nog onzeker, voor Luk de Koninck grote klasse. Als regisseur vroeg Marc Didden krediet voor dit eerste werkstuk. Hij krijgt het van mij, ondanks een gekunsteld begin en een onhandig slot dat eigenlijk een domper op het geheel zet.