25 jaar geleden: cultuur in Gent (316)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (316)

Het lunchconcert in de opera was 25 jaar geleden echt niet te missen. Eigenlijk was het zelfs een schande dat men dit enkel tijdens de lunch bracht, zodat tal van Gentenaars die niet het voorrecht hebben in hun eigen stad te werken, hiervan verstoken bleven. Bovendien heeft ook niet iedereen de kans om naar een lunchconcert te gaan. Waarom wind ik me nu zo op? Omdat deze middag « The Juliet Letters » van Elvis Costello ten gehore worden gebracht door sopraan Bea Desmet, tenor Philip Defrancq en een strijkkwartet, uiteraard bestaande uit leden van het opera-orkest. Als « spin- off » van de opera « Tristan und Isolde » kan dit tellen! Inderdaad, het uitgangspunt is immers « onmogelijke liefdes ». Elvis Costello baseerde zijn compositie op brieven die jongelui plegen te schrijven naar Julia in Verona, sinds haar avontuurtje met ene Romeo de patroonheilige van alle onmogelijke liefdes. Je moet wel gek zijn om naar een meisje te schrijven dat zo’n zevenhonderd jaar geleden is gestorven, maar er zijn natuurlijk ook mensen die naar de kerstman of Sinterklaas schrijven! (HLN, 27/3/1998)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (287)

25 jaar geleden: cultuur in Gent (287)

Op een vrijdag de dertiende kan je best wel de hulp van De Drie Musketiers gebruiken, zeker als ze gestalte gegeven worden door Gordijnen voor Konijnen. Deze prettige voorstelling voor jong en oud ging 25 jaar geleden in première in De Kopergietery ★ Ook Ceremonia zoekt een schuilhoek voor een onheilsdag als deze en vindt deze meer bepaald in zaal Kim, Oudburg 24, de thuishaven van regisseur Eric De Volder (foto Michiel Hendryckx via Wikipedia). Met « Dolmen » komen we in een soort van komische soap terecht. ★ Dat is ook het geval met Productiehuis Brabant dat met « Prefab » te gast is in het Nieuwpoorttheater. Zoals de titel reeds suggereert, krijgen we hier te maken met bouwproblemen. Al staat de problematiek van iets op te richten ook symbool voor de erectieproblemen van een van de personages ★ Ernstiger is de muziektheaterproductie « Kasper Hauser » in de Tinnen Pot. Wim De Wulf (tekst en regie), Johan De Smet (muziek), Geert Dauwe en Bert Van Tichelen (acteurs) en Leen Persijn en Philip Defrancq (zang) staan borg voor kwaliteit ★ Opgelet: al deze voorstellingen zijn ook morgen nog geprogrammeerd. (HLN, 13/2/1998)

Twintig jaar geleden: “Een nieuwe lente, een nieuw geluid”

Twintig jaar geleden: “Een nieuwe lente, een nieuw geluid”

De Zwijnaardse jongeren van Don Bosco en de Duitse zangertjes uit Zeuthen amuseren zich best tesamen. Vooraan links Don Bosco-koorleider Daniel Vanrysselberghe naast zijn Duitse collega Sigrid Schella en haar zoon Matthias, die de leiding heeft van het Lenteconcert. (foto Johan Martens)

Lees verder “Twintig jaar geleden: “Een nieuwe lente, een nieuw geluid””

De religieuze sensualiteit van Philip Defrancq

De religieuze sensualiteit van Philip Defrancq

25 jaar geleden verscheen in Het Laatste Nieuws volgend artikel.

Met de komische aria van John Cage doet de Vlaamse tenor Philip Defrancq op zijn eerste cd Singing through een poging om hedendaagse muziek ingang te doen vinden bij het grote publiek. Singing through betekent immers
zoveel als « al zingend grenzen doorbreken ».
Naast Cage wil ook de rest van de CD bruggen slaan tussen diverse publieken. En dat gaat dan van Heinrich Schutz tot Samuel Barber over Carl Philipp Emanuel Bach en Hugo Wolf. De grootste band is nog dat bijna alle liederen een zekere vorm van religiositeit vertonen. Geen eng-kerkelijke religiositeit, integendeel zelfs, want Defrancq ziet overeenkomsten tussen sacraliteit en sensualiteit.
Daarmee bedoelt hij dan allicht de Engelse liederen van Joseph Haydn, waarin hij zijn fascinatie voor het theatrale ten volle kan uitleven. Nadat hij eerst trompetstudies had aangepakt, voelde hij zich immers precies door die theatraliteit tot de zang geroepen. Daarvoor ging hij naar de beroemde Guildhall School of Music and Drama in Londen, waar hij o.a. les volgde bij Emma Kirkby. een grote naam op het gebied van vocale barokmuziek, die hem liefde voor de authentieke uitvoeringspraktijk bijbracht. Vandaar ook dat Philippe Defrancq op deze cd wordt begeleid door specialist terzake Guy Penson, die nu eens een clavecimbel en dan weer een pianoforte of een moderne piano bespeelt, afhankelijk van het gebrachte werk.
Deze cd is duidelijk als visitekaartje is bedoeld. Of zoals we in het inlegboekje lezen: “Bij de keuze van de muziek lieten de samenstellers zich vooral leiden door de fascinatie rond taal, woord, klank en de stilte ervan.” De CD “Singing through” kan worden besteld bij Philip Defrancq, Beverenstraat 27, 8830 Hooglede, tel.051/20.95.06.
Om zijn honger naar hedendaagse muziek te stillen trok Defrancq daarna naar Wenen waar hij in de leer ging bij de avantgardiste Linda Hirst. Philip Defrancq heeft trouwens een hedendaags programma, waarbij hij niet enkel Cage maar ook Berio en Philip Glass zingt. Momenteel laat hij zich coachen door Lydia Risack-Lesage. Toen hij in “Evgeny Onegin” in de Vlaamse Opera het kleine komische rolletje van Triquet voor zijn rekening nam, sprak intendant Marc Clémeur de onsterfelijke woorden: “Plus est en vous.” Hij heeft ook met Transparant gewerkt, met Rudolf Werthen en met Patrick Peire. Daarnaast heb ik hem ook nog op de Nozze-CD van Sigiswald Kuijken uit 1998, waarop hij de rol van Don Curzio vertolkt.

Lees verder “De religieuze sensualiteit van Philip Defrancq”