Dertig jaar geleden: ‘Tuut!’ zei de trein en ‘De Statie’ vertrok…

Dertig jaar geleden: ‘Tuut!’ zei de trein en ‘De Statie’ vertrok…

Nooit gedacht dat dit absurde kinderrijmpje nog enige waarheid kon inhouden… In Gentbrugge is het echter dubbel en dik van toepassing: waar eens de trein bleef stille staan, wat dertig jaar geleden een vzw actief die zich “De Statie” noemde, wat niet verwonderlijk mag heten aangezien men inderdaad een onderkomen heeft gevonden in het vroegere stationsgebouw. Terwijl de koffie stond te geuren en de koffiekoeken op afnemers lagen te wachten, hadden we een gesprek met de voorzitter van deze nieuwe vzw, SP-gemeenteraadslid Albert De Bruyne.

Lees verder “Dertig jaar geleden: ‘Tuut!’ zei de trein en ‘De Statie’ vertrok…”

Veertig jaar geleden: Patrick Sercu breekt record van Peter Post

Veertig jaar geleden: Patrick Sercu breekt record van Peter Post

Morgen zal het veertig jaar geleden zijn dat Patrick Sercu aan de zijde van Didi Thurau de zesdaagse van Berlijn heeft gewonnen daarmee het record van Peter Post (66 overwinningen i.p.v. 65) heeft gebroken. Dat gebeurde precies op dezelfde dag toen vijftien jaar eerder Patrick de gouden medaille veroverde op de Olympische Spelen van Tokio in de discipline “1 km met stilstaand vertrek”…
Lees verder “Veertig jaar geleden: Patrick Sercu breekt record van Peter Post”

Dertig jaar geleden: Europees kampioenschap in het Kuipke

Dertig jaar geleden: Europees kampioenschap in het Kuipke

Dat er lange tijd een Europees kampioenschap ploegkoers heeft bestaan (dat overigens soms door een Australiër werd gewonnen) met die bekende trui (zie onderstaande foto) als trofee, wist ik nog wel, maar voor de rest dacht ik dat Europese kampioenschappen op piste een nieuwigheid waren. Nochtans vonden deze dertig jaar geleden reeds plaats in het Gentse Kuipke. Meer zelfs, ik moest er verslag over uitbrengen voor Radio 1!
Lees verder “Dertig jaar geleden: Europees kampioenschap in het Kuipke”

35 jaar geleden: Roger Ilegems wint goud in Los Angeles

35 jaar geleden: Roger Ilegems wint goud in Los Angeles

Morgen zal het ook al 35 jaar geleden zijn dat Roger Ilegems de gouden medaille behaalde in de puntenkoers op de Olympische Spelen van Los Angeles.

Het was toen 20 jaar geleden dat België nog een gouden medaille in het wielrennen op de baan had gewonnen. Dat was dan in de kilometer met staande start en de winnaar destijds in Tokio was Patrick Sercu, die nu als coach Ilegems terzijde stond voor het behalen van zijn gouden plak. Daarnaast was er ook een belangrijke rol weggelegd voor de andere Belgische deelnemer, Rudy Ceyssens. Die offerde zijn kansen volledig op voor Ilegems, waardoor hij op 15 augustus nog betrokken werd bij de huldiging die Ilegems ten deel viel in zijn geboorte- en nog altijd huidige woonplaats Hemiksem (foto). Daarna werd Ceyssens helemaal uitgevlakt uit de geschiedenisboeken, zodat er verder geen enkele foto van hem te vinden is. Van de puntenrit zelf heb ik trouwens ook geen foto’s gevonden, net zo min als van het podium dat Ilegems moest delen met de West-Duitser Uwe Messerschmidt en de Mexicaan José Manuel Youshimatz.
Roger Ilegems zelf is niet te beroerd om de rol van Rudy Ceyssens te onderlijnen. Zo vertelt hij in Het Nieuwsblad van 13 augustus 2016: “Eigenlijk was hij er als achtervolger, maar omdat er een plaatsje vrij was in de reeksen van de puntenkoers, wilde hij het wel eens proberen. Hij stopte af als ik een ronde pakte, reed op kop om dat de anderen te beletten. Pas op: als Rudy eerst een ronde versiert, dan rij ik voor hém, zeker weten. We waren maten. Achteraf heb ik hem mijn winstpremie gegeven, 75.000 frank, en hem meegenomen naar de criteriums die ik mocht rijden. (Schuddebolt:) Vorig jaar op kerstdag is hij plots overleden. Zo maar, na een tocht op de fiets. (Moeilijk:) Ze hebben me niks laten weten…”

Lees verder “35 jaar geleden: Roger Ilegems wint goud in Los Angeles”

45 jaar geleden: Eddy Merckx wint zijn vijfde (en laatste) Tour

45 jaar geleden: Eddy Merckx wint zijn vijfde (en laatste) Tour

Vandaag vieren we allemaal de vijftigste verjaardag van de eerste Tourzege van Eddy Merckx, maar het is ook 45 jaar geleden dat Eddy Merckx zijn vijfde (en laatste) Tour heeft gewonnen. Hij deed dat door “golden oldie” Raymond Poulidor (op dat moment 38 jaar!) voor te blijven en de Spaanse kampioen Vicente Lopez Carril.

Het verschil tussen deze twee was slechts één seconde en in de laatste bonificatiesprint probeerde de Spanjaard daarom alsnog de tweede plaats te veroveren. Dit werd hem verhinderd door Barry Hoban, de Britse ploegmaat van Poulidor, die “de deur dicht deed” (achter Gerben Karstens, die de sprint won). Lopez Carril legde nog klacht neer, maar kreeg uiteraard geen gehoor bij de jury die op die manier Poulidor voor de derde keer (na 1964 en 1965) met een tweede plaats bedacht.

Merckx won ook de laatste rit, nadat zijn vriend Patrick Sercu werd gedeklasseerd. Deze had op de wielerbaan van Vincennes op zijn beurt “de deur dicht gedaan” voor een andere landgenoot Staf Van Roosbroeck die op die manier als derde over de streep kwam. De klacht van Van Roosbroeck werd aanvaard, maar dat leverde hem uiteraard nog geen ritwinst op, aangezien Merckx als tweede was geëindigd. Patrick Sercu, die de groene trui droeg, werd niet naar de laatste plaats verwezen, maar enkel naar de derde, zodat hij op die manier alsnog zijn overwinning in het puntenklassement kon behouden (anders zou die trui zoals in 1969, 1971 en 1972 nogmaals naar Eddy Merckx zijn gegaan). Het was dat jaar overigens de laatste keer dat de wielerbaan van Vincennes als aankomstplaats van de Tour gold.
Merckx kwam met zijn vijfde overwinning naast Jacques Anquetil te staan. Daarna zouden ook nog Bernard Hinault en Miguel Indurain zich bij dit uitgelezen gezelschap voegen, maar bij het begin van de 21ste eeuw zou Lance Armstrong hen met zeven overwinningen van de kaart vegen. Toen deze hem wegens georganiseerd dopinggebruik weer werden afgenomen, kreeg het viertal de glorie terug waarop ze zeker recht hebben, al mogen ook zij hun handen niet in onschuld wassen…

Lees verder “45 jaar geleden: Eddy Merckx wint zijn vijfde (en laatste) Tour”

Patrick Sercu (1944-2019)

Patrick Sercu (1944-2019)

Voormalig wielrenner en baanwielrenner Patrick Sercu (foto Erik Westerlinck) is vrijdagnamiddag op 74-jarige leeftijd overleden, zo maakte zijn zoon Christophe Sercu bekend. “Hij zou in juni 75 jaar worden. Zijn gezondheid was al enkele jaren onstabiel en was de laatste weken fel achteruitgegaan. De uitvaart zal plaatsvinden in zeer beperkte kring”, zo vertelde hij aan De Standaard.

Sercu was zeer succesvol als zesdaagserenner. Tussen 1964 en 1983 won hij een recordaantal van 88 zesdaagsen. In het begin werd Sercu aan niemand minder dan Eddy Merckx gekoppeld. Toch was dit niet opzettelijk, de twee kenden elkaar al van bij de juniors, toen ze in het Brusselse sportpaleis gingen trainen. Hun allereerste overwinning was in het Gentse Kuipke in 1965. Ze wonnen toen vóór Post-Simpson en Van Steenbergen-Severeyns: een betere illustratie van de overdracht van de macht was nauwelijks denkbaar. In totaal wonnen ze samen 15 zesdaagsen. Met die andere koning van de baan, Peter Post, won Sercu er veertien. In totaal zou hij er 88 winnen, wat hem de grootste zesdagenrenner aller tijden maakt. De “overdracht van de macht” gebeurde op 16 oktober 1979 toen hij aan de zijde van Didi Thurau de zesdaagse van Berlijn heeft gewonnen en daarmee het record van Peter Post (66 overwinningen i.p.v. 65) heeft gebroken. Dat gebeurde precies op dezelfde dag toen vijftien jaar eerder Patrick de gouden medaille veroverde op de Olympische Spelen van Tokio in de discipline “1 km met stilstaand vertrek”…
Want ook bij de grote kampioenschappen kende hij successen. Het jaar daarvoor (1963 dus) was hij al wereldkampioen snelheid geworden bij de amateurs. Daarna zou hij in dezelfde discipline nog twee keer goud (1967 en 1969) en twee keer zilver (1965 en 1968) behalen tijdens de wereldkampioenschappen bij de profs.
In het begin van zijn carrière blonk Sercu dus vooral uit in de sprintonderdelen van het baanwielrennen. Zo vestigde hij b.v. drie wereldrecords op de korte afstand:
1967: 1:01,23 min – 1-kilometer met vliegende start indoor
1972: 1:07,5 min – 1-kilometer zonder vliegende start indoor
1973: 1:02,6 min – 1-kilometer outdoor.
Later focuste hij zich meer op de duuronderdelen.
Sercu won zowel in 1974 als in 1977 drie ritten in de Ronde van Frankrijk. Hij won in 1974 ook het puntenklassement van de Tour. In 1977 was ik getuige van zijn overwinning in Charleroi, zoals ik elders op mijn blog beschrijft. In de Ronde van Italië boekte hij dertien overwinningen. Hiermee staat hij op de vierde plaats van Belgen met de meeste overwinningen in de Giro.
Na zijn carrière hield Sercu zich vooral bezig met het organiseren van zesdaagses. Dat gebeurde zowat overal ter wereld, maar zijn voornaamste bedrijvigheid was natuurlijk in het Gentse Kuipke te situeren. Het is ook daar dat ik hem een aantal keren heb ontmoet op het einde van de jaren tachtig, toen ik voor Jan Wauters verslag moest uitbrengen van de wedstrijden in het Kuipke. De beste herinnering die ik aan hem heb en die hem het meeste typeert, is volgende anekdote. Sercu had een omnium georganiseerd en daarvoor de nog piepjonge, onbekende Italiaan Silvio Martinello uitgenodigd. Martinello moest zich blijkbaar nog wat aanpassen aan de korte baan in Gent en bracht er niets van terecht. Ik ging dan ook naar Patrick en sneerde: “Waar heb je die uitgehaald?” Waarop Patrick alleen maar eens goed moest lachen. Martinello zou later Olympisch kampioen puntenkoers worden en vier keer wereldkampioen (twee maal in de puntenkoers en twee maal in de madison)…
Dat er überhaupt een wereldkampioenschap madison (ploegkoers) bestààt, mag ook op rekening van Patrick Sercu worden geschreven, net als het feit dat de zesdaagsen niet volledig uitgestorven zijn. Zijn betrachting om opnieuw vaste koppels te vormen (het is voor de echte sportliefhebber nog altijd moeilijk te aanvaarden dat men in de ene wedstrijd tegenstander van elkaar is, terwijl men de week daarop aan hetzelfde zeel zou moeten trekken), mag er dan niet helemaal doorgekomen zijn, het feit dat beide renners liefst van dezelfde nationaliteit moeten zijn (precies met het oog op dat WK), heeft wel grotendeels ingang gevonden.
Patrick Sercu was de zoon van Albert Sercu, die ook een succesvol wielrenner was, en vader van wielermanager Christophe Sercu. (Wikipedia)

Lees verder “Patrick Sercu (1944-2019)”

Dirk Baert wordt zeventig…

Dirk Baert wordt zeventig…

De gewezen profwielrenner Dirk Baert viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Bijna 35 jaar geleden, 34 om heel precies te zijn, heb ik hem nog telefonisch geïnterviewd voor De Rode Vaan toen hij als bondscoach de leiding had van de Belgische selectie die dat jaar zou deelnemen aan de Vredeskoers. (*)

Precies op 8 mei 1985 startte heel toepasselijk de belangrijkste rittenwedstrijd voor liefhebbers die gekend is onder de naam « Vredeskoers ». Voor het eerst georganiseerd in 1948 van Warschau naar Praag en omgekeerd doet de wedstrijd sedert 1952 ook Berlijn aan, terwijl t.g.v. de veertigste verjaardag van de overwinning op het fascisme er nu voor het eerst ook een (vliegtuig-)uitstap naar Moskou bij hoort. In het verleden is deze « Ronde van Frankrijk voor liefhebbers » wel eens geboudeerd door het westen en het onrechtvaardige daarvan werd nog onderlijnd doordat er vaak onverholen politieke motieven van aan de oorsprong lagen. Maar gelukkig is dat nu achter de rug en o.a. België stuurt een sterke amateurslichting uit (Carlo Bomans, Rudy Ceyssens, Henri Mannaerts, Eric Peeters, Stefaan Van Leeuwe en Patrick Verplancke), die voor het eerst wordt geleid door Dirk Baert, tot vorig jaar zelf nog actief beroepsrenner met o.m. een wereldtitel in de achtervolging (1971) op z’n palmares. Vandaar onze eerste vraag: was het misschien onder zijn impuls dat die koerswijziging er is gekomen ?
Dirk Baert : Zo kan je dat niet stellen. Dat is gebeurd in overleg met Patrick Sercu. We vinden dat de Vredeskoers de belangrijkste wedstrijd is voor liefhebbers buiten het W.K., zo’n manifestatie kun je dan ook moeilijk links laten liggen, als je mij deze woordspeling vergeeft. Daarom hebben we reeds deze winter gepolst naar de ambities van onze sterkste renners en zo zijn we tot deze selectie gekomen. Of ze zal kunnen wedijveren met de ploegen uit Oost-Europa is natuurlijk nog de vraag, naar deelnemen is op zich reeds belangrijk vind ik.
— De ware Olympische geest ! Maar er moet toch meer zijn dan dat ?
D.B. :
De ploeg is gebouwd rond Carlo Bomans, de enige die op internationaal vlak kan meespelen. Als die een etappe zou kunnen winnen b.v. dan zou ik al dik tevreden zijn.
— Nochtans hebben we ooit eens een winnaar gehad : Marcel Maes in 1967…
D.B. :
Ja, maar dat moet je in zijn tijd zien, natuurlijk. Toen was de Vredeskoers zelfs voor de Oost-Europese landen nog niet zo belangrijk als nu. In de huidige omstandigheden zou het niet realistisch zijn een plaats vooraan in het klassement te beogen. Voor onze jongens komt het er in de eerste plaats op aan het vak te leren. En als er dan nog wat goede uitslagen bovenop komen dan is dat meegenomen.
— Dient er veel geklommen ?
D.B. :
Van echte bergritten kan je niet spreken maar in Tsjechoslovakije en Polen zijn er toch een paar behoorlijk lastige ritten. Het is vooral hier dat we verwachten dat Bomans zich zal tonen. Hij is weliswaar geen echte klimmer, maar hij is de meest complete renner. op geen enkel vlak een echte uitblinker, maar zeer veelzijdig.
— Vindt u het jammer dat de Vredeskoers z’n bijnaam als « Ronde van Frankrijk voor liefhebbers » nu ook probeert waar te maken door een aantal spectaculaire verplaatsingen in te lassen ?
D.B. :
Die twee verplaatsingen met het vliegtuig naar en van Moskou zijn natuurlijk niet niks, maar toch denk ik dat dit de uitstraling gaat ten goede komen. Ik denk b.v. dat de Sovjet-renners nog meer gemotiveerd zullen zijn dan anders. Voor hen is het werkelijk de belangrijkste wedstrijd van het jaar en zij willen dan ook de belangstelling van de massa daarvoor opwekken. En via die omweg zal de belangstelling in het westen ook wel stijgen, veronderstel ik.
— Zijn er Belgische kranten die de verplaatsing meemaken ?
D.B. :
Wel, je weet misschien dat er wat problemen zijn omtrent de voorwaarden. Men vraagt namelijk honderd Amerikaanse dollar per dag, alles inbegrepen, terwijl b.v. de Giro delle Regioni (georganiseerd door ons zusterblad Unità, red.) de journalisten zelf uitnodigt, ze hoeven dus m.a.w. niet te betalen. Daar staat echter tegenover dat dit argument om dan niet te gaan dan weer blijkbaar niet geldt voor de Ronde van Spanje, waarvoor Belgische journalisten ook niet worden uitgenodigd. Je zou natuurlijk kunnen opwerpen : ja maar, dat zijn profs, maar de uitstraling van de Vredeskoers is toch ook zeer groot, vind ik. Gaat er trouwens niemand van jullie naar de Vredeskoers ?
Euh… ik vrees dat ook wij niet uitgenodigd zijn (**) en voorlopig worden wij ook nog steeds niet in dollars uitbetaald…

Lees verder “Dirk Baert wordt zeventig…”

25 jaar geleden: Danny Clark wordt de “eeuwige” nummer twee

25 jaar geleden: Danny Clark wordt de “eeuwige” nummer twee

Morgen zal het 25 jaar geleden zijn dat de 42-jarige Danny Clark samen met Andreas Kappes de zesdaagse van Bremen heeft gewonnen en daarmee naast René Pijnen als tweede op de “eeuwige lijst” (70 overwinningen) komt te staan. Patrick Sercu blijft onaantastbaar aan de leiding met 88 overwinningen.