Dertig jaar geleden: Greg LeMond wint de Tour met acht seconden voorsprong

Dertig jaar geleden: Greg LeMond wint de Tour met acht seconden voorsprong

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat Greg LeMond de Tour de France won met acht seconden voorsprong op Laurent Fignon.

Greg Lemond was in 1987 slachtoffer geworden van een zwaar jachtongeval. In 1988 sloot hij aan bij het Nederlandse PDM, maar werd met een ontsteking aan het scheenbeen alweer uitgeschakeld. In 1989 kwam hij terecht bij het Belgische ADR. Hij reed een barslechte Giro, waarin hij pas op het einde in de laatste tijdrit boven water kwam. Sportdirecteur José De Cauwer tekende op die dag dan ook de legendarisch geworden kreet « I am back » op.
Greg Lemond won op de vijfde dag vrij verrassend de 73 kilometer lange chrono-race in Rennes en werd meteen gele-truidrager. Heel de Tour door zou één haasje over worden met de Amerikaan en Laurent Fignon als de stoere helden. Op de tiende dag, in Superbagnères, nam de Fransman de leiding over. In de tijdrit bergop, in Orcières-Merlette (gewonnen door Rooks) kwam Lemond weer in de spits. Op L’Alpe d’Huez werd het dan opnieuw de beurt aan Fignon, die in de korte etappe naar Vilard de Lans (18de dag) zijn voorsprong opdreef tot 50 seconden. In de onvergetelijke tijdrit van Parijs-Champs-Elysées klopte Lemond zijn rivaal met 58 seconden, om zijn tweede Ronde te winnen met acht wijzertikken bonus.
Van in de chrono-etappe van Rennes bleek Lemond dus weer helemaal de oude. Hoewel hij toch iets zwakker dan voordien in de bergen presteerde. In de etappe van Villard de Lans had hij zelfs de hulp van Delgado nodig om de schade te beperken.
Tegenover Fignon, uitstekend op dreef en eerder al winnaar van de Giro, legde hij dan weer een overwicht aan de dag in de tijdritten. De essentie van zijn succes zat hem echter wel in het feit dat hij, ondanks zijn toch gevoelige achterstand, bleef geloven in de goede afloop, in het zo besproken duel op de Champs Elysées
EINDSTAND
1. Greg Lemond (VSA) 87.38.35
2. Laurent Fignon (F) 0.08
3. Pedro Delgado (Sp) 3.34
4. Gertjan Theunisse (Ned) 7.30
5. Marino Lejaretta (Sp) 9.39
6. Charly Mottet (F) 10,06
7. Steven Rooks (Ned) 11.10
8. Raul Alcala (Mex) 14.21
9. Sean Kelly (Ier) 18.25
10. Robert Millar (Sch) 18.46
De Tour die mijn kinderen speelden, kende echter een heel ander verloop:

Lees verder “Dertig jaar geleden: Greg LeMond wint de Tour met acht seconden voorsprong”

35 jaar geleden: Eric Vanderaerden wint op de Champs Elysées

35 jaar geleden: Eric Vanderaerden wint op de Champs Elysées

Vandaag is het al 35 jaar geleden dat Eric Vanderaerden wint op de Champs Elysées voor Pascal Jules, de ploegmakker van Tourwinnaar Laurent Fignon.

Verdere uitslag:

1. Eric Vanderaerden: 5hr 23min 37sec2. Pascal Jules s.t.3. Frank Hoste s.t.4. Bernard Hinault s.t.5. Sean Kelly s.t.6. Gilbert Glaus s.t.7. Phil Anderson s.t.8. Jacques Hanegraaf s.t.9. Henri Manders s.t.10. Leo Van Vliet s.t.

Einduitslag:

  1.  Laurent Fignon (Renault-Elf) 112hr 3min 40sec
  2. Bernard Hinault (La Vie Claire) @ 10min 32sec
  3. Greg LeMond (Renault-Elf) @ 11min 46sec
  4. Robert Millar (Peugeot) @ 14min 42sec
  5. Sean Kelly (Skil-Reydel) @ 16min 35sec
  6. Angel Arroyo (Reynolds) @ 19min 22sec
  7. Pascal Simon (Peugeot) @ 21min 17sec
  8. Pedro Muñoz (Teka) @ 26min 17sec
  9. Claude Criquielion (Splendor) @ 29min 12sec
  10. Phil Anderson (Panasonic) @ 29min 16sec

Vijftig jaar geleden: het “mysterie” van Savona

Vijftig jaar geleden: het “mysterie” van Savona

Vandaag is het precies vijftig jaar geleden dat Eddy Merckx werd uitgesloten uit de Giro d’Italia, die hij op het punt stond te winnen. Dat gebeurde in Savona nadat onze nationale wielergod was betrapt op doping. Geflikt! zo riep Eddy uit en met hem heel België (*). Enfin toch bijna heel België, want hier en daar was er natuurlijk wel een Van Looy-supporter die zei: ik heb het altijd geweten! Voor hen werd Eddy Merckx vanaf die dag Eddy den Bleiter (zie foto). Maar als zelfs sterreporter Jan Wauters uit zijn rol valt, dan is dit toch opmerkelijk. Erger was echter dat er zelfs in het parlement vragen over werden gesteld, zodat Merckx – puur op zijn woord van eer – in ere werd hersteld en enkele weken later al mocht deelnemen aan de Ronde van Frankrijk die hij dan ook voor het eerst zou winnen.
Lees verder “Vijftig jaar geleden: het “mysterie” van Savona”

110 jaar geleden: Gustave Garrigou wint eerste (nou ja) Parijs-Brussel

110 jaar geleden: Gustave Garrigou wint eerste (nou ja) Parijs-Brussel

Vandaag is het precies 110 jaar geleden dat de Fransman Gustave Garrigou de eerste editie van Parijs-Brussel heeft gewonnen. Hij deed dit voor zijn landgenoot Charles Crupelandt en de West-Vlaming Robert Wancour. Nu ja, de échte eerste editie was het nu ook weer niet, want een jaar eerder had er reeds een tweedaagse plaats gevonden tussen de twee hoofdsteden en daarvan was de Waal Albert Dupont als winnaar uit de bus gekomen voor zijn landgenoten Jean Patou en Guillaume Coekelberg. Zelfs in 1893 had er al eens een eendaagse wedstrijd met die naam plaatsgehad met als winnaar een andere Waal André-J.Henry vóór Charles Delbecque en de Fransman Henri-Charles Angenault. Maar vanaf 1907 zou de wedstrijd dus op jaarlijkse basis plaatsvinden, zij het af en toe wel eens onderbroken. Ikzelf ben nog maar tot in 1949 geraakt…

Lees verder “110 jaar geleden: Gustave Garrigou wint eerste (nou ja) Parijs-Brussel”

Kevin Hulsmans speelt Filippo Simeoni in film over Lance Armstrong

Kevin Hulsmans speelt Filippo Simeoni in film over Lance Armstrong

Vorige maand ging de film ‘The Program’ van Stephen Frears in wereldpremière op het Toronto International Film Festival. In een interview voor The Independent vertelde acteur Ben Foster (34) dat hij bewust doping nam om de rol van Lance Armstrong te kunnen neerzetten. In Het Nieuwsblad vertelt Kevin Hulsmans (rechts op de foto, naast Ben Foster) dan weer over de rol die hij in de film speelt, namelijk die van Filippo Simeoni…

Lees verder “Kevin Hulsmans speelt Filippo Simeoni in film over Lance Armstrong”

José De Cauwer aan het lijntje

José De Cauwer aan het lijntje

Nadien wordt de DAF-ploeg overgenomen door meubelfabrikant Jacky Aernoudt (Kuiper zal er in zijn nadagen nog Parijs-Roubaix voor winnen). Een andere renner uit de ploeg, de toen nog piepjonge Nico Emonds verklaarde hierover (na kritiek op Fred De Bruyne): “Geef mij maar José De Cauwer (op de foto samen met Marc Van Vlierberghe), dat is pas een sportbestuurder. Hij staat wèl dicht bij zijn renners, hij heeft oor voor hun problemen. Jammer dat José van het toneel moet verdwijnen. Hij is zeker bekwaam een grote ploeg te leiden.” (interview van Jules Hanot in “De Morgen” van 30 november 1983).

In verband met De Morgen nog dit: we wisten wel reeds dat De Morgen een krant is die durft, maar het is ook een krant die durft zetfouten laten staan. We vragen ons echter af welk van de twee het is in het geval van een interview van Jules Hanot die aan José De Cauwer (toen nog actief renner) vraagt: “Al aan het trainen?” En José antwoordt: “Neen, jong, nog niet… Ik heb het te druk met mijn vrouw. Zelf doe ik er niets aan, maar die mannen moet je toch regelmatig controleren…”
Na het Arnoudt-avontuur stak José zijn energie in het opkopen van faillissementen en een handel in autobanden, maar uitgerekend door François Lambert, die net gebroken had met Guido en Wilfried Reybrouck, wordt hij weer in de wielersport gehaald. Frank Hoste zegt daarover b.v.: “Men heeft me toen gezegd dat ik op beide oren kon slapen. Ik zou er geen onvoorwaardelijk geloof aan hechten, als de belofte enkel van François Lambert kwam. Hij maakt teveel afspraken waaraan hij zich niet kan houden. Maar ook José De Cauwer verzekerde ons ervan dat de ploeg blijft bestaan. Op hem vertrouw ik.” (interview van Marc Dewinter in “Het Volk”)
Aan de vooravond van het Belgisch kampioenschap 1988 had ikzelf nog eens een telefonisch gesprekje met José De Cauwer. Tien jaar eerder was hij « onze man in de Ronde », toen nog op de fiets als rechterhand van Hennie Kuiper, dit jaar start hij voor het eerst als « zelfstandig » sportdirecteur achter het stuur van de ADR-wagen (enkele jaren geleden was hij wel reeds de « bijzit » van Fredje De Bruyne).
— Laten we het dan eens over kanshebbers op de eindoverwinning hebben…
J.D.C.:
Kelly rijdt goed. Of dat volstaat om de Tour te winnen, is alweer iets anders. Ik denk trouwens dat het een eigenaardige Tour gaat worden omdat de mannen waarvan iedereen verwachtte dat ze hem zouden domineren, zelfs niet aan de start komen. Ik heb het uiteraard over Roche en Lemond. Dat maakt dus dat het net zoals vorig jaar een « open » Tour zal worden, wat wel boeiend kan zijn voor de kijkers natuurlijk. Hoever staat b.v. Delgado met zijn voorbereiding? Jean-François Bernard stapt van de fiets in de Midi Libre, terwijl men blijft beweren dat hij toch heel rap rijdt op dit moment. Fignon eigenlijk ’t zelfde. Laat goede dingen zien in de Midi Libre maar valt en stapt onmiddellijk af. Ja, dan weet ik het niet meer. Wie moet je dan als favoriet opgeven ?
— L’Equipe schuift dit jaar nog eens Herrera vooruit…
J.D.C. (zonder overtuiging):
Ja, de aanloop is vrij vlak, met vele korte, snelle ritten. Er zijn geen kasseien, dat is natuurlijk ook belangrijk. Wat het tijdrijden betreft, zelfs ploegentijdrit, weten ze nu ook al de verliezen wat in te dijken. Alles zal dus afhangen van de concurrentie. Als die zegt: OK, we rijden met die mannen naar de cols, dan… Maar ik denk dat iemand die de Tour wil winnen ook in de vlakke aanloop iets gaat proberen. De laatste jaren stel je toch vast dat er vaak een ontsnapping tot stand komt, waarin misschien wel een favoriet bijna ongemerkt kan meegaan. Ik zie dat b.v. wel zitten indien de sprinters te vaak in de zak worden gezet aan de meet. Dan zie ik het wel gebeuren dat ze hun ploegmaten niet langer de opdracht geven het peloton samen te houden.
— Eén van die favorieten zou wel eens Hampsten kunnen zijn, die dan net als Roche de dubbelslag Giro-Tour zou kunnen slaan…
J.D.C.:
Daar zie ik hem zeker toe in staat. Dat is wellicht de grootste favoriet. En zijn voornaamste tegenstander zal dan net zoals in de Giro Breukink kunnen zijn : een renner die je nooit ziet en er altijd is. De derde uit de Giro, Zimmermann, mag je trouwens ook niet vergeten. Ook Mottet acht ik heel gevaarlijk. En dan is er nog Millar die nu onverwacht kopman van zijn ploeg is geworden of een Pensec. Alhoewel, ik zie die mannen wel bij de eerste vijf eindigen, maar winnen…
— Zelf gaan jullie wellicht om met mannen als Planckaert, Hoste en De Wolf ritten te kapen en as het effe kan ook nog de groene puntentrui mee te pikken… ?
J.D.C.:
Dat klopt, ja, maar toch ook om te zien wat Jaanus Kuum nu eigenlijk waard is op dat niveau.
— Als ik al die namen overloop, dan zal Kuum al tevreden mogen zijn met een plaats binnen de eerste twintig?
J.D.C.:
Ik verwacht van Kuum eerder een exploot in de bergen. Kijk, er zijn renners die in bergritten heel goed presteren door voortdurend in een tweede groepje te rijden. Er zijn er echter ook die een hele dag mee vooraan strijden om dan op de laatste col te lossen en óók in dat tweede groepje te arriveren. Dát spreekt mij persoonlijk veel meer aan.
— Je bent nu zo bezig met die Kuum, maar heb je dan nooit schrik dat de vruchten van je werk wel eens door een andere ploeg zouden kunnen worden geplukt ?
J.D.C.:
Dat is dé grote kwaal van de huidige wielersport natuurlijk. Door het aantrekken van het grote geld zijn er geen scrupules meer en verandert men vlugger van ploeg dan van hemd. Maar ja, daarmee moet je leren leven. Het feit dat Kuum nu reeds een behoorlijk niveau haalt, doet me ook al plezier. Iedereen zei immers: dat is iemand waarmee je niks kan aanvangen, hij kan rijden, dat weten we, maar hij is onhandelbaar. En het is waar: het is heel moeilijk werken met die jongen (tussen haakjes: Kuum is een Estlander die zich tot Noor heeft laten naturaliseren, J.D.), maar juist daarom is het plezant als je er resultaten mee haalt.
Alleszins, na eerst uitstekend werk te hebben geleverd als « meesterknecht », maakt José De Cauwer het ook nu weer helemaal waar als sportdirecteur. Je capaciteiten juist inschatten en die volledig uitspelen blijkt op langere termijn dus lonender dan driftig op zoek gaan naar het grote geld…

Lees verder “José De Cauwer aan het lijntje”