Julien Clerc wordt zeventig…

Julien Clerc wordt zeventig…

Julien Clerc werd geboren in Parijs in een gezin dat politiek tegengesteld was. Als ik me niet vergis was zijn vader communist, terwijl zijn moeder eerder uit een bourgeois milieu kwam. Het kan ook omgekeerd zijn, want wie wie is, is op zich niet belangrijk. Wat wél belangrijk is, dat is dat het gezinnetje nogal vlug uit elkaar viel en de kleine Julien dus om beurten in een totaal andere omgeving terecht kwam, iets wat hem, naar eigen zeggen, getekend heeft voor zijn verdere leven.
Lees verder “Julien Clerc wordt zeventig…”

De tijd dat ze me Jackie noemden

« Brel is zeker Beethoven niet, en ook niet Goethe, maar ik zou het fijn vinden te weten dat wat ik doe op mijn terrein even goed is als wat hij doet op het zijne. Striptekenen mag dan al geen kunst zijn, binnen het domein van de ontspanningsmedia schat ik het vrij hoog, even hoog als chansons ». Aan het woord is Charles « Snoopy » Schulz, duidelijk een serener man dan platenhandelaar Jo Van Eetvelde die met Vlaamse fierheid verklaart : « Ik verkoop liever en beter Vader Abraham en zijn smurfen dan Meneer Brel ».
Lees verder “De tijd dat ze me Jackie noemden”

Je ne suis pas un Flamand rose

Tussendoor won Johan ook nog even het “Festival de la Chanson Française” (1975) waarna hij besloot zich serieus op de Franstalige markt te gooien, wat totnogtoe niet helemaal gelukt is, ook niet met “Je ne suis pas un flamand rose”, een franstalige elpee die zoals gebruikelijk een allegaartje van origineel werk en vertalingen van “greatest hits” is. Voor Vlaamse oren zijn vooral de titelsong, “Pauvre boxeur amoureux” en “Le ciel est le toit de ma maison” aangewezen. “Guitares à credit” (subliem!) en “Samedi soir” klinken zelfs beter dan in het Nederlands.
Dit was nota bene ook de eerste elpee die Jean Blaute heeft geproduced. Jean (in Humo): “Herbie Flowers speelde hierop mee, die toen net Lou Reeds ‘Walk on the wild side’ had opgenomen. Wel, zo’n ervaring zet een norm, waar je niet graag meer onder gaat.”
Lees verder “Je ne suis pas un Flamand rose”

Johan Verminnen op latere leeftijd

Johan Verminnen op latere leeftijd

Vele jaren later trouwt Johan Verminnen met het gewezen fotomodel Catherine Mattelaer die gedurende acht jaar de gezellin van Roland Van Campenhout was geweest, maar volgens de legende ook begeerd werd door Tim Hardin, Boz Scaggs en Van Morrison. Samen maken ze Paulien, wat Verminnen zo nodig in een songtekst moet gieten.
Lees verder “Johan Verminnen op latere leeftijd”