Andrew Lawrence-King wordt zestig…

Andrew Lawrence-King wordt zestig…

Andrew Lawrence-King is in het klassieke wereldje vooral bekend als vaste begeleider van Jordi Savall. Daarbij hanteert hij op subtiele wijze de harp. Wat echter minder geweten is, dat is dat hij ook te horen is op tal van hard-rockplaten! Niet als Harm met het Harpje uiteraard maar op een uit de kluiten gewassen keyboard. Alhoewel hij daar ondertussen mee is gestopt uit schrik dat gehoorbeschadiging zou optreden, heeft hij op die manier toch John Paul Jones, de bassist van Led Zeppelin, leren kennen, die voor hem een renaissance-ballade “So ell encina” heeft geschreven. Of beter gezegd, The Harp Consort, de groep van Andrew Lawrence-King, speelt het zo, want als je ernaar luistert herken je onmiskenbaar dezelfde soort popmelodie die ook aan de oorsprong ligt van “Stairway to heaven” b.v. We krijgen hier dus net het omgekeerde als bij Helmut Lotti: geen klassieke muziek in een moderne bewerking, maar popmuziek in een renaissancekleedje. De sympathieke Andy heeft er echter niet evenveel succes mee gehaald. De single-CD was trouwens enkel te krijgen als bonus bij de CD “Luz y Norte”, waarop The Harp Consort wel degelijk echt authentieke muziek uit de 16de eeuw brengt. In 1995 kwam hij deze CD voorstellen in een Gents restaurant in het Patershol en het is daar dat ik met hem heb gesproken.

Lees verder “Andrew Lawrence-King wordt zestig…”

Vijftig jaar geleden: The Who als voorprogramma van Herman’s Hermits in de VS

Vijftig jaar geleden: The Who als voorprogramma van Herman’s Hermits in de VS

Vijftig jaar geleden begon de Britse groep Herman’s Hermits aan een tournee in de Verenigde Staten. Het zoveelste bewijs van de grote populariteit van de groep over de plas. Sommigen beweren: enkel The Beatles waren populairder (maar wat doen we dan met The Rolling Stones?). Nog een voorbeeld van hun populariteit: The Who, een groep die wij toch veel hoger inschatten, mocht als opwarmer dienen. Ik heb helaas geen recensies gevonden van deze tournee, want hier lijkt me zich toch een historische vergissing voor te doen, zoals enkele jaren later toen Jimi Hendrix als voorprogramma van The Monkees werd binnengehaald… Vooral als je weet dat – net als The Monkees – Herman’s Hermits niet eens op hun eigen platen spelen. Let op: deze platen waren wel van uitstekende kwaliteit! Niet te verwonderen als je weet dat het crème de la crème van de Britse studiomuzikanten daarop speelde. Vandaar ook dat je moet uitkijken als je een CD van de Hermits wil aanschaffen. Ikzelf heb er zo al twee binnengehaald waarop ze blijkbaar wél zelf spelen en die halen dan ook van geen kanten het niveau van de originele opnames. Dus wat moet dat gegeven hebben bij een live-optreden? We kunnen het alleen maar raden…