Marian Pankowski (1919-2011)

Marian Pankowski (1919-2011)

Het zal morgen ook al honderd jaar geleden zijn dat de Poolse schrijver Marian Pankowski werd geboren. Op 2 mei 1991 stuurde hij mij zijn boek “De pelgrims uit Uteria” toe met als opdracht “A monsieur Ronny De Schepper que j’ai rencontré avec grand plaisir”. Dat was dan naar aanleiding van een lezing van zijn stuk “De meikevers”. In mei 1990 was dit in een regie van Patricia Niedzwiecki door Mia Grijp en Jan Steen in de Korre opgevoerd.
Lees verder “Marian Pankowski (1919-2011)”

Dertig jaar geleden: “Pas de deux” van Hugo Claus

Dertig jaar geleden: “Pas de deux” van Hugo Claus

Dertig jaar geleden zag ik “Pas de deux” van Hugo Claus in een regie van Jean-Pierre De Decker. Ik bracht daarover verslag uit in De Rode Vaan onder de titel “Er mag weer ‘gespeeld’ worden”, want ik had mijn buik meer dan vol van de zogenaamde nieuwe esthetiek die in die tijd hoogtij vierde. Jean-Pierre De Decker zei hierover later: “Als ik aan zelfkritiek doe, zie ik dat ik in sommige voorstellingen de acteur een beetje verwaarloosd heb ten koste van het spektakel. Het was de jongste jaren ook niet makkelijk de acteurs echt te laten spelen. Ik vond het heel mooi dat er boven een bespreking van Pas de Deux als titel stond: ‘Er mag weer gespeeld worden’. Ik geloof dat het in de Rode Vaan was . Dat is het grootste compliment dat je mij kan geven.” (tegen Luc Rasquin in “De Rode Vaan” nr.3 van 1988)
Lees verder “Dertig jaar geleden: “Pas de deux” van Hugo Claus”

35 jaar geleden werd De Leguit geopend door de Zwarte Komedie

Op 22 november 1980 opende de Zwarte Komedie het nieuwe theaterzaaltje De Leguit in Antwerpen met “Omdat mensen belangrijk zijn”, een stuk van Bert Verhoye over “een ambitieus en later verbitterd Edegems politicus”, gespeeld door Max Schnur. Naast twee muzikanten (Chris Dries en Carl van Camp) is er slechts één andere acteur: Mia Grijp. In 1989 was Mia Grijp nog altijd actief bij de Zwarte Komedie. Zo regisseerde ze Inge van Olmen die de rol van Colette vertolkte in “Het verhaal van een vrouw” naar Julian Barnes (“Flaubert’s parrot”).
Lees verder “35 jaar geleden werd De Leguit geopend door de Zwarte Komedie”

“Een jaar zonder zomer” van Cathérine Anne

Mia Grijp bracht op 22/08/1992 in het Arcatheater “Een jaar zonder zomer” van Cathérine Anne, nadat ze vorig seizoen van dezelfde auteur, die in het Parijse theater werkzaam is, in de Korrekelder “Combien de nuits faudra-t-il marcher dans la nuit?” onder de titel ‘En de duisternis noemde hij nacht’ wilde brengen. Om duistere redenen werd zij uit de productie gezet en nam vertaler Jan De Vuyst de regie over. Zowel de vormgeving (een carrousel, een uitstekende vondst, die technisch na verloop van tijd wel op de zenuwen gaat werken, omdat hij nogal veel lawaai maakt) als de muziek van dit stuk werden aan Ivo Vander Borght toevertrouwd. Vander Borght is dan ook de levensgezel van Mia.
Lees verder ““Een jaar zonder zomer” van Cathérine Anne”

“Meningen van een clown” van Heinrich Böll

Nadat ze in januari ’91 in Vooruit reeds de productie “Schaduwduikers” had gebracht met o.a. Frans Van der Aa en Jan Steen, heeft Mia Grijp deze twee acteurs nog eens samengebracht om voor de Arcazolder een bewerking te brengen van “Meningen van een clown” van Heinrich Böll. Het resultaat is een niet onaardig intimistisch stuk, waarbij vooral de dialogen origineel in theater werden omgezet. In de monologen daarentegen heeft Jan Steen de neiging om de vrouwelijke maniertjes, die in “Schaduwduikers” zo sympathiek overkwamen, nog eens over te doen. Hij doet dit vooral wanneer hij de mening van zijn moeder, zijn weggelopen geliefde Marie of zijn nazistisch-gezinde zus Henriëtte weergeeft. Het vloekt echter met zijn interpretatie van een weliswaar getormenteerde, maar toch zelfbewuste clown. Frans Van der Aa neemt alle andere rollen (vader, impressario, minnaar van Marie…) voor zijn rekening met een soort van koele waardigheid. Er wordt overigens weer ingespeeld (o.m. door een badscène) op de merkwaardige fysiologie van Steen (26/04/1992).

En nu… revue

Gelukkig was er na het rampzalige seizoen 93-94 van Arca op 6/4/1994 het enig mooie “Keten der vernederingen” naar de roman “Het congres” van Botho Strauss. Maar na deze heropleving viel Arca weer in de diepste diepten met het slotstuk, “En nu… revue”, dat heel terecht geen namen meekreeg van auteur, regisseur en scenograaf, die wàren er immers niet! Dit stuk (?) was een egotripperij van (vooral) Katelijne Damen als Lady (foto), een Antwaarpse revue-artieste met geen botten talent maar met wel een grote bek. Zij wordt terzijde gestaan door twee travesties, namelijk Roxy alias Erwin alias Jan Steen en Delilah alias Sam alias Frans Vanderaa, maar ik heb ze nooit als travesties gezien, want tegen die tijd waren wij reeds gevlucht (overigens als 7de en 8ste en er waren er ongetwijfeld nog nà ons). Ik heb dus enkel de “repetities” voor de show (inclusief tombola) gezien en niet de show zelf. Die repetities verliepen in de vroegere drukkerij van Vooruit (nu dus Backstage), waardoor er een enorme galm was, wellicht bedoeld om de zang beter te doen uitkomen, maar de dialogen waren zo goed als onverstaanbaar. Maar gelukkig moesten we ons daar geen zorgen over maken, er viel immers toch niets te rapen. Frans Vanderaa mocht weer z’n schlemieltypetje bovenhalen, waardoor Jan Steen met z’n onmogelijk figuur zowaar de gunsten van de onuitstaanbare Lady mocht smaken. Walter Hellebuyck van Matobes liep ook nog rond om half achter de schermen zichzelf te spelen. I felt really sorry for him.