De « Adriaan Mole » van het Speeltheater was 35 jaar geleden een verademing tijdens een nogal zwaar weekend. Nochtans is het niet makkelijk om de juiste toon te treffen bij puberproblematiek. De puber zelf tilt er erg zwaar aan, maar later zal hij of zij moeten toegeven dat dit een grove overschatting was (de wereld stort echt niet in als je een puist op je neus hebt). Volwassenen daarentegen hebben de neiging om alles op die leeftijd te kleineren (net zoals ze dat systematisch bij kinderen doen) en dat zou dan leiden tot een toneelstuk dat de spot drijft met tieners, wat natuurlijk nog ergerlijker zou zijn.

Hoe delicaat een en ander ligt, wordt bewezen door de auteur Sue Townsend zelf (zie ook de rubriek « Aan het lijntje ») die weliswaar op een zeer succesvolle manier in de huid van Adriaan kroop voor wat z’n dagboek betreft, maar over haar eigen toneelversie schaamt ze zich zowat rot. Regisseurs Eva Bal en André Vermaerke hebben dan ook daarvan niet veel meer dan een ruwe structuur behouden en die dan ingevuld met hun beproefd procédé van improvisaties, in dit geval dan uitgaande van het « dagboek ». Dat gaf uiteraard een boel korte fragmentjes en de grootste verdienste van het ietwat onwaarschijnlijke duo is dan ook dat ze het risico van « gekapt stro » handig hebben omzeild door zeer vindingrijke overgangen te bedenken. Vindingrijk qua vormgeving (zoals het schitterende decor van Pat Van Hemelrijck : een uitvergroting van Adriaans schrijftafel), maar ook inhoudelijk met zelfbedachte grapjes.
Het spreekt vanzelf dat de inbreng van de acteurs op dat vlak ook zeer groot is geweest. Daarom schrikken we ervoor terug om een paar namen uit deze homogene vertoning te lichten. Toch kunnen we moeilijk onderuit om te onderlijnen dat Luc Frans inderdaad Adriaan Mole is (zij het dat hij niet evolueert, zoals een confrater terecht opmerkt), dat Ineke Nijssen ontzettend schattig is als Pandora en dat Raymond Bossaerts en Elisabeth van Dooren oorspronkelijk fysiek een beetje ongeloofwaardig overkomen als de ouders van Adriaan (hoe zijn die twee ooit getrouwd geraakt?), maar door hun sterke acteerprestatie vergeet je dat reeds na een paar minuten.
Onze grootste bewondering gaat echter uit naar Jakob Beks en dat niet alleen omdat hij de ouwe communist Bert Baxter moet tot leven wekken. Met zijn kleine gestalte leek ons dat een vrijwel onmogelijke taak, maar Beks heeft dit juist in zijn voordeel aangewend. Alleen… waarom laten Bal en Vermaerke hem « De Rode Sikkel » lezen en niet « De Rode Vaan » ?

Referentie
Ronny De Schepper, Zware mannen, lichte jongens, De Rode Vaan nr.7 van 1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.