En WIE had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)

En WIE had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)

Een « typisch » toneelweekend. Eerst in Malpertuis-Tielt « Zeepbellen blazen » (“The two-character play”) van Tennessee Williams, waarin we met een krankzinnig (geworden ?) broer en zus worden geconfronteerd, dan in Controverse-Gent « Te meiden » (“Les bonnes”) van Jean Genet, waarin twee meiden een moord op hun « madam » beramen, maar er niet toe komen en ze dus onder elkaar maar « spelen », met kwalijke gevolgen. Indien dit op zichzelf nog geen teken van krankzinnigheid zou zijn (krank betekent eigenlijk « ziek »), dan helpt regisseur Bert Van Tichelen alvast een handje door de drie rollen door mannen te laten vertolken. « Genet zou het liever zo gehad hebben », zegt hij. Nogal wiedes, er wordt anaal gecoïteerd, gemasturbeerd en afgezogen (of toch gedaan alsof) dat het een lieve lust is en Jean Genet is van dat soort vertier, vooral bij mannen dan, nooit erg vies geweest.

Lees verder “En WIE had er mij aangeraden dit hondse baantje aan te nemen? (*)”

Dertig jaar geleden: “Bedrog” door Theater Malpertuis

Dertig jaar geleden: “Bedrog” door Theater Malpertuis

Op 19 november 1990 zag ik in het Gentse Nieuwpoorttheater “Bedrog” (Betrayal, 1978) van Harold Pinter in een regie van Craig Weston (foto Norbert Maes) door Theater Malpertuis. Het was zijn eerste regie voor het woordtheater, van vorming is hij immers mime, nl. uit de school van Jacques Lecoq in Parijs. Het decor was van Jacky Berwouts.

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Bedrog” door Theater Malpertuis”

Tien jaar geleden: herneming van “Achiel De Baere”

Tien jaar geleden: herneming van “Achiel De Baere”

In 1988 ging “Achiel De Baere” van Eric De Volder in première. De voorstelling krijgt nu een tweede leven. “Volkomen terecht,” stelt Danielle De Regt in De Standaard. Destijds maakte de voorstelling ophef omdat het één van de eerste was om van een “document humain” te vertrekken. Eric De Volder had op de rommelmarkt een schriftje gekocht, waarin ene Achiel De Baere, een duivenmelker uit de Gentse Congosteeg, die zijn alledaagse ideeën over seks, geld, liefde, ziekte en het weer in zijn eigen kromtaal had neergepend tot ze op 9 mei 1973 plotseling stoppen. Eric De Volder pulkte er drie personages uit: de schlemiel Achiel, de behaagzieke Rachel en de bemoeizuchtige Rudy (een figuur die men kan vergelijken met de buurman uit “Van vlees en bloed”, je weet wel: “Mee ma kunde lache!”). Het interessante aan deze herneming is nu dat dezelfde drie acteurs van destijds, hun rol nu twintig jaar later (zoals Dumas’ “Drie musketiers”!) hernemen. Respectievelijk zijn dat dan Bob De Moor, Ingrid De Vos en Dirk Buyse. In een interview zei Bob De Moor dat ze er nu de juiste leeftijd voor hadden en die indruk heb ik ook.

Lees verder “Tien jaar geleden: herneming van “Achiel De Baere””