Henry Purcell (1659-1695)

Henry Purcell (1659-1695)

De grootste componist die Engeland in de barok kent (behoudens de Duitser Händel) is zonder enige twijfel Henry Purcell, die morgen 325 jaar geleden is overleden. Hij schreef toneelmuziek en ook gewijde muziek. Daarnaast schreef hij ook oden en liederen (o.a. “Elegy on my friend, Mr.John Playford”), evenals instrumentale muziek (vooral voor clavecimbel).

Lees verder “Henry Purcell (1659-1695)”

360 jaar geleden: Restoration Comedy

360 jaar geleden: Restoration Comedy

Als in 1658 Oliver Cromwell sterft, mist diens zoon en opvolger Richard de eigenschappen om leger en parlement in bedwang te houden, zodat hij afstand moet doen en in 1660 de Restauratie volgt van het huis Stuart. Als Charles II zijn intocht houdt in Londen op zijn dertigste verjaardag, heropent hij de Engelse theaters (*), die meteen ook aan een herleving toe zijn door nu ook vrouwen als toneelspeelsters toe te laten, weliswaar een eeuw nadat dit op het vasteland reeds het geval was. Precies dààrover gaat de speelfilm uit 2004, “Stage Beauty” van Richard Eyre.

Lees verder “360 jaar geleden: Restoration Comedy”

Dertig jaar geleden: “Dido en Aeneas” in de Gele Zaal

Dertig jaar geleden: “Dido en Aeneas” in de Gele Zaal

Dertig jaar geleden schreef ik: “Nog nooit is onze tijd zo rijp geweest voor opera als nu. Jongeren tonen nu zelfs uit eigen beweging belangstelling voor het medium en hierop willen een 25-tal (ook nog jonge, d.i. min-35’ers) beroepsmensen inspelen met een eigen erg mobiele productie van « Dido en Aeneas » van Henry Purcell. Laten we hierover initiatiefnemer, producer en regisseur François Van Eeckhaute, zelf aan het woord…”

Lees verder “Dertig jaar geleden: “Dido en Aeneas” in de Gele Zaal”

De ridderepiek

– De ridder staat niet langer in dienst van de heer, maar van de vrouw.
– In plaats van ruwe strijd komt er dan ook meer verfijning.
– Op uitzondering van het volksepos, zoals het Nibelungenlied en het Gudrunlied, is de stof uitheems i.p.v. “nationaal”.
a) klassiek, zoals de “Eneit” van Heinrich von Veldeke (omstreeks 1170, naar de “Aeneis” van Vergilius) en de “Historie van Troyen” en “Alexanders Yeesten” van Jacob van Maerlant.
b) Keltisch, zoals in de romans rond Koning Arthur. Na de verovering van Engeland was immers via de Franse dichter Chrétien de Troyes de Engelse verhaalstof naar het continent overgewaaid. In de tweede helft van de twaalfde eeuw verbleef deze bovendien een hele tijd in het Gentse Gravensteen, zodat hij de Keltische verhaalstof ook in Vlaanderen kon verspreiden.
Lees verder “De ridderepiek”