Lang, lang geleden, toen mijn moeder nog niet wist wat een tennisracket was en mijn vader zélf nog tegen een bal stampte, toen waren de Belgen nog gepassioneerd door het wielrennen. Op broeiend hete namiddagen lagen zij met hun oor aan hun Blaupunkt of Telefunken gekluisterd, waaruit tussen afgrijselijk gekraak en gepiep af en toe een stem opklonk die vanuit het maquis in Frankrijk de bewoners van de achtergelegen gebieden inlichtte over de moedige strijd die onze landgenoten uitvochten tegen de vreemde overheersers. Die overheersers heetten toen Anquetil of Bahamontes of Coppi of Gaul en de dappersten aller Galliërs die hen bevochten droegen heldhaftige namen als Eddy Pauwels of Jef Planckaert, Jan Adriaenssens of Jean Brankart.