Vandaag is het 45 jaar geleden dat Generalissimo Francisco Franco y Bahamonde is overleden. Wat gaan we nu krijgen? Alweer een bewijs dat ik opgeschoven ben naar extreem-rechts, zoals een “vriend” (met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig) me onlangs zei? Uiteraard niet. Eerder integendeel, de dood van Franco en het daarop volgende langzame herstel van de democratie was de aanleiding om op het einde van de jaren zeventig met mijn eerste vrouw op vakantie te gaan aan de noordoostkust van Spanje. Het was zo’n typische strandvakantie-met-twee-kleine-kinderen zodat ik er mij amper nog iets van herinner. Nog een geluk dat ik er destijds in mijn televisierubriekje (!) voor De Voorpost een stuk heb aan gewijd…