Categorie: het hoekje van opa adhemar

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (26)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (26)

Zou het waar zijn dat ‘verzamelen’ zijn oorsprong vindt in het jachtinstinct van onze voorvaderen? Dat de verzameling 472 theekopjes, gerangschikt op planken langs de muur, het gevolg is van de oerkreet waarmee ooit een man met woeste sprongen, een speer in de hand, een mammoet achtervolgde… Het zou best kunnen natuurlijk. Feit is dat het fenomeen verzamelen, net als ooit de jacht, blijkbaar hoofdzakelijk een aangelegenheid van mannen is. Het vrouwelijke deel van de mensheid lijkt beduidend minder interesse aan de dag te leggen voor het opstapelen van goederen; tenzij om zich van een comfortabel huis en bijhorende ingewanden te voorzien, en de haar ten dienste staande accessoires als handtassen, schoenen e.d. maar dat valt niet onder de noemer ‘verzamelen’, dat is veeleer hebben en showen. Een geldverslindende hobby met ijdelheid en pronkzucht aan de basis. Daarmee heeft onze voorvaderlijke mammoetjager niets te maken.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (26)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (25)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (25)

Naar een soap als ‘Thuis’ kijken is al sedert lang niet meer betiteld als guilty pleasure (*). Wie ‘Familie’ dagelijks volgt daarentegen, die moet opletten, dat is toch een klasse lager. Hoewel de overacting grimassen van Jan Van den Bossche wel altijd garant staan voor een minuutje onvervalst amusement. Daarentegen, dan toch nog liever de opzettelijke humor van ‘F.C.De Kampioenen’; dat is dan weliswaar geen soap. Edoch, het heruitzenden jaar na jaar tot in der eeuwigheid amen, dat an sich heeft de allure van een zeepopera aangenomen!

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (25)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (23)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (23)

“Niet dat ik iets heb tegen een kerkhof; volstrekt niet. Maar… er zijn die stenen! Die te vele stenen, die wanstaltige, gestolde zee van zerken, die nachtmerrie van vloekende formaten en tinten, dat volledige gemis van architectuur, die bandeloosheid, gelaten aan de lelijke ijdelheid der overlevenden – al zij deze, op zichzelf beschouwd, gewis ook aandoenlijk.” Aan het woord is professor G.M. in het verhaal ‘Shalimar’ (1943) van Johan Daisne. Hoewel: even later staat de man samen met een oude collega te mijmeren bij een oud grafmonument waar een hen onbekende ligt; de inscriptie is inmiddels vervaagd, onleesbaar. Het zet aan tot filosofische, zelfs poëtische beschouwingen. Zo’n nachtmerrie is het dus al bij al niet.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (23)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (21)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (21)

Er bestaat al zoveel kommer en kwel in deze wereld, laten we opteren voor een ietwat luchtiger onderwerp deze keer. Maar wat? Ach ja, zelfmoord, excusez le mot, zelfdoding bijvoorbeeld. Daar mag geen mens toch aan voorbijgaan. Drie per dag in Vlaanderen, gemiddeld. En 28 pogingen.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (21)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (20)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (20)

Dat ik met een schop onder mijn edele derrière uit de bibliotheek verwijderd werd, vermeldde ik laatst. Zo werd ik gekatapulteerd richting stadhuis. Dat was gelukkig over geen al te grote afstand, nauwelijks enkele honderden meters. Dus gezwind, enfin met bezwaard gemoed naar het hoofdkwartier, naar de plaats waar de lakens werden uitgedeeld. Onder het mom dat men daar op een dienst zeer dringend behoefte had aan een bekwame administratieve kracht. “Mijn oor!” zeggen ze dan… Fraai excuus. Welke dienst mocht dat dan wel zijn?

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (20)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (18)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (18)

Thalassa! Thalassa! De zee heeft steeds een rol gespeeld in mijn leven. Logisch. Al toen ik nog klein was bracht ik drie zomermaanden in Heist door, later – leerplichtig – telkens twee. Vermits mijn vader daar ieder jaar van Pasen tot september de RTT-klanten liet telefoneren; moeder en ik voegden zich bij hem. Zo omspoelden de golven mijn blote kindervoetjes en -kuitjes.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (18)” →

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (17)

Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (17)

Voorbij flitsende telefoonpalen in de raamomlijsting. Door het bewasemde venster het ijskoude winterlandschap. Op het glas met de vingertop getekend een hartje. Of simpelweg een rechte lijn. De stikkenswarme coupé. Weggezakt in het kussen. Doezelend. Regen. Druppels die kronkelend, aarzelend, schokkend hun weg zoeken – daar aan de andere kant. Onbereikbaar. Toch nabij. Meerijdend. Onvermoeibaar.

Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (17)” →