Over een fenomeen uit de oertijd wou ik het vandaag hebben, de thé-dansant. Dan bedoel ik niet wat het waagt heden ten dage nog steeds onder die benaming her en der de kop op te steken, dat zijn of studentikoze afkooksels of evenementen die met die benaming goede sier wensen te maken. Nee, het gaat over de enige, echte TD zoals hij afgekort genoemd werd.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (30)”
De stad. Mijn stad. Waar ik geboren en getogen ben. Een provincienest van zo’n 77.000 inwoners. Ik dus één ervan, al zo’n 70 jaren lang, tot mijn schade (en schande). Zij ligt er al sinds de 13de eeuw. Met drie deelgemeenten, twee landelijke en een inmiddels tamelijk verstedelijkte. En met het grootste marktplein van België, bij decreet uit de verre tijden (verordenend dat er geen miezer grond mag afgeknabbeld worden). Meteen ook het lelijkste, en dat tracht men te verdoezelen door er zoveel mogelijk evenementen op te organiseren zodat zij zo vaak als kan bedekt is met de gekste rariteiten, gaande van een vegetarische picknick tot een zangstonde voor bejaarden. Waarop de stad boogt? Twee pijlers: haar patroon, de heilige Nicolaas, en ballonnen.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (29)”
Cochem, een stadje met iets meer dan 5.000 inwoners aan de Moezel, der Mosel, in de Eifel. Als Benidorm het Spaanse Blankenberge is, dan is Cochem het Duitse equivalent. Je ontmoet er Vlamingen bij de vleet. Hoewel het de laatste jaren steeds minder toeristen lokt. Wat zijn de grote troeven van deze pleisterplaats: een historische burcht en het bezit van een Weinkönigin. Nee, natuurlijk is er veel meer: Bratwurst, Erdinger, een verlicht kruisbeeld in de bergen (ook Mariabeelden! met bijhorende verhalen over een herdersjongen verongelukt toen hij een schaapje wou redden, en een knaap die zijn zusje ter hulp kwam maar zelf neerstortte), campings… teveel om op te sommen. En daarheen richten wij onze schreden. Volgt u maar.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (28)”
Lap zie ik hem daar niet aan de einder verschijnen, de stratus… dat voorspelt een druilerige regen indien ik me niet vergis. Of is het een nimbus, dat belooft een reeks regenachtige dagen. Welnee het blijkt allicht een cirrus te zijn, windveren, gestage regen. Gelukkig geen cumulonimbus, met zijn zware regenval… Grrr… regens. Ze rukken onvervaard op. Waarom ik er een hekel aan heb? Mijn grootste bezwaar is dat ik er zo verduiveld nat van word! En een hekel hebben is nog wel heel zwak uitgedrukt, ik haat dat vervloekte hemelvocht. Ik steiger zohaast ik vermoed dat de lucht donker wordt – overdag -, dat er wolken dreigen, dat die weliswaar fraaie en tot dromen aanzettende constellaties boven mijn hoofd op het punt staan hun last te lossen in mijn buurt. Mooie grillige vormen bezitten ze soms, je kan er allerlei in lezen, fantaseren. Dat genoegen is evenwel vaak van korte duur. Haast je, rep je… daar komt hun dodelijke lading (nu ja) op uw onschuldig hoofd terecht. En op de rest van uw al even kwetsbare onderdelen.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (27)”
Zou het waar zijn dat ‘verzamelen’ zijn oorsprong vindt in het jachtinstinct van onze voorvaderen? Dat de verzameling 472 theekopjes, gerangschikt op planken langs de muur, het gevolg is van de oerkreet waarmee ooit een man met woeste sprongen, een speer in de hand, een mammoet achtervolgde… Het zou best kunnen natuurlijk. Feit is dat het fenomeen verzamelen, net als ooit de jacht, blijkbaar hoofdzakelijk een aangelegenheid van mannen is. Het vrouwelijke deel van de mensheid lijkt beduidend minder interesse aan de dag te leggen voor het opstapelen van goederen; tenzij om zich van een comfortabel huis en bijhorende ingewanden te voorzien, en de haar ten dienste staande accessoires als handtassen, schoenen e.d. maar dat valt niet onder de noemer ‘verzamelen’, dat is veeleer hebben en showen. Een geldverslindende hobby met ijdelheid en pronkzucht aan de basis. Daarmee heeft onze voorvaderlijke mammoetjager niets te maken.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (26)”
Naar een soap als ‘Thuis’ kijken is al sedert lang niet meer betiteld als guilty pleasure (*). Wie ‘Familie’ dagelijks volgt daarentegen, die moet opletten, dat is toch een klasse lager. Hoewel de overacting grimassen van Jan Van den Bossche wel altijd garant staan voor een minuutje onvervalst amusement. Daarentegen, dan toch nog liever de opzettelijke humor van ‘F.C.De Kampioenen’; dat is dan weliswaar geen soap. Edoch, het heruitzenden jaar na jaar tot in der eeuwigheid amen, dat an sich heeft de allure van een zeepopera aangenomen!
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (25)”
Ter gelegenheid van Open Monumentendag (morgen) neemt Opa Adhemar ons mee naar de mooiste musea van ons land.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (24)”
“Niet dat ik iets heb tegen een kerkhof; volstrekt niet. Maar… er zijn die stenen! Die te vele stenen, die wanstaltige, gestolde zee van zerken, die nachtmerrie van vloekende formaten en tinten, dat volledige gemis van architectuur, die bandeloosheid, gelaten aan de lelijke ijdelheid der overlevenden – al zij deze, op zichzelf beschouwd, gewis ook aandoenlijk.” Aan het woord is professor G.M. in het verhaal ‘Shalimar’ (1943) van Johan Daisne. Hoewel: even later staat de man samen met een oude collega te mijmeren bij een oud grafmonument waar een hen onbekende ligt; de inscriptie is inmiddels vervaagd, onleesbaar. Het zet aan tot filosofische, zelfs poëtische beschouwingen. Zo’n nachtmerrie is het dus al bij al niet.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (23)”
Ieder huisje heeft zijn kruisje. Dat zal misschien wel, maar je zal maar geen dak boven je hoofd hebben. Dacht ik zo. Daarom ging ik eens na onder welke pannen ik in de loop van mijn leven al terechtkwam.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (22)”
Er bestaat al zoveel kommer en kwel in deze wereld, laten we opteren voor een ietwat luchtiger onderwerp deze keer. Maar wat? Ach ja, zelfmoord, excusez le mot, zelfdoding bijvoorbeeld. Daar mag geen mens toch aan voorbijgaan. Drie per dag in Vlaanderen, gemiddeld. En 28 pogingen.
Lees verder “Vijf jaar geleden: het hoekje van Opa Adhemar (21)”
dagelijks iets degelijks 