Simon Yates wint nogmaals in de Tour

Simon Yates wint nogmaals in de Tour

De Brit Simon Yates (foto’s Erik Westerlinck) heeft na de eerste Pyreneeënrit nu ook de laatste in de Ronde van Frankrijk gewonnen. Terwijl zijn tweelingsbroer (de eigenlijke kopman van de ploeg) er helemaal is doorgezakt, kan de vroegere Vuelta-winnaar dus twee mooie ritten aan zijn palmares toevoegen.


Simon Yates (Bury, 7 augustus 1992) is een Engels wielrenner die zowel op de baan als op de weg actief is. In 2013 werd hij wereldkampioen puntenkoers op de baan. In 2010 werd hij samen met Daniel McLay wereldkampioen op de koppelkoers bij de junioren en won hij met McLay, Sam Harrison en Owain Doull een zilveren medaille op de ploegenachtervolging.
Yates werd op 12 maart 2016, na de zesde etappe van de rittenkoers Parijs-Nice, betrapt op het verboden middel terbutaline. Volgens zijn teamleiding zat het in een middel tegen astma dat Yates op advies van zijn arts innam. De arts zou verzaakt hebben dispensatie aan te vragen voor het gebruik ervan.
In de Ronde van Frankrijk 2017 won hij de jongerentrui, net zoals Adam een jaar eerder. In 2018 reed Adam de Tirreno-Adriatico. Hij werd er in een rit tweede achter Primoz Roglic, terwijl Simon Yates de koninginnerit van Parijs-Nice won en zich meteen ook in de leiderstrui hulde. In de laatste rit moest hij door de bonificaties echter de duimen leggen voor Marc Soler die met de eindoverwinning ging lopen.
Ik had het dan nog altijd moeilijk om Adam en Simon Yates uit elkaar te houden. Dat is ook normaal want het zijn tweelingbroers. Misschien dat hun ploeg Mitchelton-Scott (het vroegere Orica-GreenEdge) dat ook vindt, want vaak worden ze in verschillende wedstrijden uitgespeeld. In de Ronde van Catalonië 2018 waren ze evenwel allebei van de partij. Adam viel echter uit met een bekkenbreuk, terwijl Simon de laatste rit op zijn naam schreef. Door de tijd te nemen om te juichen verloor hij de derde plaats aan Pierre Latour, nadat de jonge Colombiaan Egan Bernal, die tweede stond achter “l’imbattido” Valverde, zwaar ten val kwam.
Nadat hij op de Etna in Sicilië nog ploegmaat Esteban Chaves had laten voorgaan, heeft Simon Yates daarna nog drie ritten met aankomst bovenop een klim gewonnen in de Ronde van Italië. Hij leek goed op weg naar de eindoverwinning, maar in de laatste week stortte hij helaas in elkaar.
Daarna was hij er bijna in geslaagd in de laatste rit de Ronde van Polen nog uit handen te nemen van Michal Kwiatkowski. Met een verrassingsuitval veroverde hij even virtueel de gele leiderstrui, maar op de slotklim kon Kwiatkowski de achterstand voldoende terugbrengen zodat hij uiteindelijk toch nog vijftien seconden voorsprong behield op ritwinnaar Yates.
Maar nadat hij bovenop de steile Alto les Praeres de ritzege behaalde én daar de rode leiderstrui heroverde, heeft hij die uiteindelijk wél tot in Madrid behouden. Op die manier zijn voor het eerst alle grote Rondes door drie renners uit hetzelfde land gewonnen (Chris Froome de Giro, Geraint Thomas de Tour en nu dus Simon Yates de Vuelta). Dat renners uit hetzelfde land alle drie de grote Rondes wonnen is reeds eerder voorgekomen, maar daar was dan altijd iemand bij die twee Rondes voor zijn rekening had genomen. Zijn Vuelta-overwinning heeft Simon Yates ook de koppositie in de WorldTour-ranking opgeleverd. Hij sprong in een klap van plaats 10 naar plaats 1.
In 2018 heeft hij de vierde etappe gewonnen in de Ruta del Sol. De Colombiaan Higuita won de sprint van de achtervolgende groep om de tweede plaats. In het algemeen klassement heeft Jakob Fuglsang de trui overgenomen van Tim Wellens. Die stond er helemaal alleen voor en moest tijdens een geaccidenteerde etappe uiteindelijk de rol lossen en finishte meer drie minuten na Yates. De Brit zelf deed niet meer mee voor het algemene klassement en kon er op die manier op 30 kilometer van de streep vandoor gaan ten nadele van de alomtegenwoordige Astana-ploeg. Zo haalde hij de ritwinst in de koninginnenrit binnen.

Daarna heeft hij verrassend de tijdrit van 25,5 kilometer in Parijs-Nice gewonnen, want het was de eerste maal dat hij überhaupt een tijdrit won. Michal Kwiatkowski (Team Sky) werd in Barbentane derde en blijft ook na de vijfde etappe leider. (Wikipedia)

Lees verder “Simon Yates wint nogmaals in de Tour”

Karel Verbist (1883-1909)

Karel Verbist (1883-1909)

Het is vandaag al 110 jaar geleden dat de Antwerpse wielrenner Karel Verbist op de Brusselse piste van het Karreveld om het leven kwam. Verbist was immens populair. Hij betekende voor de Antwerpse wielerliefhebbers wat Stan Ockers een halve eeuw later zou worden.

Verbist debuteerde op de weg maar schakelde heel snel over naar de baan en ging hij zich toeleggen op de “halve fond”. Robl, Darragon, Guignard, e.a. waren in hun branche langzaam omhoog geëvolueerd van 60 km tot 90 km/u. De nieuwkomer Verbist schoof direct mee aan tafel met hen,en zelfs tegen snelheden van 100 km/u beheerste hij nog de situaties. Om dit te kunnen beschikte Karel Verbist, de enorm talentrijke Antwerpse stayer, over stalen zenuwen en een bovenmenselijke wilskracht. Hij werd Belgisch kampioen in 1908 en 1909. In 1908 klopte hij op de baan van Zurenborg (Antwerpen) de Fransman Paul Guignard die een paar maand later de eerste renner zou worden die achter een motor meer dan 100 Km in één uur aflegde.
Tijdens die wedstrijd met Guignard legde Verbist de 100 Km af in 1u 08′ 57″. Onderweg had hij de records over 50 km (24’15”) en het uur (87 km 130 m) verbeterd. Het jaar daarop won Verbist de Grote van de Koning op de wielerbaan van Karreveld in Brussel. Leopold II woonde die wedstrijd bij. De bijval van die meeting was zo groot dat de organisatoren 3 dagen later, ter gelegenheid van de Nationale Feestdag, een nieuwe meeting organiseerden.
Tijdens de laatste ronde van een wedstrijd waarin hij door mechanisch defect geremd werd maar die hij toch zou winnen, verloor zijn gangmaker Ceurremans ingevolge een klapband de controle over zijn stuur. Het vehikel begon te slingeren en Verbist, die niet tijdig kon afremmen, botste tegen de rol van de motor. Hij vloog tegen de balustrade, schoof weer op de piste en werd nog eens aangereden door Meinhold, de gangmaker van de Duitser Schipke. Verbist werd zwaar toegetakeld en overleed enkele minuten later.
Het drama van Karreveld dompelde het hele land in rouw. Net als Ockers kreeg Verbist een Koninklijke begrafenis.  Een bekend liedje beschrijft zijn lot: Charelke, Charelke, Charelke Verbist, hadt gij niet gereden op de pist, hadt gij niet gelegen in uw kist. (Wikipedia en Wilfried Journée en François van der Roost op de Wielersite)

Toni Merkens (1912-1944)

Toni Merkens (1912-1944)

Vandaag is het 75 jaar geleden dat de Duitse sprinter Toni Merkens stierf aan het Oostfront, precies op dezelfde dag dat Adolf Hitler een aanslag overleefde die werd gepleegd door kolonel Claus von Stauffenberg. Ik contrasteer hem altijd met zijn vriend en levenslange concurrent Albert Richter, eveneens afkomstig uit Keulen, die in 1940 door de nazi’s is neergeschoten. Beide mannen stonden dus aan de tegenovergestelde kant van de barricade, maar beiden ondergingen ze hetzelfde tragische lot.
Lees verder “Toni Merkens (1912-1944)”

110 jaar geleden: het zwaarste ongeluk uit de wielergeschiedenis

110 jaar geleden: het zwaarste ongeluk uit de wielergeschiedenis

Am 18. Juli 1909 wurden bei einem Steherrennen in Berlin der Radrennfahrer Fritz Ryser und seine beiden Schrittmacher Willy Porte (Steuermann) und Emil Borchardt (Hintermann) über die Barriere geschleudert. Unter den Zuschauern waren neun Tote und zweiundfünfzig Verletzte zu beklagen.
Lees verder “110 jaar geleden: het zwaarste ongeluk uit de wielergeschiedenis”

Jolien D’hoore wint nogmaals in de Women’s Tour

Jolien D’hoore wint nogmaals in de Women’s Tour

Jolien D’Hoore (foto Erik Westerlinck) heeft na de eerste etappe in de OVO Energy Women’s Tour (GBr/WorldTour) nu ook de derde op haar naam geschreven. Onze 29-jarige landgenote was de snelste in een massasprint voor Lisa Brennauer, die de leiderstrui overneemt van Marianne Vos, die halfweg koers na een massale valpartij werd overgebracht naar het ziekenhuis. De Nederlandse viel op haar hoofd en moest worden gehecht.

Jolien D’Hoore (Gent, 14 maart 1990) is een Belgisch wielrenster, die al in de jeugdreeksen blijk gaf van zeer talentrijk te zijn. In het baanwielrennen haalde ze verscheidene nationale titels in verschillende disciplines bij de elite terwijl ze feitelijk nog junior was. Tijdens de wereldkampioenschappen baanwielrennen in 2008 maakte ze haar debuut bij de profs. Samen met Evelyn Arys en Jessie Daams werd ze zevende in de ploegenachtervolging. Later dat jaar kon het drietal een bronzen medaille veroveren tijdens het WK voor junioren. D’Hoore werd geselecteerd voor het wereldkampioenschap op de weg bij de junioren in Zuid-Afrika. Tijdens de wedstrijd reed D’Hoore samen met Evelyn Arys, de Italiaanse Rossella Callovi en de Duitse Hanna Amend weg. Het kwartet spurtte voor de zege, waarbij D’Hoore zich de snelste toonde en wereldkampioene werd.
Vanaf 1 januari 2009 maakte ze de overstap naar de profs bij Topsport Vlaanderen-Ridley, de vrouwenwielerploeg van Topsport Vlaanderen. Tijdens de wereldkampioenschappen baanwielrennen te Melbourne eindigde ze negende in het omnium. Hierdoor mocht ze aan de Olympische Spelen in Londen deelnemen. Haar wegseizoen stond in het teken hiervan. Ze werd in afwachting hiervan niettemin Belgisch kampioenschap op de weg bij de dames elite. Op de Spelen nam ze deel aan het Omnium en haalde een verrassende vijfde plaats.
Vanaf 2013 richtte D’Hoore zich meer op de weg. Ze veranderde hiervoor van team en stapte over naar Lotto-Belisol Ladies. In haar eerste seizoen behaalde ze ereplaatsen in de GP Cholet en de Energiewacht Tour, ze won ook Dwars door de Westhoek in de spurt. In oktober maakte ze haar rentree op de piste, tijdens het EK. In het omnium moest ze enkel Kirsten Wild en Laura Trott laten voorgaan. 2014 was het jaar van de definitieve doorbraak, ze won vaak en pakte vele ereplaatsen, in Wielsbeke het Belgisch kampioenschap op de weg bij de dames elite, en dit voor de 2de maal in haar carrière. Ook op de piste presteerde ze op hoog niveau, na zilver op het EK won ze de wereldbeker in Guadalajara. Tijdens het WK hoopte ze op een medaille, maar eindigde als 4de.
Na zes profjaren in Belgische dienst, stapte D’Hoore in 2015 over naar de Britse ploeg Wiggle Honda, waar ze terechtkwam tussen andere topsprinters als de Australische Chloe Hosking en tweevoudig wereldkampioene Giorgia Bronzini. Het wegseizoen 2015 begon goed met de overwinning in de Omloop van het Hageland en één week later haar eerste zege in de wereldbeker, namelijk de Ronde van Drenthe. Ook in de Ronde van Vlaanderen presteerde ze goed met een tweede plek. Ze won de spurt van het peloton, vlak achter haar ontsnapte ploegmaat Elisa Longo Borghini. Later die maand won ze de eerste etappe van de Energiewacht Tour en won ze de sprint om de tweede plaats in Dwars door de Westhoek achter winnares Elise Delzenne.
In juni won ze de Diamond Tour en de tweede etappe in de Aviva Women’s Tour en kwam zes seconden tekort voor de eindzege achter Lisa Brennauer. In Tervuren won ze zilver in het BK tijdrijden op ruim anderhalve minuut achter Ann-Sophie Duyck en twee dagen later won ze net als het jaar voordien de Belgische titel in de wegwedstrijd. In de Giro Rosa kwam ze niet verder dan een 33e plek, maar later die maand won ze drie van de vier ritten (inclusief de tijdrit) en het eind- en puntenklassement van de BeNe Ladies Tour. Op de Avenue des Champs-Élysées in Parijs werd ze tweede in de tweede editie van La Course achter Anna van der Breggen. In augustus won ze met de Open de Suède Vårgårda haar tweede wereldbeker van het seizoen en in september won ze de eerste twee ritten van de Holland Ladies Tour.
Na diverse ereplaatsen eindigde ze haar klassieke voorjaar in juni 2016 met de overwinning in de Flanders Diamond Tour. Twee weken later won ze brons op het Belgisch kampioenschap in Lacs de l’Eau d’Heure, achter Kaat Hannes en Lotte Kopecky. In juli tijdens de Tour de Feminin – O cenu Českého Švýcarska stond ze in drie etappes op het podium, waaronder winst in etappe vier; ook won ze de puntentrui. Eén week later won ze, net als het jaar ervoor, drie van de vier etappes en derhalve het punten- en algemene klassement van de BeNe Ladies Tour.
Op de Olympische Spelen 2016 in Rio de Janeiro behaalde ze een bronzen medaille op de baandiscipline omnium. De Britse Laura Trott veroverde het goud voor de Amerikaanse Sarah Hammer. Eind augustus startte ze in de Holland Ladies Tour, waar ze derde werd in de vijfde etappe. Eén week later won ze de World Tour-wedstrijd La Madrid Challenge, vlak voor haar ploeggenote Chloe Hosking. Na de Spelen in Rio was het wereldkampioenschap op de weg in Doha, Qatar, haar grote doel. Hier werd ze echter slechts tiende. Eén week erna nam ze revanche door samen met Lotte Kopecky in Saint-Quentin-en-Yvelines de eerste Europese kampioene ploegkoers te worden.
In het voorjaar van 2017 won D’Hoore de Omloop van het Hageland en de GP de Dottignies en werd ze nipt geklopt door Lotta Lepistö in Gent-Wevelgem. In de Ronde van Vlaanderen speelde ze geen rol van betekenis, maar twee weken later werd ze, wederom samen met Kopecky, in Hongkong de eerste wereldkampioene ploegkoers. In mei won ze, ondanks een val in de eerste etappe, twee van de drie ritten en het berg- en eindklassement van de Ronde van Chongming. In juni won ze in de sprinttrui de slotrit van de OVO Women’s Tour en op 25 juni werd D’Hoore voor de derde keer Belgisch kampioene op de weg. In juli 2017 won ze in een millimeterspurt met haar oud-ploeggenoot Hosking de vierde etappe in de Giro Rosa.
Op de eerste dag van het WK baanwielrennen in het Nederlandse Apeldoorn behaalde Jolien D’hoore meteen een zilveren medaille in de scratch achter de ongenaakbare Kirsten Wild. In de puntenkoers (opnieuw gewonnen door Wild) werd ze echter pas tiende. De grootste teleurstelling was echter dat Lotte Kopecky wegens een kwetsuur aan de arm haar wereldtitel in de madison niet kon verdedigen. Jolien D’hoore werd dan maar gekoppeld aan de piepjonge Shari Bossuyt en moest zich met een twaalfde plaats tevreden stellen.
Daarna won ze de eerste editie van de World Tour wedstrijd voor vrouwen Brugge-De Panne. Zij won de sprint van het peloton voor wat zij dacht de zevende plaats te zijn, maar op de meet bleken de zes vroege vluchtsters reeds ingelopen te zijn. Daarna werd ze net als vorig jaar opnieuw tweede in Gent-Wevelgem. Ze moest op de meet de duimen leggen voor Marta Bastianelli. Vervolgens won Jolien D’hoore twee ritten na elkaar in de Giro Rosa.
In januari 2019 heeft ze met Lotte Kopecky tijdens de vijfde manche van de wereldbeker baanwielrennen in het Nieuw-Zeelandse Cambridge goud gewonnen in de ploegkoers. Ze totaliseerden 39 punten. Daarmee bleven ze de Italianen Letizia Paternoster en Maria Giulia Confalonieri (27 ptn) voor. De Nieuw-Zeelanders Racquel Sheath en Rushlee Buchanan (9 ptn) vervolledigden het podium.
Het wegseizoen begon in mineur: in de Drentse Acht van Westerveld brak ze haar sleutelbeen. Ondertussen zit ze alweer een tijdje op de fiets en gisteren kon ze eindelijk haar eerste overwinning behalen. Dat gebeurde tijdens een kermiskoers in Haaltert, maar winnen is winnen. (Wikipedia)

Lees verder “Jolien D’hoore wint nogmaals in de Women’s Tour”

Jan-Willem van Schip wint in Knokke

Jan-Willem van Schip wint in Knokke

Jan-Willem van Schip (foto Jean-Pierre Verstraete) heeft de eerste etappe in de Baloise Belgium Tour gewonnen. De 24-jarige Nederlands hardrijder en pistier van Roompot-Charles was na 184,3 km tussen Sint-Niklaas en Knokke-Heist de laatste overblijver van de vlucht van de dag en bleef als enige net het jagende peloton voor na een fantastische inspanning. Hij is uiteraard ook de eerste leider.
Lees verder “Jan-Willem van Schip wint in Knokke”