Vandaag is het precies vijftig jaar geleden dat ik onderstaande brief kreeg van Marc Didden, toen nog redacteur van het weekblad Humo. Waarom heb ik zo lang gewacht om hem te publiceren? Wel, al mijn hele leven heb ik een ongemakkelijke verhouding met Marc Didden. Geen grote ruzie, als twee beschaafde mensen zeggen wij elkaar gedag als we mekaar ergens tegenkomen, maar zo kleine, maar onaangename wrijvingen. Zoals dit er dus alweer een zou kunnen zijn. Vindt Marc Didden het kunnen dat ik een brief van hem publiceer? Ik weet het niet en ik heb ook geen zin om het hem te vragen. Daarom schrijf ik hem nu (9 augustus 2010), maar ik zorg ervoor dat hij pas op 18 november 2026 zal verschijnen. Misschien ben ik dan al dood. Of misschien is Didden dood. Of zijn we allebei dood of lijden we aan Alzheimer of weet ik veel. ’t Zal dan alleszins allemaal niet meer zo belangrijk zijn…
Beste Ronny, Vroeg op de morgen krijg ik jouw brief, en eer ik hem in de uitstelkast leg, antwoord ik er meteen op. Met excuses, dat-ie daardoor nogal impulsief zou kunnen klinken.
Ik beantwoord hem maar van achteren naar voren, hopelijk heb je ’n dubbel:
– Wat de plaat van Vuile Mong betreft, akkoord. Meer nieuws in dit blad, binnenkort.
– Wat de kwaliteit van de TTT-redactie betreft, als jij vindt dat die inderdaad achterblijft ten opzichte van de andere Humo-afdelingen, dan kan ik daar niets zinnigs op antwoorden, tenzij dat dit dan wel zo zal zijn. Omdat hij wellicht andere dingen van de TTT-rubriek verwacht dan op dit ogenblik mogelijk is. (En al zullen plaatsgebrek en personeelstekort wel als zéér lullige argumenten overkomen, toch zijn ze dat.) Iedere redactievergadering wordt hier gepraat, ook door mij, over het feit dat in de TTT-rubriek meer onderwerpen van algemeen (lees: sociaal-gericht, ook ruimer cultureel) allooi zouden komen. En telkens wordt dat door iedereen toegejuicht. En telkens wordt dan van hogerhand vernomen dat dit niet ten koste van de popinformatie mag gebeuren en dat er geen sprake is van meer bladzijden te krijgen.
Je kan dus wel stellen dat qua inhoud de TTT-rubriek een weinig achternaholt bij de Grote Humo. Strikt kwalitatief kan dat echter niet vermits iedereen van de redactie over elk onderwerp mag schrijven en dus zowel voor- als achterin Humo artikelen van Guido, Piet, Guy, Leo, Daan, Herman of ik te vinden zijn.
En dan is er nog een argument dat ik niet graag aanhaal maar dat jammer genoeg ook juist is: door de langdurige ziekte van Guy Mortier en de zeer occasionele medewerking van Pim Oets en de steeds achteruitboerende kwaliteit van b.v. Melody Maker, staat uw dienaar ongeveer alleen in voor de popinformatie. Wat wil zeggen dat ik theoretisch alle popconcerten moet volgen, alle lp’s, of toch zoveel mogelijk, aandachtig beluisteen, alle de moeite waard zijnde mensen moet interviewen, de TTT-agenda moet samenlijmen, Wizoektivint in mekaar boksen, Belgische, meestal slechte, groepen gaan bekijken, om de zoveel weken eens een weekje naar Londen trekken om interviews op te slaan, relaties leggen met mensen uit de zo gehate platenbizz. Allemaal dingen die best leuk zijn, zeker als je ze onder drie, vier man kan verdelen. Alléén ga je er aan ten onder en ik heb voor dit vak maar één zenuwinzinking per jaar over. Geen twee, zoals nu.
Vorige paragraaf moet je niet zien als zelfbeklag, wel als, nou ja, verduidelijkende persoonlijke informatie, die je wel eens mocht ontgaan omdat wij, in plaats van te egotrippen, graag over de TTT-redactie spreken. Ook al zitten we hier moederziel alleen.
Wat nu Bots betreft. Ja, zeg. Ik hou niet van die jongens omdat ze geëngageerd doen, maar het volgens mij niet zijn. Ze vragen een onfatsoenlijke prijs, die géén van onze beginnende artiesten zou durven vragen zonder rood te worden (*). Op solidariteitsavonden, waar ik ze al meemaakte, hangen ze de hele avond met de desbetreffende groupies rond, zonder ook maar naar een van de andere solidaire groepen (Vuile Mong, Nieuwe Scène, Proloog, Sater) om te kijken en vertikken ze het als linkse jongelingen ook maar een poot uit te steken om hun onderbetaalde roadies te helpen. Misschien vind jij deze opmerkingen vitterij en irrelevant, voor mij zijn ze tegen de borst stuitend. Ik verwacht niet van een groep dat-ie links geëngageerd is, maar wél van een linkse groep. Om een nare analogie te trekken zou je na het horen van “De gastarbeider” kunnen besluiten dat de Strangers geëngageerde rakkers zijn (**), ook al vertellen ze publiekelijk dat gastarbeiders allemaal naar look stinken en met twintig op een kamer hokken omdat ze te gierig zijn fatsoenlijke huur te betalen.
Terug naar Bots nu. Ook zonder alles wat ik hierboven schreef, hou ik niet van die groep. Ik dacht dat dit mocht. Toen ze onlangs naar Antwerpen kwamen, heb ik een medewerker gevraagd het concert te verslaan, vanwege de objectiviteit. Dat verslag was zó negatief dat ik het maar niet geplaatst heb. Straks ga ik zelf nog maar es. Misschien word ik bekeerd. (En, zeg, hebben wij ooit over Koelewijn gekankerd?)
Nu nog wat: al kan ik er inkomen dat ze verkeerd bij jou overkomen, toch wil ik twee dingen rechtzetten.
* Niemand ervaart Mimo hier nog als een zusterblad, maar wel als een blad dat toevallig door dezelfde uitgever wordt uitgegeven. Derhalve koop ik Mimo niet en weet ik dus ook niet wat Conny Vandenbos daarin vertelt. En hoef ik dus geen rekening te houden met wat ze vertelt.
* Over die image-building: opnieuw moet ik je bijtreden en het mag je een troost zijn dat ikzelf aan Guy gevraagd heb die dingen over mij niet in de TTT-jaarkalender op te nemen (***). Ik heb geen enkele behoefte tot zelfbevestiging via dit blad, mijn ambieties liggen elders, en ik beloof dat zover ik er de hand kan inhouden image-building, tenzij om te schertsen, niet meer zal voorkomen.
P.S.: Als je een staal van image-building wil zien, lees dan eens het boek van Pol van Mossevelde of een artikel van Constant “Ik en Neil Young” Meijers. (****)
Zo. Een brief schrijven is geen aangename manier van discussiëren, en als ik een beetje vervelend uit deze brief ben gekomen, weet dan dat dit niet de bedoeling is. Als je’s in Brussel bent, laat dan eens wat weten (vooraf). Dan praten we eens rustig en niet via papier. Overigens vind ik dat jij goed schrijft en zou je eens een stuk moeten opsturen.
Heel veel groeten en hopelijk tot ziens,
Marc Didden
(*) Pun blijkbaar not intended, er staat alvast niks bij dat erop zou kunnen wijzen (aanhalingstekens, italique, weet ik veel).
(**) Dat is ook echt gebeurd: de tekst van “De gastarbeider” is destijds afgedrukt in Tliedboek. De Strangers hebben daarna zelfs opzettelijk het nummer “De ziekenkas” opgenomen om van dat links imago af te komen. Dat is wel makkelijk gegaan, moet ik zeggen, zeker toen ze in de jaren negentig voor het Vlaams Blok gingen optreden.
(***) Later zou precies het omgekeerde gebeuren: toen ik de elpee “Ethisch reveil” van Raymond van het Groenewoud door zijn toenmalige manager Pol Evrard reeds overhandigd kreeg op de persconferentie van het Feest van de Rode Vaan, nog vóór ze officieel aan de pers werd voorgesteld, vond mijn hoofdredacteur Piet Lampaert dat dit in het blad moest. Didden heeft mij daarvoor openlijk op de hak genomen in de TTT-rubriek.
(****) En omdat Marc natuurlijk moeilijk in de toekomst kon kijken, voeg ik hier zelf aan toe: Serge “Ik en David Bowie” Simonart…
