Het is vandaag al 25 jaar geleden dat de Franse pianiste Micheline Ostermeyer is overleden.
Micheline Ostermeyer verwierf haar eerste bekendheid door… haar deelname aan de Olympische Spelen van 1948 in Londen. Zij won daar de gouden medailles bij het kogelstoten en het discuswerpen en brons bij het hoogspringen. Zij zou de succesvolste atlete van de Spelen zijn geweest, als niet Fanny Blankers-Koen haar met viermaal goud had overtroefd. Tijdens de Spelen van Londen onderhield zij haar ploeggenotes ’s avonds met haar pianospel. Na de wedstrijden speelde zij op een oude vleugel de Mondscheinsonate van Beethoven en fuga’s van Bach.
Vóór Ostermeyer had geen enkele Franse vrouw een olympische medaille in de atletiek gewonnen, en het zou nog twintig jaar duren voordat een andere vrouw goud zou behalen. Frankrijk begroette haar triomf met de kenmerkende geestdrift, maar haar carrière als amateuratlete maakte geleidelijk plaats voor die van professioneel pianiste. Ze stopte in 1950 met sporten nadat ze twee medailles had gewonnen op de Europese kampioenschappen van dat jaar, en zette haar carrière in de muziek voort. Haar atletische prestaties schaadden echter haar reputatie als concertpianiste, en ze vermeed zelfs zes jaar lang het spelen van werken van Franz Liszt omdat ze hem te “sportief” vond (*). Ze toerde vijftien jaar lang, totdat persoonlijke omstandigheden, waaronder het overlijden van haar echtgenoot, haar ertoe brachten een baan als docent aan te nemen, een functie die ze bekleedde tot haar pensionering begin jaren tachtig.
Ronny De Schepper
(*) Bij haar dood schreef The Guardian ongeveer juist het tegenovergestelde: “Ze gaf een concert waarin ze op één avond drie belangrijke pianowerken achter elkaar speelde: Brahms’ pianoconcert in D mineur, César Francks Symfonische Variaties en Liszts pianoconcert in Es. Het was zowel een kracht- en uithoudingsproef als een artistieke prestatie, maar het was een daverend succes en haar reputatie was gevestigd.”
