Marion Davies (1897-1961)

Het is vandaag al 65 jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Marion Davies is overleden.

Ik geef toe dat ik in zo’n geval meestal op zoek ga naar ietwat pikante foto’s, maar bij Marion Davies is die zoektocht op niks uitgedraaid. En dat heeft alles te maken met het feit dat zij de minnares was van persmagnaat Randolph Hearst en dat deze erop toe zag dat ze in haar films niet te veel uit de kleren ging. Toch ben ik in mijn nopjes met bovenstaande foto, waarvan ik geen credits heb gevonden, maar ik vermoed dat hij afkomstig is uit “The bachelor father” (Robert Z.Leonard, 1931) en dan is de man op de foto vermoedelijk C.Aubrey Smith. In de film speelt hij een oudere man die op zoek gaat naar zijn buitenechtelijke kinderen en Marion Davies is er één van. Dat zij door hem wordt gespankt en dan nog in een zogenaamde tomboy-outfit, vind ik wel heel toepasselijk want Hearst (die veel ouder was dan Davies) had naar het schijnt als seksuele “afwijking” dat hij haar graag in mannenkleren zag…

Marion Davies werd geboren als Marion Cecilia Douras in Brooklyn als jongste van vijf kinderen. Haar broer Charles verdronk in 1906, maar haar zussen en zijzelf werden bekend toen ze in het koor mochten zingen van de Ziegfeld Follies.
Davies ruilde al gauw haar carrière in het theater in voor een filmcarrière en was voor het eerst te zien in een nooit uitgebrachte modefilm van Lady Duff-Gordon (modeontwerpster die bekend was geworden als overlevende van de Titanic) in 1916. Haar eerste echte film, Runaway Romany, werd uitgebracht in 1917. Het scenario schreef ze zelf en de film werd door haar zwager George W.Lederer geregisseerd. De film werd geen groot succes, maar het was een begin voor Davies. Ze begon in meer films te spelen, maar haar carrière werd overschaduwd door haar affaire met de getrouwde krantenmagnaat Randolph Hearst. Over hun kennismaking laat ik graag Alcide aan het woord: “Mevrouw Hearst, de vrouw van persmagnaat William Randolph Hearst, besteedde haar vrije tijd aan het helpen van jonge kunstenaars om naam te maken. Op die manier introduceerde ze de jonge Marion aan haar man. Dat had ze beter niet kunnen doen… Al snel werd William Randolph Hearst, ondanks hun leeftijdsverschil van 34 jaar, de minnaar van de veelbelovende actrice. Hij streefde ernaar om van zijn protegée een nieuwe Mary Pickford te maken en beschikte over het nodige geld en alle media-instrumenten om haar naar de sterrenstatus te stuwen.”
Toen de geluidsfilm opdook, werd Davies wel erg nerveus, want ze had last van stotteren. Ze maakte echter een succesvolle overstap naar de geluidsfilm. Ze had een uitstraling die goed bij het publiek in de smaak viel en deed in The Patsy (1928) succesvol imitaties van onder andere Lillian Gish, Mae Murray en Pola Negri, maar Hearst zag haar liever in dramatische rollen, zodat ze op die Nathalie Meskens-weg niet verder ging. Misschien was dat wel één van de redenen dat Davies verslaafd raakte aan alcohol.
Hearst probeerde voor Davies altijd tevergeefs een contract te krijgen bij Metro-Goldwyn-Mayer. Toen Davies werd afgewezen voor Marie Antoinette (1938), werd Hearst razend. Davies kreeg wel een contract bij Cosmopolitan Pictures, maar toen de studio failliet ging, eindigde de carrière van Davies.
Het was geen geheim dat Hearst en Davies een affaire hadden. Ze werden nooit echt een koppel, omdat Hearst nooit scheidde van zijn vrouw. Davies was zelf echter ook niet trouw. In de jaren twintig kreeg de actrice een affaire met superster Charles Chaplin en in de jaren dertig was ze erg intiem met acteur Dick Powell. Hearst was erg jaloers, wat o.m. wordt geïllustreerd door een boottocht in 1924. Hier waren naast hem en Davies, onder andere ook Chaplin en Thomas H.Ince aanwezig. Toen Hearst zijn vriendin samen met Chaplin op zijn zeiljacht aantrof “in flagrante delicto”, schoot hij in de verwarring Ince neer i.p.v. Chaplin. De dood van Ince werd officieel toegeschreven aan… “acute indigestie”. Er volgde een uitgebreide doofpotoperatie. Columniste  
Louella Parsons  zou aan boord zijn geweest en getuige zijn geweest van de moord, en Hearst zou haar een baan voor het leven hebben beloofd als ze haar mond zou houden. Dat deed ze.
Het Ince-schandaal werd verfilmd door Peter Bogdanovich in 2001 onder de titel The Cat’s Meow. Davies werd gespeeld door Kirsten Dunst, Edward Herrmann speelde Hearst, Eddie Izzard was te zien als Chaplin en Cary Elwes vertolkte de rol van Ince.
De mislukte operazangeres Susan Alexander (gespeeld door Dorothy Comingore) waarnaar Orson Welles in “Citizen Kane” (1941) verwijst, is wel degelijk Marion Davies, de vriendin van krantenmagnaat William Randolph Hearst (in de film dus Charles Foster Kane, gespeeld door Welles zelf). Toch dient gezegd dat zij misschien wel een slechte zangeres, maar zeker geen slechte actrice was, ook al had Mae West reeds in 1936 in “Klondike Annie” de draak gestoken met het “acteertalent” (of beter: het ontbreken ervan) van Marion Davies, die overigens zelf niet eens begreep waarom Hearst zo boos was… De zangstem van Susan werd ingesproken door een professionele operazangeres die, onder  leiding van Orson Welles, buiten haar eigen bereik zong. Ze stemde ermee in dat haar stem op deze manier gebruikt zou worden, op voorwaarde dat haar identiteit nooit onthuld zou worden, uit angst dat dit haar carrière zou schaden. Het ging om Jean Forward  van de San Francisco Opera. Orson Welles  vertelde filmmaker Peter Bogdanovich  dat hij het betreurde dat  de reputatie van Marion Davies schade had geleden door de algemene misinterpretatie van haar rol als Susan Alexander. Welles beweerde dat de extravagante promotie van de operacarrière van zijn tweede vrouw door zakenman Harold Fowler McCormick de directe inspiratiebron voor het personage was. Een andere inspiratiebron was zakenman Samuel Insull, die in 1929 het Chicago Civic Opera House bouwde nadat hij had geprobeerd de operacarrière van zijn vrouw nieuw leven in te blazen.  “Wat Marion [Davies] betreft ,” zei Welles, “ze was een buitengewone vrouw. Helemaal niet zoals het personage Dorothy Comingore  in de film.” Hij heeft wel de Chaplin-passage weggelaten uit de film. Jaren later schreef Welles de inleiding voor Davies’ autobiografie. In haar memoires, “The Times We Had”, die ze in 1951 opnam, zei Marion dat ze de film nooit had gezien en dat ze “geen wrok koesterde jegens Orson Welles”.
Toen aan het einde van de jaren dertig Hearst met financiële problemen worstelde, hielp Davies hielp hem door een miljoen dollar aan juwelen die ze van hem had gekregen opnieuw te verkopen. Hearst, op dat moment al 76, probeerde met alle middelen de film (“Citizen Kane” dus) te verbieden, ook al omdat het kernbegrip “rosebud”, waarrond de film helemaal draait, volgens Gore Vidal zijn troetelnaampje was voor de clitoris van Marion. Vidal baseerde zich op  de memoires van Louise Brooks, aangezien zij een goede vriendin van Davies was en geregeld te gast was in Hearst Castle. Hearst slaagde niet in zijn opzet, maar dankzij een lastercampagne in de door hem gecontroleerde pers, flopte de film toch en was het vooral gedaan met de carrière van wonderkind Orson Welles, die in de Hearst-pers o.a. een verhouding met de getrouwde Dolores del Rio werd aangewreven, evenals sodomie en (nog erger) communistische sympathieën! Toen Hearst op 14 augustus 1951 stierf, wilde zijn familie niets met Davies te maken hebben. Davies trouwde tien weken na Hearsts dood met Horace Brown. De bruiloft vond plaats op 31 oktober 1951, maar het huwelijk verliep niet geheel als gepland en de verslaving aan alcohol van Davies werd alsmaar groter.
Aan het einde van haar leven werd Davies een gulle vrouw. Ze doneerde $1.900.000 aan een kinderziekenhuis. Toch kreeg ze rond deze tijd zelf last van tegenslagen. In 1956 kreeg ze een kleine beroerte en later werd er kanker geconstateerd. De behandelingen verliepen succesvol, maar Davies ging weer achteruit toen ze in 1960 haar been brak. Niet veel later werd de kanker haar fataal.

Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)