Op 27/04/1985 zag ik “Nora of een poppenhuis” door Hendrik Ibsen in Arca in een regie van Pol Dehert en een decor van Luc D’Hooghe & Rose Werckx. Met Carmen Jonckheere (Nora), Jappe Claes (Torvald Helmer), Netty Vangheel (Kristine), Herman Gilis (Dr.Rank) en Mark Verstraete (Krogstad).
Het is het goede recht van regisseur Pol Dehert te menen dat « Nora, een poppenhuis » van Henrik lbsen een komedie is (ook al ben ik het daarmee niet eens), het is misschien zelfs de enige manier om het nu nog te kunnen opvoeren. Maar dan moet hij deze opvatting wel consequent doortrekken en wat dat betreft verliest hij vlak voorde pauze toch wel eventjes de pedalen. Bij het slot gebeurt dat ook, maar het geëmmer is daar door Ibsen zelf zodanig uitgesponnen dat men dit Dehert nauwelijks kan kwalijk nemen. Kortom, een « controversieel » (!) stuk dat bovendien uiterst amusant is. Daartoe draagt o.m. Jappe Claes als Torvald bij (met intelligentere bekkentrekkerij dan in de meeste Franse films te zien is) en vooral Herman Gilis als Dr Rank een schitterende creatie van de enige echte Vlaamse filmacteur — iets wat in Arca (waar men met de acteurs a.h.w. op schoot zit) uitstekend tot in recht komt. Nora heb ik altijd al een onuitstaanbaar personage gevonden en Carmen Jonckheere zet ze ook zo op scène (misschien zelfs iets te). Netty Vangheel krijgt als haar vriendin Kristine een heel vreemde opdracht mee, terwijl Mark Verstraete als Krogstad zichzelf mag zijn (als acteur welteverstaan). Verder ook nog veel lof voor decorontwerpers Luc D’Hooghe en Rose Weckx, vooral voor de vondst van als poppenhuis van de kinderen de maquette van het decor te gebruiken. Of nog beter: het is net andersom (R.D.S. in De Rode Vaan nr.20 van 1985).
Een jaar later wordt met de makke aankleding door Alfons Goris in de KNS precies het tegenovergestelde bereikt. Met andere woorden, dit stuk over de vrouwenemancipatie is langdradig omdat er thematisch geen spanning meer inzit en omdat de dramatische opbouw en karakterevolutie door regie en acteurs helemaal verwaarloosd werden. Vóór de pauze zit de toeschouwer twee volslagen uren te staren naar een volkomen statisch situatie-, karakterexposé én toneelbeeld. Na de pauze evolueert de actie eindelijk, maar veel te laat.
Denise Zimmermann is ditmaal niet op haar best in de hoofdrol van het kindvrouwtje. Zij blijft maar dreinen tot je er de zenuwen van krijgt. De anderen zijn even zoveel karikaturen: Hubert Damen, Herman Fabri, Kristin Arras, Gene Bervoets. De stunt tenslotte die de regisseur opvoerde door de drie kinderen door volwassenen te laten spelen leek mij ronduit mislukt.
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 