Ken je die fameuze sketch uit “In de gloria” die de geschiedenis is ingegaan als “in mijn poep”? Indien niet, heb ik hieronder nog eens het YouTube-filmpje geplaatst. En waarom komt dit nu van pas? Omdat mijn “willekeurige woordgenerator” mij weer iets heeft aangedaan. “Begenadigd” was het nochtans mooie woord dat er uit te voorschijn kwam en dat kwam dan in mijn boekenkast overeen met de Australische schrijfster Toni Bentley (foto Clayton Cubitt for Toni Bentley – https://www.tonibentley.com/images/0322/tonibentley_author.jpg) en haar erotische bestseller “The surrender” over een ik-persoon die het graag “in de poep” doet. Een erotisch werk verdorie op mijn zeventigste! Wat moet ik dààrmee?

En niet enkel dat: ik behoor tot de grote schare mannen die de bloedtest voor de prostaat met applaus hebben begroet. In de periode daarvóór was dit altijd een bang uitkijken…

Ja maar, zal u zeggen, hoe komt dat boek dan in uw boekenkast terecht? Deze keer kan je je immers niet verschuilen achter het feit dat het nog een overblijfsel “uit uw jeugd” is: het boek dateert immers pas uit 2004. Bovendien is het exemplaar nog splinternieuw! Dus geen boek uit de uitverkoop van de bibliotheek of zo. Hoe komt het daar dan in godsnaam terecht? Ik heb een licht vermoeden dat gaat in de richting van een bepaalde vriendin, maar dat gaan we hier verder onbesproken laten…

Toni Bentley was born in 1958 in Perth, Western Australia. Her father, P.J.Bentley, was an Australian biologist and endocrinologist and her brother, Dr.David Bentley, a molecular biologist at the University of Colorado Denver. She took her first ballet class at age four in Bristol, England, and entered the School of American Ballet, the official school of New York City Ballet, at age ten. At age seventeen she joined George Balanchine’s New York City Ballet where she performed for ten years under his tutelage. She retired from the stage at age 26 owing to a hip injury.

Bentley has written five books. Winter Season, A Dancer’s Journal, was published when she was 22 years old by Random House. It is a diary of her life as a corps-de-ballet dancer in the New York City Ballet. Her other books connected to dancing include Holding On to the Air: the Autobiography of Suzanne Farrell (co-authored with Farrell, Simon & Schuster, 1990) and Costumes by Karinska (Harry N. Abrams, 1995) about Russian costumer designer Barbara Karinska. But in 2002 she published Sisters of Salome (Yale University Press), a cultural history of the femme fatale and origins of modern striptease. This book was followed by The Surrender, An Erotic Memoir.

Harper Collins published Bentley’s book The Surrender (2004), a memoir of her experiences with heterosexual sodomy and a celebration of female sexual submission. At the time the book caused Bentley considerable notoriety given her perceived status as part of cultured society and the taboo nature of the subject matter. The subject has since received considerable mainstream attention because of the worldwide profile gained by Fifty Shades of Grey. The book has been translated into eighteen languages. (Wikipedia)

Een gedachte over ““The surrender” van Toni Bentley

  1. Aanvankelijk viel het allemaal nog wel best mee. En dat kwam dan vooral omdat ze teruggaat naar het allerprilste begin: hoe ze als atheïste geboren in the Bible Belt net als haar vriendinnetjes ook in god wil geloven (het zal haar gelukkig nooit lukken). En als je je afvraagt wat dit nu met kontneuken te maken heeft, haar antwoord is: het zoeken naar Extase. Want om god te ontmoeten wil ze liefst een heilige worden en daarvoor moet ze uiteraard lijden. En als geboren masochiste gaat ze daarom bij het ballet, waar trouwens volgens haar ook 95% van de beoefenaars gelovig is (ik zou eerder zeggen: “bijgelovig”). Door een heupkwetsuur moet ze dat al tamelijk snel opgeven, waarna ze tien jaar getrouwd is. Dat vernemen we in nog geen tien zinnen, meer valt er blijkbaar niet over te vertellen. En daarna start dan haar zoektocht naar het ultieme Genot. Eerst met een masseur, wiens massagebeurten overigens door de ziekteverzekering worden betaald (omwille van die heupblessure). Van dan af wordt het minder interessant, met de te verwachten opsomming, waarbij ik alleen maar kan hopen dat ze snel de man tegenkomt die haar voor het eerst in haar kont neukt. Op p.77 (van 208) is het eindelijk zo ver. Moet ik nu nog doorgaan met lezen? Wel, een tijdje heb ik het nog geprobeerd, maar toen werd het me toch echt te veel. Ik sprong dan maar ineens naar het laatste hoofdstuk en vernam daar dat ze van “onderdanig” naar “dominant” was geëvolueerd. Eerst dacht ik nog: laat ik nog eens nagaan hoe dàt nu juist in z’n werk is gegaan, maar uiteindelijk was mijn conclusie: ach, laat maar…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.