Klarinettist Henri De Roeck was eigenlijk van Rupelmonde, maar bij gebrek een moederhuis aldaar is hij in Temse geboren. Henri wou wielrenner worden net als zijn vader (*), maar het was ook zijn vader die hem een saxofoon meebracht omdat er een saxofonist nodig was voor de harmonie van Rupelmonde. De Roeck volgde dan klarinetles bij Georges Luyten in Temse, maar toen die naar Mechelen ging volgde De Roeck hem. Hij kwam wel nog terug spelen in de socialistische harmonie van Temse.

Als kind was zijn groot voorbeeld Walter Boeykens, maar om los te komen van die persoonlijkheid stapte hij naar het conservatorium van Brussel waar hij studeerde bij Pierre Bulthé, solist bij het BRT-orkest voor Walter. Hij werd laureaat van de Tenutowedstrijd 1982 en werd daarna 4de in München, waar hij werd geklopt door Charles Neidich.
Na een korte passage bij het Arundo-kwartet kwam hij daarna bij Jan Caeyers terecht bij het Nieuw Belgisch Kamerorkest, maar na anderhalf jaar vond hij dat Caeyers zijn beloften niet nakwam. Toch heeft hij hier wel de sinfonia concertante van Mozart opgenomen voor vier blazers. De blazersgroep is dan bijna volledig overgenomen door concurrent Rudolf Werthen, maar ook met hem kon De Roeck het niet goed vinden en van dan af is hij free-lance.
Door zelf een privé-sponsor te vinden heeft hij met de Fiamminghi wel een Stamitz-CD uitgebracht. Die werd echter niet goed verdeeld, zodat ze helemaal is weggeblazen door eenzelfde CD gespeeld door Sabine Meyer, die kort daarna is uitgekomen. De Roeck zoekt het eerder in de richting van de Franse school, maar zonder de verworvenheden van de Duitse richting te verwerpen. Zijn volgende CD (in 1995) was er één met Jan Michiels. Ook alweer door privé-sponsoring tot stand gekomen op het label van Marc Grauwels.
Daarna kwam het tot een zeer vruchtbare samenwerking met het Prometheus-ensemble waarvan hij stichtend lid is. Toch bleef de kleine intieme kamermuziek zijn grote liefde, vandaar de oprichting van een nieuwe groep Vision On, waarmee hij zijn idee van het vullen van concertpodia met gewone mooie zorgeloze muziek van welke makelij ook en zonder enige musicologische achtergrond zijn doel is geworden.
Tijdens het seizoen 2005 – 2006 trad hij geregeld op als solist o.a. in het PSK te Brussel met de klarinetconcerto van John Adams ‘Gnarly Buttons’, en in alle grote concertzalen: De Singel te Antwerpen, Bijloke te Gent, De Concertzaal van het Conservatorium te Brussel en het Concertgebouw te Brugge met het klarinetconcerto van Aaron Copland begeleid door het Symfonieorkest Vlaanderen o.l.v. Etienne Siebens.

Ronny De Schepper

(*) Ook klarinettist Jonathan Rodriguez is ex-wielrenner en vader van profrenner Fred Rodriguez. Het feit dat deze laatste Amerikaan is en geen Colombiaan, heeft trouwens met het klarinet spelen van papa te maken. Hij heeft immers carrière gemaakt in de VS.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.