Veertig jaar geleden: “Het begon met Roza”

Veertig jaar geleden: “Het begon met Roza”

Het begon met Eva is de titel van een Amerikaanse film waarin beschreven wordt hoe een meisje-uit-de-massa erin slaagt in de gunst te komen staan van haar idool en hoe ze langzamerhand de Vedette naar de achtergrond dringt en zelf in de spotlights treedt. Wat sympathiek begon, eindigt nogal navrant.
Volgens ongeveer hetzelfde scenario verloopt de geschiedenis van de beste rockgroep die het Waasland ooit heeft gehad, nl. Papadock’s BRC, maar die paradoxaal genoeg nooit verder is geraakt — als groep — dan de Gentse Feesten. Behalve de drummer dan. Die is nu een internationale attractie. Als drummer? Neen: Als zanger misschien? Nauwelijks. Als « attractie »? Juist! Wat sympathiek begon, eindigt ook hier dus nogal navrant.
Twee afleveringen van “Ken je ze nog, de mannen van Papadock’s?” of wat een succes-story had kunnen zijn…
Lees verder “Veertig jaar geleden: “Het begon met Roza””

Kindertheater dat niet kinderachtig is

Mijn vermoeden werd bevestigd dat vier nieuwe stukken door één en hetzelfde gezelschap dat dan op de koop toe ook nog voor de organisatie en de accommodatie van zo’n vijf andere theaters moet instaan, te hoog gemikt was. Wim De Wulf is daarvan het slachtoffer geworden. De première van zijn solostuk « Min dertig in de schaduw » diende naar een latere datum te worden verschoven. En misschien is men ook bij « Coco is dada » van Daan Hugaert iets te vlug van stapel gelopen.
Lees verder “Kindertheater dat niet kinderachtig is”

Een stuk tussen twee stoelen

00Wat zijn de moeilijkste stukken om te schrijven ? Zeker niet die van Ionesco of Beckett, noch van Genet of Muller als u het mij vraagt, al zien die er op het eerste gezicht erg « moeilijk » uit. Neen, de meeste inspanning, de meeste omzichtigheid, het meeste inzicht is vereist als men een stuk wil schrijven voor kleuters (tussen 2 en 6 jaar). Het zijn dan ook uitzonderingen die er zich aan wagen.
Lees verder “Een stuk tussen twee stoelen”

“Die Zimmerschlacht” van Martin Walser

“Die Zimmerschlacht” (oefeningsstuk voor een echtpaar) van Martin Walser in een regie van Thomas Köller en een decor van William Phlips en met Marijke Pinoy (Trude) en Mark Verstraete (Felix) werd vroeger reeds door Malpertuis gespeeld onder de titel “Kamerduel”, maar Robin Maekelbergh maakte voor Arca een nieuwe bewerking. Phlips heeft deze twee kleinburgers (op de foto Mark Verstraete en Marijke Pinoy) opgesloten in een enorme kartonnen doos met twee immense zetels, die als draaimolens kunnen tollen (21/11/1991).