Gérard Lenorman wordt zeventig…

77 gerard lenormanWanneer iemand morgen vraagt waar Gérard Lenorman (echte naam Gérard Aumard) geboren is, kan u zonder blozen vertellen dat ’t in Normandië was. Origineler kan niet. De naam bedoel ik. Hij begon zijn carrière als jong kerkzangertje. Minderwaardigheidscomplex afgereageerd in dat mooie “Les cathédrales”. Componeerde zijn eerste lied toen hij 12 was: “Le Vagabond”; een psycho-analist zal hieruit zijn conclusies trekken. Op 14 stond Lenorman reeds met een orkestje op de planken. In 1966 kwam de eerste single en een tournee met Sylvie Vartan. Persoonlijk zou ik het daarbij gelaten hebben, haar foto’s in “Salut les Copains” volstonden reeds om het uit de hand te laten lopen. Maar nee, Gérard zet door en speelde zijn rol in de Franse Hair-versie en begon hits te produceren. “La ballade des gens heureux” was dé grote internationale doorbraak. En wie kent niet “Voici les clés” of “Gentil dauphin triste”? Maar wie wil weten wat Lenorman écht kan moet eens naar zijn grandioze “Invitation à la mort” luisteren, de ode aan de drughelden Janis Joplin en Jimi Hendrix, en meteen de meest schitterende evocatie van de gruwelwereld van “paarse reizen, blauwe zon, dreigende muren, les fleurs de baobab”, en de meest unieke verwittiging voor het brutale einde achter de rose visioenen. La mort au bout de ton voyage, dat is Lenorman, en daar hou ik van. “Drôle de Chansons” (CBS 81680) is de titel van zijn boeiendste LP; drôle de garçon, zeg ik zo.

 

Johan de Belie