Shelagh Delaney (1938-2011)

Shelagh Delaney (1938-2011)

Het is morgen al tien jaar geleden dat de Engelse schrijfster Shelagh Delaney is gestorven aan kanker. Ze werd bekend door haar eerste toneelstuk dat ze schreef in 1958, toen ze pas 19 was: “A Taste of Honey”. Ze verkocht de filmrechten voor een aanzienlijk bedrag en schreef samen met de regisseur Tony Richardson het scenario voor de verfilming, die in 1961 uitkwam met Rita Tushingham als Jo. De film won vier BAFTA awards, waaronder die voor beste Britse film. Helaas konden haar volgende toneelstukken de hoge verwachtingen niet inlossen die door haar baanbrekend debuut waren opgeroepen. Toch schreef ze nog tot haar dood vooral scenario’s voor televisie, hoorspelen en films, waaronder “Dance with a Stranger” uit 1985, gebaseerd op het leven van Ruth Ellis, die laatste vrouw die in Engeland werd geëxecuteerd.

Lees verder “Shelagh Delaney (1938-2011)”

Het hoekje van Opa Adhemar (50)

Het hoekje van Opa Adhemar (50)

Hoewel ik het interieur meermaals gezien had, telkens licht gevarieerd afhankelijk van de smaak en het inzicht van regisseur en decorbouwer, bleek het toch nog schokkend toen ik die ochtend de flat binnenstapte. Grauw, armtierig, op het randje van vervuiling. Geen plek om te leven. Geen plaats om gelukkig te zijn. Ik werd verwacht.

Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (50)”

Het hoekje van Opa Adhemar (15)

Het hoekje van Opa Adhemar (15)

Een aantal jaren conservatoria en het RITCS, maar denkt u niet dat ik ondertussen verder stil zat. Hoewel dat officieel wel de bedoeling was want in geen van deze instituten werd het geapprecieerd dat je nog aan de gang bleef buiten hun muren. En ik deed niks anders. In de toneelclub van het genoemde jeugdcentrum, het cabaret Napkin, het STOKteater. Maar ook Sint-Genesius rook lont. Hoe of wat? Geen idee. In ieder geval hadden ze het plan opgevat enkele eenakters te programmeren en mij de regie van één ervan toe te vertrouwen. Tegen betaling nog wel. Ongehoord en ongezien. Bovendien mocht ik zelf de keuze maken. Het werd iets van Tennessee Williams. Het werd ‘The case of the crushed petunias’. Met een, voor het gezelschap en voor onze stad tamelijk revolutionaire regie.
Lees verder “Het hoekje van Opa Adhemar (15)”