35 jaar geleden: “De Driestuiversopera” in Arena

35 jaar geleden: “De Driestuiversopera” in Arena

Het is vandaag ook 35 jaar geleden dat in het Gentse Arenatheater “De Driestuiversopera” van Bertolt Brecht in première ging in een regie van Jaak van de Velde, een decor van Jacques Berwouts, een vertaling van Ton Lutz en liedjesteksten van Walter Ertvelt. Tot mijn stomme verbazing heb ik geen recensie van mijn hand teruggevonden (ook niet van iemand anders trouwens), daarom moet u het maar doen met wat algemeenheden over het stuk zelf. En “uiteraard” heb ik ook weer geen foto van de voorstelling teruggevonden, daarom heb ik een beroep gedaan op een foto van Theater Het Hof uit Arnhem. Bedankt, mensen!
Lees verder “35 jaar geleden: “De Driestuiversopera” in Arena”

Andrea Salsedo (1881-1920)

94 Andrea_SalsedoWie de film Sacco en Vanzetti heeft gezien, zal zich herinneren dat het openingshot een man is die uit een flatgebouw valt. Dit was een referentie aan Andrea Salsedo, een anarchist die in 1924 tijdens een ondervraging door de politie uit het raam van de veertiende verdieping was gesprongen, gevallen of gegooid. Dit « incident » heeft echter maar van verre iets te maken met de vervolging van Sacco en Vanzetti. Regisseur Montaldo verwerkte dit echter doelbewust in zijn film omdat kort voor de realisatie ervan in Milaan zich een gelijkaardig voorval had voorgedaan. De anarchist Giuseppe Pinelli (beschuldigd in « de zaak Valpreda », d.i. de bomaanslag op de Milanese Boerenbank met zestien doden en tachtig zwaar gekwetsten) was tijdens een verhoor door zeven politiemensen “door het raam gesprongen”. Drie jaar later zou blijken dat de aanslag het werk was van neofascisten, met bindingen in het staatsapparaat. Valpreda, Pinelli en de andere aangehouden anarchisten waren dus onschuldig.
Lees verder “Andrea Salsedo (1881-1920)”

Het droge brood van Madame Warren

« Madame Warrens broodwinning » van Arthur Schnitzler, zo stond er oorspronkelijk op de programmabrochure van het NTG. Het moet natuurlijk George Bernard Shaw zijn, maar de vergissing is gemakkelijk te verklaren. Op zeer korte tijd programmeert het NTG immers twee werken van rond de eeuwwisseling. Twee thesisstukken die daarbij ook nog met seks te maken hebben en de dubbele censurering lag dan ook voor de hand. Het grote verschil is echter dat Schnitzlers « Rondedans » als een komedie met een dramatische ondertoon werd opgevat en dat dit bij « Madame Warren » net het omgekeerde is. Gevolg : was « Rondedans » verrukkelijk amusement, dan is het brood van Mevrouw Warren toch wel erg taai om te slikken.
Lees verder “Het droge brood van Madame Warren”

La cage aux folles

Men zal zich bij theater Arena de volgende weken alvast kunnen verheugen in een grote publieke belangstelling, want als men toneelstukken programmeert over homo’s en travestieten is hoe dan ook succes gegarandeerd. Dat bleek al bij de premièrevoorstelling van “La cage aux folles” van Jean Poirret uit de enorme toeloop en uit de schaterlach van het veelkoppige publiek.
Het door Werner Kopers vertaalde stuk verhaalt de perikelen van een homofiel echtpaar – tevens uitbater en hoofdvedette van een cabaret in St.Tropez – dat gezien bepaalde omstandigheden gedwongen wordt een bepaalde periode “normaal” te doen. Je kan je best voorstellen dat er een reeks benarde situaties ontstaan en de lach niet uit de lucht is…
Maar goed, het stuk is dan ook maar een “boulevardkomedie” en er mag zonder complexen gelachen worden. Of mensen die zelf in dat marginale milieu verkeren er evenveel lol aan hebben is een andere zaak…
Dat neemt niet weg dat wij een plezante avond beleefd hebben. Daarvoor staat niet alleen de regie van Dré Poppe garant, maar ook het acteertalent van Werner Kopers en Roger Bolders, die torenhoog boven hun medespelers uitstaken.
Wie een avond ontspanning wil en daarbij de vele problemen vergeet waarmee homofielen in onze maatschapppij dagelijks geconfronteerd worden, raden we “La cage aux folles” zeker aan.

Piet Lampaert