Twintig jaar geleden: George Harrison neergestoken in zijn eigen huis

Twintig jaar geleden: George Harrison neergestoken in zijn eigen huis

Morgen zal het twintig jaar geleden zijn dat George Harrison in het ziekenhuis werd opgenomen nadat hij in zijn landhuis in Henley-on-Thames, Oxfordshire, neergestoken was door een indringer. De 56-jarige ex-Beatle was enkele keren in de borst gestoken. Zijn Mexicaanse echtgenote Olivia Arias raakte licht gewond aan haar hoofd. Harrison kwam uiteindelijk zonder al te veel kleerscheuren uit het incident, al zou hij niet lang daarna aan kanker overlijden.

Lees verder “Twintig jaar geleden: George Harrison neergestoken in zijn eigen huis”

35 jaar geleden: “Give my regards to Broad Street”

35 jaar geleden: “Give my regards to Broad Street”

35 jaar geleden moest Paul McCartney vaststellen dat alles wat hij aanraakt dan toch niet in goud verandert. De film die hij in 1984 “liet” maken door Peter Webb, “Give my regards to Broad Street”, werd door de kritiek tot op de grond afgebroken en ook het grote publiek hapte niet toe.
Lees verder “35 jaar geleden: “Give my regards to Broad Street””

55 jaar geleden: opname van “Eight days a week”

55 jaar geleden: opname van “Eight days a week”

Eight Days a Week werd opgenomen op 6 oktober 1964 als een mogelijke titelsong en single voor de tweede speelfilm van The Beatles. Deze speelfilm had een tijd lang de werktitel “Eight Arms to Hold You” en volgens Lennon schreven hij en McCartney het nummer om te gebruiken als titelsong. Net zoals de titel van de eerste film A Hard Day’s Night afkomstig was van een verspreking van Ringo, zegt Paul McCartney dat ook de uitspraak “eight days a week” van Ringo was.
Lees verder “55 jaar geleden: opname van “Eight days a week””

Vijftig jaar geleden: release van “Abbey Road”

Vijftig jaar geleden: release van “Abbey Road”

In de zomer van 1969 vlogen The Beatles er nog eens voor een laatste keer in, nadat ze in de winter de moeizame filmopnamen hadden afgerond voor het album Get Back dat pas veel later onder de nieuwe naam Let It Be zou worden uitgebracht. De sessies voor Abbey Road zouden de laatste worden van The Beatles als groep. Achter de schermen speelden zakelijke conflicten, onderlinge irritaties en de wetenschap dat het succes hun boven het hoofd was gegroeid, maar in de studio konden The Beatles alle bijzaken opzij zetten. Daar werkten ze aan muziek die volgens velen hun meest doorwrochte, best klinkende album opleverde. Aldus Jan Vollaard in de NRC.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: release van “Abbey Road””

Vijftig jaar geleden: het einde van The Beatles volgens John Lennon

Vijftig jaar geleden: het einde van The Beatles volgens John Lennon

Het is onduidelijk wanneer precies men van het einde van The Beatles kan spreken. Er is natuurlijk de juridische afwikkeling van de zaak, maar die komt pas vele jaren later. Maar zowat alle vier Beatles hebben een eigen theorie over wanneer men echt kan spreken over dat het over and out was met de groep. Voor John Lennon zal dat allicht vandaag vijftig jaar geleden zijn toen hij na een concert van The Plastic Ono Band in Toronto naar zijn eigen zeggen “besloot” om The Beatles te ontbinden…

Lees verder “Vijftig jaar geleden: het einde van The Beatles volgens John Lennon”

55 jaar geleden: The Beatles op tournee zonder Ringo Starr…

55 jaar geleden: The Beatles op tournee zonder Ringo Starr…

Vandaag is het precies 55 jaar geleden dat Ringo Starr aan zijn amandelen diende te worden geopereerd en The Beatles zonder hem op tournee gingen (o.a. naar Nederland). Ringo werd vervangen door Jimmy Nichol van Georgie Fame and the Blue Flames (uiterst rechts op bovenstaande foto van Eric Koch via Wikipedia) en sukkelde in een depressie omdat hij dacht dat men hem definitief zou vervangen…
Lees verder “55 jaar geleden: The Beatles op tournee zonder Ringo Starr…”

Vijftig jaar geleden: laatste concert van The Beatles

Vijftig jaar geleden: laatste concert van The Beatles

Het is al vijftig jaar geleden dat The Beatles optraden bovenop het dak van het Apple-gebouw in Londen. Het zal hun laatste optreden in het openbaar zijn…

Het zogenaamde Get Back-project had de bedoeling om weer terug te keren naar de eenvoud van vroeger. De bedoeling was om weer lekker op te nemen en weer te toeren zonder allerlei toestanden eromheen en dat alles zou dan worden gefilmd, er zou een tournee komen, een single en een album. Dat project faalde deerlijk. Er werd niet getoerd, in de plaats deden ze enkel onaangekondigd op 30 januari 1969 een optreden op het dak van het Apple-gebouw in Londen. De lp kwam er ook niet, alleen een single (“Get Back”) en de film “Let it be” die laat zien hoe de groep uit elkaar valt, o.a. geïllustreerd door de ruzie tussen George Harrison en Paul McCartney. After McCartney criticising a guitar riff played by Harrison on “I’ve Got a Feeling.” Harrison cynically responds: “I’ll play whatever you want me to play, or I won’t play at all if you don’t want to me to play. Whatever it is that will please you, I’ll do it.”
Ook bij de opnames van “Get back” was er ruimte voor menige interpretatie. Zo bestaat er een studio-take waarop Paul McCartney een nogal racistisch getinte tekst zingt, die helemaal past in het kader van de extreem-rechtse predikant Enoch Powell. Later verklaarde Paul (uiteraard) dat het maar een grapje betrof. John daarentegen vond het alvast géén grapje dat Paul tijdens het zingen van “Get back to where you once belonged” naar Yoko Ono zou hebben gekeken.
Ook met de Beatles hun eigen platenlabel Apple liep het slecht af. “Het basisidee achter Apple was in die dagen dat we het jammer vonden dat veel geweldige muzikanten om aan de kost te geraken op hun knieën moesten kruipen voor de grote platenfirma’s. Dat hadden wij als Beatles ook moeten doen voor EMI, en dus beloofden we elkaar dat, als we ooit een beetje geld zouden hebben, dat we dan zouden trachten althans dit onderdeel van het Systeem te kraken.” (George Harrison) Onnodig te zeggen dat niet het Systeem maar zijzelf door deze ondoordachte filantropie werden gekraakt.

Lees verder “Vijftig jaar geleden: laatste concert van The Beatles”

Harry Nilsson (1941-1994)

Harry Nilsson (1941-1994)

Het is vandaag al 25 jaar geleden dat Harry Nilsson (foto YouTube), de drinkebroer van John Lennon (cfr. “the lost weekend”), is overleden aan een hartaanval. Hij is vooral bekend van de hit “Everybody’s Talkin'” (uit de film “Midnight Cowboy”) en het album “Nilsson Schmilsson”.

Nilsson werd geboren in New York als Harry Edward Nilsson III. Kort na de Tweede Wereldoorlog liet zijn vader het gezin in de steek en verhuisde de jonge Nilsson met zijn moeder naar Californië, waar hij de rest van zijn leven doorbracht. In de avonduren werkte hij bij een bank en overdag schreef Nilsson liedjes voor muziekuitgevers. Enkele hiervan werden in 1964 door Mercury Records als singles uitgegeven, waarvoor Nilsson gebruikmaakte van de artiestennamen Johnny Niles, Foto-Fi Four en Bo Pete. Hij zong kortstondig bij de New Salvation Singers. Het lukte hem aanvankelijk niet om als artiest bekend te raken. Zijn composities werden echter wel opgenomen door bekende muziekgroepen en artiesten, onder wie The Monkees, The Yardbirds, Lulu, Blood, Sweat & Tears (“Without her”) en The Turtles (“The story of rock’n’roll”). Hij schreef tevens drie liedjes voor Phil Spector, die gezongen werden door The Ronettes en het Modern Folk Quartet. In 1966 gaf Tower Records een compilatie van zijn eerste werk uit met als titel “Spotlight on Nilsson”.
Nadat hij in 1967 een contract tekende bij RCA Records werd zijn eerste studioalbum uitgegeven, getiteld “Pandemonium Shadow Show”, dat bij het publiek nauwelijks aansloeg. Het ontving wel positieve recensies en toenmalig Beatleslid John Lennon toonde zich een groot liefhebber van zijn muziek. Bij een persconferentie ter gelegenheid van de oprichting van Apple Records noemden Paul McCartney en hij Nilsson als hun favoriete artiest. Op Nilssons volgende album, “Aerial Ballet”, stond een vertolking van het door Fred Neil geschreven “Everybody’s Talkin'”. De singleversie hiervan werd een grote hit; hij bereikte de top tien in de Verenigde Staten en werd als themalied gebruikt in de door John Schlesinger geregisseerde film “Midnight Cowboy” (1969).
In november 1971 brak hij door met het album “Nilsson Schmilsson”, waarvan in de Verenigde Staten meer dan een miljoen exemplaren verkocht werden. De van dit album afkomstige single “Without You” (oorspronkelijk van Badfinger) werd een nummer één-hit in de Billboard Hot 100 en bezorgde Nilsson in 1972 een Grammy Award. Ook voor de film “The Point”, waarvoor Nilsson de muziek schreef en uitvoerde en die ook als LP werd uitgebracht met het verhaal verteld door Harry Nilsson zelf. In dat jaar oogstte Nilsson ook succes met de singles “Coconut”, “Jump Into the Fire” en “Space Man”. Nilsson werkte vervolgens samen met Ringo Starr aan de film “Son of Dracula” (1974). Hij was bevriend met John Lennon tijdens diens verlaten van Yoko Ono (het zogenaamde “lost weekend”). Lennon produceerde zijn volgende album, “Pussy Cats”. Tijdens de opnamen scheurde Nilsson een van zijn stembanden, waardoor hij niet meer in staat was om te zingen. “Pussy Cats” was het laatste album van Nilsson dat de Amerikaanse top honderd bereikte. Intussen verloor zijn label, RCA Records, interesse en het album “Knnillssonn” werd niet uitgegeven.
In de jaren tachtig trok Nilsson, wiens stemband permanent beschadigd was, zich terug uit de muziekindustrie. In 1988 werd nog wel het album “A Little Touch of Schmilsson in the Night” uitgegeven. Begin jaren negentig bleek zijn manager ervandoor met zijn geld en een faillissement dreigde. Nadat hij in 1993 een hartaanval kreeg, begon hij weer nieuwe liedjes te schrijven en op te nemen. Enkele dagen na de laatste opnamen van het nimmer uitgegeven album “Papa’s Got a Brown New Robe” overleed Nilsson aan een tweede hartaanval. [Wikipedia]

Lees verder “Harry Nilsson (1941-1994)”