De tradities van de Nieuwe Scène

Hoe een dubbeltje rollen kan. Destijds splitste de Internationale Nieuwe Scène zich in enerzijds het Collectief, waarvan de leden de volksere Italiaanse Fo-import voorstonden, en anderzijds de Mannen van den Dam, die aan de zogenaamde Brechtiaanse theaterbenadering de voorkeur gaven. Het was een bikkelharde strijd destijds, maar het dubbeltje hotste en botste en uiteindelijk zijn de « Mannen » de « nieuwe esthetiek » gaan aankleven, terwijl het juist het Collectief is dat eerst een Brecht-collage heeft gerealiseerd (« Het ja en het nee van B.B. ») en daarna « Moeder Courage en haar kinderen ». Uit beide producties is nu een muziekselectie gemaakt en op plaat verschenen. Ondertussen wordt nochtans ook de Fo-traditie levendig gehouden met een (voor het Vlaamse landsgedeelte alleen al) derde versie van « Wij betalen niet ! ». Beide producties roepen echter een paar bedenkingen op…
Lees verder “De tradities van de Nieuwe Scène”

“Moeder Courage”: tent vergt veel courage

Laten we het eerst even hebben over die tent van de Nieuwe Scène, dan is dat meteen van de baan. Die tent, daar is al veel om te doen geweest. Mislukte brandstichting door de fascisten, dan toch vernield door een storm (zou Ons Heer soms voor de verkeerde kant hebben gekozen ?), steunactie op gang gekomen en dan als resultaat een juweel van een tent, die in de ogen van Vuile Mong vast waterlanders zal doen opwellen. De Nieuwe Scène is dan ook terecht erg fier op die tent. Maar ! Ik ga het hier niet hebben over de onmenselijke kwellingen die mijn (en zo te zien iedereens) zitvlak en rug heeft doorstaan wegens de gekrispeerde houding waarin de toeschouwers worden gedwongen, niet omdat dit niet belangrijk is bij het bijwonen van een stuk (want dat is het wél !), maar omdat het te veel op zelfbeklag zou gaan lijken. Laten we het echter hebben over de theatrale beperkingen die een tent oplegt.
Lees verder ““Moeder Courage”: tent vergt veel courage”