Tachtig jaar geleden: “Frankly, my dear, I don’t give a damn”

Tachtig jaar geleden: “Frankly, my dear, I don’t give a damn”

Op 15 december 1939 gaat in het Grand Theater van Atlanta “Gone with the wind” (Victor Fleming), de eerste grote Amerikaanse blockbuster in kleur, in première. Noch de vroegere pogingen met twee kleuren (tegelijk met de klankfilm), noch de tekenfilms in kleur hadden het grote publiek met dat fenomeen kunnen verzoenen.
Lees verder “Tachtig jaar geleden: “Frankly, my dear, I don’t give a damn””

Max Steiner (1888-1971)

Max Steiner (1888-1971)

Morgen zal het precies 45 jaar geleden zijn dat de vader van de filmmuziek zoals wij ze kennen is overleden. Max Steiner (foto Wikipedia) is afkomstig uit Oostenrijk, maar hij was reeds vóór de opkomst van het nazisme naar Hollywood uitgeweken. Hij is de eerste die zich haast uitsluitend met filmmuziek heeft bezig gehouden. Met andere woorden, hij had wel een klassieke opleiding gehad, maar het verschil met Hindemith, Milhaud, Sjostakovitsj en vele anderen is dat voor dezen filmmuziek niet op de eerste plaats kwam.

Lees verder “Max Steiner (1888-1971)”

55 jaar geleden: “Theme from A Summer Place”

Het is vandaag 55 jaar geleden dat het thema van de film “A Summer Place” van Delmer Daves de top van de Billboard hitparade bereikte. De hoofdrollen in de film werden vertolkt door Richard Egan en Dorothy McGuire, maar het was vooral het jongere koppel van Sandra Dee en Troy Donahue dat emblematisch werd voor de periode (denk maar aan de vermelding in de latere musical “Grease”). Het was inderdaad niet zo vreemd dat in deze “uncoole” periode tussen rock’n’roll en beatmuziek een dergelijke melodie aan de top van de hitparade kon geraken, wél was het opmerkelijk dat het hier om een compositie ging van Max Steiner, die met soundtracks voor “King Kong”, “Gone with the wind” of “Casablanca” eigenlijk toch wel tot een andere generatie behoorde, net als de uitvoerder, orkestleider Percy Faith. En het is al helemaal onbegrijpelijk dat over de hele muziekgeschiedenis gezien, dit (weliswaar lieflijke) melodietje de best verkochte instrumentale popsingle aller tijden is!