Vijftien jaar geleden: de Latemse Concerten

Vijftien jaar geleden: de Latemse Concerten

Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat ik naar een open repetitie van de Latemse Concerten ben geweest (zie bovenstaande foto). Akkoord, sedertdien volg ik nog amper het klassieke wereldje, maar ik heb toch ook niet via andere kanalen (De Gentenaar, AVS…) horen waaien dat deze nog bestaan. Jammer maar helaas. Die Latemse Concerten waren, als ik het goed heb, de opvolger van het Festival van de Leie. Alleszins was France Springuel in beide gevallen de organisatrice.

Lees verder “Vijftien jaar geleden: de Latemse Concerten”

Rudolf Werthen wordt zeventig…

Rudolf Werthen wordt zeventig…

Dat de Gentse violist Rudolf Werthen een prima musicus is, dat staat als een paal boven water en eigenlijk zou je dat dus niet meer moeten herhalen (“Elke repetitie met Werthen kon bijna een masterclass genoemd worden,” zegt b.v. violist Eric Baeten). Toch moet je dat wél doen, want het eerste wat opvalt als je met de man praat, is dat je met een zakenman te doen hebt. Dat is eigenlijk niet zo verwonderlijk, als je weet dat Rudolf Werthen afkomstig is uit de kleine middenstand. Over die afstamming deden allerlei geruchten de ronde maar dankzij reacties van echtgenote France Springuel en dochter Samantha is een en ander nu rechtgezet.

Lees verder “Rudolf Werthen wordt zeventig…”

Poppers worden doppers


Een typisch voorbeeld van de Babylonische spraakverwarring die er op Europees vlak nog heerst wat het sociaal statuut betreft, is dat van de artiest. In sommige landen worden ze beschouwd als werknemers (in Griekenland b.v.), in andere als zelfstandigen (Portugal). In nog andere landen, en met name in het onze, is er een verschuiving waar te nemen. Zoals vroeger reeds aangestipt, zijn artiesten volgens onze sociale wetgeving werknemers, alhoewel in de praktijk er velen zijn die zich als zelfstandige uit de slag trekken.
Lees verder “Poppers worden doppers”