52 jaar geleden: première van “De vijanden” van Hugo Claus

52 jaar geleden: première van “De vijanden” van Hugo Claus

Na reeds meerder scenario’s te hebben geschreven, voornamelijk voor de Nederlandse cineast Fons Rademakers (met als meest bekende uiteraard “Mira”, dat echter nog moet gerealiseerd worden; eveneens later zal hij ook scenario’s schrijven voor de vrouw van Fons, Lili, met name voor “Menuet” en voor “Dagboek van een oude dwaas”), regisseert Hugo Claus in 1966 (release 29 februari 1968) een eerste speelfilm “De vijanden”, waarvoor hij ook zelf het scenario schrijft. De hoofdrollen worden gespeeld door Robbe De Hert, Fons Rademakers, Del Negro, Ward Bogaert, Jan Matterne, Frans Redant en Elly Claus.

Lees verder “52 jaar geleden: première van “De vijanden” van Hugo Claus”

35 jaar geleden: “Een boek, ook voor uw collega’s”

35 jaar geleden: “Een boek, ook voor uw collega’s”

 35 jaar geleden ben ik Jan Matterne gaan interviewen. Die was op dat moment vooral bekend als auteur van de televisieserie “De Collega’s”. Het was voor ons jaarlijks boekennummer ter gelegenheid van de Boekenbeurs en de (nogal flauwe) titel was dan ook gekozen in functie van onze voorpagina in kleur.

Lees verder “35 jaar geleden: “Een boek, ook voor uw collega’s””

Manu Verreth (1940-2009)

Manu Verreth (1940-2009)

Morgen zal het reeds tien jaar geleden zijn dat Manu Verreth is overleden. Bij het grote publiek is hij vooral bekend als Jomme Dockx en als presentator van de hilarische “Pak de Poen”-show, maar ik heb hem in de jaren tachtig leren kennen als directeur van het Mechels Miniatuur Theater, waar ik gedurende een hele tijd toch kind aan huis was. Akkoord, ik had er meer contact met zijn tweelingbroer René, met Nora Tilley, Tessie Moerenhout, Tuur De Weert, Jaak Van Assche of zelfs Jacques Vermeire, maar toch bewaar ik een goede herinnering aan de man.
Lees verder “Manu Verreth (1940-2009)”

Jan Matterne (1922-2009)

Jan Matterne (1922-2009)

Het is reeds tien jaar geleden dat Jan Matterne op 86-jarige leeftijd is overleden. Matterne is vooral bekend als auteur van “De Collega’s” en het was dan ook in die hoedanigheid dat ik hem in oktober 1984 ben gaan interviewen. Het was voor ons jaarlijks boekennummer ter gelegenheid van de Boekenbeurs en de (nogal flauwe) titel was dan ook gekozen in functie van onze voorpagina in kleur.
Lees verder “Jan Matterne (1922-2009)”

Tuur De Weert wordt 75…

Tuur De Weert wordt 75…

Vandaag wordt de Vlaamse acteur Tuur De Weert 75 jaar. De meeste mensen zullen hem wel kennen als de anarchist Gilbert Van Hie uit “De Collega’s” of anders als de kruidenier uit “Het Pleintje”. In beide gevallen creaties van Jan Matterne, op maat geschreven voor de mensen van het Mechels Miniatuur Theater. Daar heb ik Tuur ook vaak aan het werk gezien en soms ook op verplaatsing, zoals in “Rita op school” van Willy Russell, waarin hij volgens mij zijn beste rol heeft gespeeld.
Lees verder “Tuur De Weert wordt 75…”

Een vacht voor de winter

Deze drie heren van middelbare leeftijd(v.l.n.r. Manu Verreth, Mandus De Vos en René Verreth) voeren in het Mechelse Miniatuur Theater tot en met 21 februari « Een vacht voor de winter » op van Claude Rich. Het is een stuk(je) absurdistisch theater dat eerst en voorai vanuit literair oogpunt (ondanks de « prix Lugné-Poë ») weinig geslaagd kan worden genoemd en dat bovendien hoegenaamd niet wordt gediend door de speelstijl van het MMT. Noch regisseur Jan Matterne, noch de acteurs kunnen meer uit de tekst halen dan wat erin zit. De tegenstelling met « Het Lakseermiddel » van Feydeau door de Mannen van den Dam was frappant. Dit laatste is immers een komedie die absurd wordt gebracht, terwijl in het MMT net het omgekeerde gebeurt. Toch is een verplaatsing naar het MMT steeds de moeite waard. De nieuwe zaal in de Hanswijkstraat is schitterend en het visrestaurant dat erbij hoort is delicieus. Een nieuwe vorm van toneelbezoek, als het ware…

(De Rode Vaan nr.3 van 1982)

Jumping the shark

Waarom kijk ik naar zoveel quizzen op televisie? Omdat mijn vrouw daar wil naar kijken uiteraard. Maar goed, waarom kijk ik dan méé? Waarom blijf ik niet achter mijn computer zitten of verdiep mij in een goed boek? Omdat je er altijd wat kunt uit leren natuurlijk! En zo leerden we gisteren in “De Canvascrack” wat “jumping the shark” betekent. Het bleek te gaan om een aflevering van “Happy Days” waarin de scenaristen werkelijk een dieptepunt hadden bereikt. Het was namelijk een aflevering waarin The Fonz in zijn zwembroek over een haai sprong. Dit was (naar ’t schijnt, want ik heb de aflevering niet gezien, dacht ik) zo’n dieptepunt dat “jumping the shark” in het jargon een uitdrukking werd om te zeggen: nu zit het feuilleton helemaal op z’n gat. (Uiteraard werd het in die zin al gebruikt in de onevenaarbare “Simpsons“!) En verdomd, vlak daarna kregen we ervan al een illustratie. Het feuilleton waar ik anders zo dol op ben, “Desperate Housewives”, liet toen werkelijk de broek tot op de enkels zakken. Ik had er nochtans speciaal naar uitgekeken, gezien de cliffhanger van vorige week: wie was er allemaal omgekomen bij dat vliegincident? Maar om dat moment nog wat te rekken, hadden de schrijvers er niet beter op gevonden om met vier “what if”-verhalen op de proppen te komen. Bijna zaten we zelfs in “parallelle universums“!
Lees verder “Jumping the shark”

One more time

Nogmaals over “De Collega’s” dus. Maar “one more time” betekent ook iets in de zin van “bis”. En inderdaad, volgend seizoen moegen de collega’s een bisnummer (tweede reeks) opvoeren. Juich ik daarom? Niet bepaald, maar ik zal er ook niet om treuren. De laatste aflevering zette echter jammer genoeg eerder de gebreken dan de kwaliteiten van de reeks dik in de verf.
Lees verder “One more time”