Andrea Salsedo (1881-1920)

Andrea Salsedo (1881-1920)

Wie de film Sacco en Vanzetti heeft gezien, zal zich herinneren dat het openingshot een man is die uit een flatgebouw valt. Dit was een referentie aan Andrea Salsedo, een anarchist die op 3 mei 1920 tijdens een ondervraging door de politie uit het raam van de veertiende verdieping was gesprongen, gevallen of gegooid.

Lees verder “Andrea Salsedo (1881-1920)”

45 jaar geleden: première van “De ploeg en de sterren”

45 jaar geleden: première van “De ploeg en de sterren”

“Omdat ten eerste het stuk zelf zo’n waarachtige brok volkstoneel is, omdat ten tweede de regie precies de dosering van komedie en tragedie aanvoelde zonder ooit naar melodrama over te hellen, omdat ten derde de vertolking homogeen en professioneel overkwam maar niet in het minst omwille van de indrukwekkende manier waarop de jonge actrice Magda Cnudde gewoon ontroerend vrouw was is zaterdagavond de NTG-première van Sean O’Casey’s ‘De ploeg en de sterren’ in een regie van Walter Eysselinck een zeer goede voorstelling geweest.

Lees verder “45 jaar geleden: première van “De ploeg en de sterren””

Joshua Sobol wordt tachtig…

Joshua Sobol wordt tachtig…

Joshua Sobol (foto YouTube), een niet-gelovige jood, geboren in Polen, doet in zijn stukken een poging om de ingewikkelde relatie tussen jodendom, zionisme en de staat Israël te onderzoeken. Hij stelt zich niet alleen kritisch op in zijn theaterwerk, maar stelt ook het theater op zich in vraag. Heeft het theater vandaag nog zin ? Is het maatschappelijk relevant ? Ghetto dat in de lente van 1987 in de Antwerpse KNS liep, is o.a. een poging tot antwoord op die vraag.

Lees verder “Joshua Sobol wordt tachtig…”

45 jaar geleden: “Het recht van de sterkste” in het NTG

45 jaar geleden: “Het recht van de sterkste” in het NTG

In april 1974 regisseerde Hugo in het NTG “Het recht van de sterkste”, de toneelbewerking door Jan Christiaens van de gelijknamige roman van Cyriel Buysse. Ikzelf heb het stuk op televisie gezien (dergelijke captaties moeten we nu ontberen), maar ik herinner me er niet veel meer van. Niets eigenlijk. Als ik echter op de recensie van Mark Vlaeminck in De Standaard van 16 april 1974 moet afgaan, was het geen groot succes. De titel “vervelende Buysse-smartlap” zegt reeds meer dan voldoende, maar ik geef u toch ook nog zijn slot mee: “Waarom na de dood van Maria de wiedsters opnieuw ten tonele moeten verschijnen en nogmaals alles uitleggen, heb ik niet gesnapt. Tijdens de tweede voorstelling, zondagnamiddag, heeft het publiek geapplaudisseerd na de sterfscène! De mensen dachten (terecht) dat het afgelopen was. Alles was immers gezegd en toen kwam er nog eens een flauwe epiloog met veel verklaringen en goedkope pseudo-filosofie.”
Lees verder “45 jaar geleden: “Het recht van de sterkste” in het NTG”

25 jaar geleden: “Mario ga eens opendoen er werd gebeld”

25 jaar geleden: “Mario ga eens opendoen er werd gebeld”

Morgen zal het alweer 25 jaar geleden zijn dat ik “Mario ga eens opendoen er werd gebeld” heb gezien, een stuk dat Kamagurka speciaal voor het N.T.G. heeft geschreven. Het werd Kamagurka zoals te verwachten en te voorzien was. Zelfs de muziek van Johan De Smet was min of meer te voorzien, maar daarom niet minder geslaagd. De mini-opera, ingestudeerd door Françoise Van Hecke, met de poolreiziger was m.i. dan ook het beste onderdeel. Maar ook de machinisten hadden hun werk, want dit toneelstuk was zoniet grensverleggend, dan toch publiekverleggend! Plotseling zagen we de dingen soms in een heel ander licht (van Jaak van de Velde).

Lees verder “25 jaar geleden: “Mario ga eens opendoen er werd gebeld””

Alois Alzheimer (1864-1915)

alzheimer

Het is vandaag honderd jaar geleden dat de Duitse neuropatholoog en psychiater Alois Alzheimer is overleden. Ik mag hem hier zeker niet vergeten te vermelden (daar is de eerste grap al!) want zijn naam gaat hier nogal vaak over de tong. De laatste keer zelfs tegenover mijn huisarts. Maar die vond dat er niks aan de hand was: “Iedereen vergeet wel al eens iets.” Daarom hou ik deze bijdrage in de luchtige sfeer, ook al betreft het hier een ernstige ziekte natuurlijk. Maar zelfs al zou mijn dokter ongelijk hebben, dan nog kunnen we er maar beter om lachen, zoals Beaumarchais placht te zeggen: “Je ris de peur d’être obligé d’en pleurer”. En daarom herdenk ik de dood van de eerbiedwaardige dokter met een recensie van het stuk “Tante Euthanasie gaat achteruit” van Kamagurka, waarin de dokter ook een rol mag vertolken…
Lees verder “Alois Alzheimer (1864-1915)”