In 1990 stond de voltallige spelersgroep van het Speeltheater op de scène om ter plekke te improviseren naar aanleiding van tevoren min of meer bepaalde spelstructuren. De reacties daarop waren verschrikkelijk positief. Vooral het jonge publiek apprecieerde het enorm dat het kon ingrijpen in wat er zich op het toneel afspeelde en er een totaal andere wending aan geven. Soms heerste er dan ook een hectische sfeer die uitmondde in het scanderen van “we want more” en dergelijke. Het Speeltheater wilde daar in 1991 dan ook graag mee doorgaan, ook omdat improvisatie hét kenmerk blijft van dit theater. Er was echter wel een verschil met vorig jaar. Er werd nu een groep van zes acteurs uitgekozen, die gedurende een vrij lange tijd intensief werd getraind.