Allan Peiper

Allan Peiper

Ploegleider Allan Peiper (foto PDM88 via Wikipedia) wordt terecht ook betrokken in de hulde die Tadej Pogacar te beurt valt na zijn Tourzege. Daarbij legt men er vaak de nadruk op dat Peiper is moeten terugkeren “uit een diep dal”. Daarmee verwijst men dan meestal naar zijn gevecht tegen kanker, maar volgens mij is dit ook sociaal het geval, al wordt er daarover nooit gesproken…

Lees verder “Allan Peiper”

Dertig jaar geleden: José De Cauwer, de “kingmaker”

Dertig jaar geleden: José De Cauwer, de “kingmaker”

Terwijl iedereen nog volop met de Mondiale bezig was, blikten wij in De Rode Vaan reeds vooruit: op zaterdag 30 juni startte in Futuroscope immers de 77ste Ronde van Frankrijk. En de vraag die op ieders lippen brandde, was natuurlijk: wat gaat de winnaar van vorig jaar, Greg Lemond, ervan bakken? Daarover en over de financiële problemen die aan de grondslag lagen van de breuk met zijn vroegere ploeg gingen we praten met José De Cauwer, zijn sportbestuurder van vorig jaar, de man die Lemond uit een diep dal haalde.

Lees verder “Dertig jaar geleden: José De Cauwer, de “kingmaker””

35 jaar geleden: Marc Madiot wint zijn eerste Parijs-Roubaix

35 jaar geleden: Marc Madiot wint zijn eerste Parijs-Roubaix

Morgen zal het 35 jaar geleden zijn dat de toen 26-jarige Marc Madiot zijn eerste Parijs-Roubaix won (foto Pinterest). Zes jaar later zou hij dit nog eens overdoen. Opvallend: de winnaar van de Ronde van Vlaanderen, de 23-jarige Eric Vanderaerden, speelt opnieuw een hoofdrol, naast vertrouwde gezichten als Eddy Planckaert, Hennie Kuiper en Sean Kelly maar ook Tourwinnaar Greg LeMond doet mee voor de knikkers, iets wat we nu helaas bijna nooit meer zien. Bradley Wiggins heeft het ooit nog eens geprobeerd, maar helaas zonder succes.

Lees verder “35 jaar geleden: Marc Madiot wint zijn eerste Parijs-Roubaix”

Banner voor de wielerwedstrijd E3 BinckBank Classic weer controversieel

Banner voor de wielerwedstrijd E3 BinckBank Classic weer controversieel

De banner voor de wielerwedstrijd E3 BinckBank Classic is alweer controversieel. De organisatie liet enkele wielerwinnaars in de huid van een personage van FC De Kampioenen kruipen. Eddy Planckaert schittert op de affiche als Xavier Waterslaeghers en Greg Van Avermaet als… zijn vrouw Carmen. “Greg bleek een natuurtalent”, aldus pr-verantwoordelijke bij E3 Jacques Coussens, het brein achter de banner, bij Het Laatste Nieuws.

Lees verder “Banner voor de wielerwedstrijd E3 BinckBank Classic weer controversieel”

Thirty years ago: the Stars and Stripes waving in harmony with the Hammer and Sickle

Thirty years ago: the Stars and Stripes waving in harmony with the Hammer and Sickle

Dertig jaar geleden werd de oorspronkelijke versie van dit stuk gepubliceerd in het Brusselse Engelstalige tijdschrift The Bulletin. Gregory Ball had het speciaal daarvoor nog eens nagelezen, waarvoor nogmaals mijn dank. Ondertussen heb ik wel een aantal wijzigingen aangebracht, dus als er fouten tegen het Engels in staan, is dit volledig mijn eigen verantwoordelijkheid en niet die van Greg. (Ik werd voor dit artikel overigens door Ackroyd Publications 8.346 fr. betaald, mijn best betaalde opdracht ever.)

Lees verder “Thirty years ago: the Stars and Stripes waving in harmony with the Hammer and Sickle”

Op bezoek bij Eddy Planckaert…

Op bezoek bij Eddy Planckaert…

Gisteren wees ik er nog op dat ik “enkele dagen na de dood van Bert Oosterbosch” zijn vroegere ploegmaat Eddy Planckaert ging interviewen. Wel uiteindelijk blijkt het zelfs gewoon de dag erna geweest te zijn. Dat interview (waarbij ook mijn kinderen aanwezig waren, zoals men op de foto kan zien) vond plaats n.a.v. het boek dat toen uitkwam en dat Ivan Heylen over hem had geschreven. Enerzijds vond het artikel zijn weg naar The Bulletin, anderzijds was dit het eerste artikel van mij dat opnieuw in De Rode Vaan werd opgenomen sinds ik de redactie had verlaten, een goed half jaar eerder.

Lees verder “Op bezoek bij Eddy Planckaert…”

Bert Oosterbosch (1957-1989)

Bert Oosterbosch (1957-1989)

Vandaag is het al dertig jaar geleden dat de Nederlandse hardrijder Bert Oosterbosch is gestorven aan een hartstilstand. Ik herinner me nog goed dat ik enkele dagen daarna zijn vroeger ploegmaat Eddy Planckaert ging interviewen. Na door ziekte een vroegtijdig einde aan zijn profcarrière te hebben moeten stellen, was Oosterbosch opnieuw aan een loopbaan bij de amateurs begonnen. Hij had zelfs al een wedstrijd gewonnen. Tegen Planckaert merkte ik op dat Oosterbosch de zoveelste renner was die nog aan de 100km ploegentijdrit voor liefhebbers had deelgenomen, die aan een hartstilstand overleed (*). “Daar heb ik nog niet over nagedacht. Maar gezond kan 100km tijdrijden per ploeg zeker niet zijn,” antwoordde Eddy.

93 bert oosterbosch
Lees verder “Bert Oosterbosch (1957-1989)”

35 jaar geleden: Eddy Planckaert wint de Omloop Het Volk

35 jaar geleden: Eddy Planckaert wint de Omloop Het Volk

35 jaar geleden won Eddy Planckaert voor de eerste maal de Omloop Het Volk (een jaar later zou hij dat nog eens overdoen). Het was de eerste wielerwedstrijd die ik zelf heb gevolgd.

Het was Lode De Pooter die daarvoor had gezorgd, omdat hij een wielerjournalist op de redactie van Het Volk kende, die tevens bij de organisatie was betrokken (een zekere Boogmans, zou dat kunnen?). Alhoewel ik ’s avonds in Dendermonde werd verwacht voor het quiztornooi, heb ik die buitenkans natuurlijk met beide handen gegrepen, al is zeker niet alles verlopen zoals het moest.
De start was toen nog aan de Peugeot-garage, zodat bovenstaande foto van Jo Clauwaert niet dat jaar is genomen, want dat was aan de Rozebroeken in 1987. Toch reed Eddy toen ook al voor Panasonic. Samen met zijn broer Walter (vierde) maakte hij toen deel uit van een kopgroep van vier. In de gietende regen bleef hij Jean-Luc Vandenbroucke en Ludo Peeters voor. Als ik me niet vergis eindigden nog drie andere renners van Panasonic bij de eerste tien (Jos Lammertink vijfde, Johan Lammerts zevende, Bert Oosterbosch achtste).
Eddy had dat jaar al de openingsprijs in Marseille gewonnen, net als vier etappes in de Ster van Bessèges (en uiteraard ook het eindklassement) en drie ritten in de Ronde van de Middellandse Zee. Hij was dus zeker geen verrassende winnaar!
Zelf werd ik die dag door mijn onervarenheid wél met een paar (onaangename) verrassingen geconfronteerd. Aangezien ikzelf geen auto had en De Rode Vaan ook niet, kreeg ik van de organisatie een chauffeur ter beschikking. Die man had daar duidelijk geen zin in. Misschien had hij anders rustig thuis kunnen blijven, misschien hield hij niet van wielrennen, wie weet, misschien had hij wel een bloedhekel aan communisten! Hoe dan ook, die heeft bijna de hele tijd zijn mond niet opengedaan. Maar dat was nog niet het ergste. Ik wist uiteraard niet dat de organisatie ook een lunchpakket ter beschikking stelde. Die gast zei niets en liet me ook niet delen in het zijne. Kortom, ik rammelde van de honger. Na lang aandringen stopte hij dan toch eens bij een bakker, waar ik me een paar crèmekoeken kon aanschaffen. Idem dito wat plassen betreft. Wie mij kent, weet dat ik een kleine blaas heb, maar die dag heb ik dan toch goed mijn plas leren ophouden, want een plasstop zat er oorspronkelijk niet tussen. Enkel toen we aan de Muur van Geraardsbergen de renners niet mochten volgen en dus noodgedwongen een tijdje moesten stoppen en Peter Post (de ploegleider van Planckaert) uit de auto sprong om een plasje te maken, kon ik zijn voorbeeld volgen.
Enfin, het was desondanks toch een hele ervaring. Toen de aankomst in zicht kwam, werden we vooruitgestuurd en zo kon ik dan de eindsprint meemaken.

Lees verder “35 jaar geleden: Eddy Planckaert wint de Omloop Het Volk”