Alexander Kristoff wint in Oman…

Alexander Kristoff wint in Oman…

De Noor Alexander Kristoff (bovenstaande foto Jean-Pierre Verstraete, onderstaande foto Erik Westerlinck) heeft de eerste etappe van de Ronde van Oman gewonnen. Hij was in de straten van Suhar Corniche na 138,5 kilometer sneller dan de Franse topspurters Bryan Coquard (Vital Concept – B&B Hotels) en Nacer Bouhanni (Cofidis).
Lees verder “Alexander Kristoff wint in Oman…”

Dirk Baert wordt zeventig…

Dirk Baert wordt zeventig…

De gewezen profwielrenner Dirk Baert viert vandaag zijn zeventigste verjaardag. Bijna 35 jaar geleden, 34 om heel precies te zijn, heb ik hem nog telefonisch geïnterviewd voor De Rode Vaan toen hij als bondscoach de leiding had van de Belgische selectie die dat jaar zou deelnemen aan de Vredeskoers. (*)

Precies op 8 mei 1985 startte heel toepasselijk de belangrijkste rittenwedstrijd voor liefhebbers die gekend is onder de naam « Vredeskoers ». Voor het eerst georganiseerd in 1948 van Warschau naar Praag en omgekeerd doet de wedstrijd sedert 1952 ook Berlijn aan, terwijl t.g.v. de veertigste verjaardag van de overwinning op het fascisme er nu voor het eerst ook een (vliegtuig-)uitstap naar Moskou bij hoort. In het verleden is deze « Ronde van Frankrijk voor liefhebbers » wel eens geboudeerd door het westen en het onrechtvaardige daarvan werd nog onderlijnd doordat er vaak onverholen politieke motieven van aan de oorsprong lagen. Maar gelukkig is dat nu achter de rug en o.a. België stuurt een sterke amateurslichting uit (Carlo Bomans, Rudy Ceyssens, Henri Mannaerts, Eric Peeters, Stefaan Van Leeuwe en Patrick Verplancke), die voor het eerst wordt geleid door Dirk Baert, tot vorig jaar zelf nog actief beroepsrenner met o.m. een wereldtitel in de achtervolging (1971) op z’n palmares. Vandaar onze eerste vraag: was het misschien onder zijn impuls dat die koerswijziging er is gekomen ?
Dirk Baert : Zo kan je dat niet stellen. Dat is gebeurd in overleg met Patrick Sercu. We vinden dat de Vredeskoers de belangrijkste wedstrijd is voor liefhebbers buiten het W.K., zo’n manifestatie kun je dan ook moeilijk links laten liggen, als je mij deze woordspeling vergeeft. Daarom hebben we reeds deze winter gepolst naar de ambities van onze sterkste renners en zo zijn we tot deze selectie gekomen. Of ze zal kunnen wedijveren met de ploegen uit Oost-Europa is natuurlijk nog de vraag, naar deelnemen is op zich reeds belangrijk vind ik.
— De ware Olympische geest ! Maar er moet toch meer zijn dan dat ?
D.B. :
De ploeg is gebouwd rond Carlo Bomans, de enige die op internationaal vlak kan meespelen. Als die een etappe zou kunnen winnen b.v. dan zou ik al dik tevreden zijn.
— Nochtans hebben we ooit eens een winnaar gehad : Marcel Maes in 1967…
D.B. :
Ja, maar dat moet je in zijn tijd zien, natuurlijk. Toen was de Vredeskoers zelfs voor de Oost-Europese landen nog niet zo belangrijk als nu. In de huidige omstandigheden zou het niet realistisch zijn een plaats vooraan in het klassement te beogen. Voor onze jongens komt het er in de eerste plaats op aan het vak te leren. En als er dan nog wat goede uitslagen bovenop komen dan is dat meegenomen.
— Dient er veel geklommen ?
D.B. :
Van echte bergritten kan je niet spreken maar in Tsjechoslovakije en Polen zijn er toch een paar behoorlijk lastige ritten. Het is vooral hier dat we verwachten dat Bomans zich zal tonen. Hij is weliswaar geen echte klimmer, maar hij is de meest complete renner. op geen enkel vlak een echte uitblinker, maar zeer veelzijdig.
— Vindt u het jammer dat de Vredeskoers z’n bijnaam als « Ronde van Frankrijk voor liefhebbers » nu ook probeert waar te maken door een aantal spectaculaire verplaatsingen in te lassen ?
D.B. :
Die twee verplaatsingen met het vliegtuig naar en van Moskou zijn natuurlijk niet niks, maar toch denk ik dat dit de uitstraling gaat ten goede komen. Ik denk b.v. dat de Sovjet-renners nog meer gemotiveerd zullen zijn dan anders. Voor hen is het werkelijk de belangrijkste wedstrijd van het jaar en zij willen dan ook de belangstelling van de massa daarvoor opwekken. En via die omweg zal de belangstelling in het westen ook wel stijgen, veronderstel ik.
— Zijn er Belgische kranten die de verplaatsing meemaken ?
D.B. :
Wel, je weet misschien dat er wat problemen zijn omtrent de voorwaarden. Men vraagt namelijk honderd Amerikaanse dollar per dag, alles inbegrepen, terwijl b.v. de Giro delle Regioni (georganiseerd door ons zusterblad Unità, red.) de journalisten zelf uitnodigt, ze hoeven dus m.a.w. niet te betalen. Daar staat echter tegenover dat dit argument om dan niet te gaan dan weer blijkbaar niet geldt voor de Ronde van Spanje, waarvoor Belgische journalisten ook niet worden uitgenodigd. Je zou natuurlijk kunnen opwerpen : ja maar, dat zijn profs, maar de uitstraling van de Vredeskoers is toch ook zeer groot, vind ik. Gaat er trouwens niemand van jullie naar de Vredeskoers ?
Euh… ik vrees dat ook wij niet uitgenodigd zijn (**) en voorlopig worden wij ook nog steeds niet in dollars uitbetaald…

Lees verder “Dirk Baert wordt zeventig…”

Alvaro Hodeg wint in de ronde van zijn eigen land

Alvaro Hodeg wint in de ronde van zijn eigen land

Alvaro Hodeg van Deceuninck-Quick Step heeft woensdag de tweede etappe gewonnen van de Ronde van Colombia. In de massasprint klopte hij de Est Martin Laas en Sebastian Molano, en nam zo ook de leiderstrui over van zijn landgenoot Rigoberto Uran. Voor Deceuninck- Quick Step is het de vijfde overwinning dit seizoen.

De nieuwe Colombiaanse sprintbom van Quickstep, Alvaro Hodeg komt naast zijn recente overwinningen, met name de Handzame Classic (bovenstaande foto van Noticiclismo) en de eerste rit in de Ronde van Catalonië, ook in het nieuws omwille van zijn eigenaardige naam en hoe men die moet uitspreken. Het is nochtans heel eenvoudig: hij stamt uit de Schotse familie Hodge, maar bij de verhuis naar Colombia is er iets fout gegaan op de administratie en werden de “g” en de “e” omgedraaid. Maar hij blijft het nog altijd als “Hodge” uitspreken.
In ons idiolect zeggen we dan dat die ambtenaar “een Brittanieke heeft gedaan”. Daarmee verwijzen we uiteraard naar “den Eddy” uit “Thuis” (rol van Daan Hugaert), die toen hij zijn pasgeboren dochter moest gaan aangeven op de burgerlijke stand zo zat was dat hij niet meer op haar naam kon komen. Hij noemde ze altijd “Brittanieke”(pas sinds onlangs zegt hij gewoon Britney) en de ambtenaar zei dat dit geen bestaande naam was. Toen gingen ze samen op zoek naar wat de echte naam dan zou kunnen zijn en toen de ambtenaar “Brigitte” suggereerde, zei Eddy dat het dàt was. En zo heet Britney dus officieel Brigitte, al is men daar nog nooit op teruggekomen in “Thuis” (net zoals het verloren oog van Lowieke of het feit dat Renzo ooit nog drugsdealer is geweest – al is dat laatste nu toch nog eens opgedoken in het scenario).
Na twee tweede plaatsen (telkens na Pascal Ackermann) heeft Alvaro Hodeg enkele maanden later dan toch een sprintoverwinning behaald in de Ronde van Polen. Op die manier veroverde hij ook de leiderstrui, maar die moest hij ’s anderendaags al meteen afstaan, want dan trok men de bergen in.
Alvaro Hodeg heeft daarna de eerste rit van de nieuwe Ronde van Duitsland gewonnen. Het was een typische saaie ASO-rit die uitdraaide op een voorspelde massasprint. Hodeg versloeg de Duitse kampioen Pascal Ackermann.
Daarna won Alvaro Hodeg de vijfde rit in de Ronde van Turkije en zorgde zo voor zege nummer 71 van het wielerjaar, een evenaring van het oude record uit 2000. Toen heette het team nog Mapei-Quick Step.

Lees verder “Alvaro Hodeg wint in de ronde van zijn eigen land”

Marco Pantani (1970-2004)

Marco Pantani (1970-2004)

Morgen zal het al vijftien jaar geleden zijn dat de Italiaanse wielrenner Marco Pantani dood werd aangetroffen in zijn hotelkamer in Rimini, nadat hij niet was komen opdagen bij het diner. Verschillende media speculeerden over zelfdoding middels verdovende middelen. Na autopsie bleek een hartstilstand de doodsoorzaak. Latere persberichten gaven, volgens het persagentschap Ansa, een overdosis cocaïne als doodsoorzaak. Op 2 augustus 2014 meldde de krant Gazzetta dello Sport dat het onderzoek naar de dood van Pantani heropend werd. In 2015 kwamen de onderzoeksresultaten van toxicoloog Franco Tagliaro naar buiten. De Italiaanse professor kwam tot de conclusie dat hij is gestorven aan een cocktail van cocaïne en antidepressiva. Maar voor wie toch in een “conspiracy theory” wil geloven: op 14 maart 2016 werd in een nieuw onderzoek beweerd dat Pantani de Giro van 1999 niet mocht winnen, omdat de camorra te veel gokgeld zou verliezen. Hierop werden zijn bloedstalen vervalst volgens het onderzoek en verdween hij dus op de laatste dag uit de Giro.

Marco Pantani begon in 1992 met professioneel wielrennen, eerst bij de ploeg Carrera, later bij Mercatone Uno. Als wielrenner was Pantani een echte klimmer, die de beslissing tijdens beklimmingen probeerde te forceren. Door zijn korte lichaamslengte, kale schedel en grote oren had hij de bijnaam Il Elefantino (Het Olifantje). Om begrijpelijke redenen hield Pantani niet van die bijnaam. Zijn voorkeur ging uit naar Il Pirata (de piraat).
In zijn debuutjaar 1992 won hij met overmacht de Baby Giro. In 1994 volgde de doorbraak in het profpeloton. Pantani won overtuigend twee zware Dolomieten-ritten in de Giro en werd tweede in het eindklassement. In de Tour van datzelfde jaar kon Pantani geen rit winnen, maar zorgde wel voor spektakel in de bergen. In Parijs eindigde Pantani als derde.
In 1995 kon Pantani zijn tweede plaats in de Giro niet verdedigen. Door een aanrijding tijdens een training moest hij aan de kant blijven. De Tour kon Pantani wel rijden. In de voorbereiding op de Tour toonde Pantani al goede benen door een bergrit in de Ronde van Zwitserland te winnen. De Tour verliep voor Pantani succesvol met twee spectaculaire overwinningen in de bergen, een rit naar Alpe d’Huez en de rit naar Guzet Neige. In het klassement kon hij niet meespelen en werd uiteindelijk dertiende. Op het WK in Colombia eindigde Pantani in een spannende wedstrijd als derde.
Later dit jaar kwam hij hard ten val in de wedstrijd Milaan-Turijn. Na een lange revalidatie begon Pantani in 1997 weer met wielrennen, en in dat jaar won hij twee etappes in de Ronde van Frankrijk, waaronder de etappe naar Alpe d’Huez, die hij in een recordtijd beklom (37’35”).
In 1998 won hij met overmacht zowel de Ronde van Frankrijk als de Ronde van Italië met in beide rondes twee etappezeges. Voor de Tour was het de eerste Italiaanse overwinning in meer dan dertig jaar.
Na zijn grote successen in 1998 ging het snel bergafwaarts met zijn carrière. In 1999 raakte hij betrokken bij een dopingschandaal. Twee dagen voor het einde van de Ronde van Italië werd Pantani, die op dat moment het klassement aanvoerde en onbedreigd op zijn tweede overwinning in successie leek af te stevenen, uit de koers genomen vanwege een te hoog hematocriet-gehalte. Zoals gezegd wordt er gesuggereerd dat er “foul play” in het spel was, maar het dient wel gezegd dat Pantani ook op andere momenten in opspraak is gekomen. In de jaren die volgden was Pantani niet meer in staat om, zoals hij dit vroeger kon, voor zijn vak te leven. Hij raakte in een depressie en verdween uit de ogen van het publiek. Een ontroerend moment was nog toen de Vlaamse charmezanger Guido Belcanto hem dankzij één van de werken van Rob Van Oudenhoven ging opzoeken om hem een huldelied te zingen op muziek van “Ti amo” van Umberto Tozzi (foto YouTube; tekst grotendeels Wikipedia).

Lees verder “Marco Pantani (1970-2004)”