Julia Roberts wordt 55…

Julia Roberts wordt 55…

Julia Roberts blaast vandaag 55 kaarsjes uit (als ze nog die longinhoud heeft). Ooit was ik een fan, maar dat is ondertussen fel geluwd. En, wees gerust, dat heeft niets met haar leeftijd te maken. Of misschien toch, maar dan net in de omgekeerde betekenis dan men zou verwachten: ik ben namelijk beu gekeken op die Hollywood-gezichten die altijd even oud blijven. Wat is er verkeerd aan een 55-jarige vrouw die er ook 55 uitziet?

Lees verder “Julia Roberts wordt 55…” →

530 jaar geleden: “De enige goede indiaan is een dode indiaan”

530 jaar geleden: “De enige goede indiaan is een dode indiaan”

“Toen Columbus op 12 oktober 1492 voet aan wal zette in Amerika, woonden er 75 miljoen mensen, verspreid over het hele continent, en antropologen maken zich sterk dat er toen meer dan 2000 verschillende talen werden gesproken. Tegen het einde van de zeventiende eeuw, zo leren ons de jongste demografische studies, waren echter al meer dan vijftig miljoen Indianen het slachtoffer geworden van oorlogen, ziektes die ze nooit hadden gekend, slavernij en de genadeloze brutaliteit van de Europese kolonisten, die met hun vuurwapens op Amerika’s oorspronkelijke bewoners schoten als waren het konijnen. Ongetwijfeld de grootste holocaust uit de geschiedenis. In de twintigste eeuw werd die holocaust door Hollywood onbeschaamd voorgesteld als een heldhaftige en epische strijd van rechthartige, godvrezende blanken tegen barbaarse wilden. Stel je voor dat filmmakers de Jodenvervolging door de Nazi’s op die manier in beeld zouden hebben gebracht.”

Lees verder “530 jaar geleden: “De enige goede indiaan is een dode indiaan”” →

95 jaar geleden: première van “The Jazz Singer”

95 jaar geleden: première van “The Jazz Singer”

Het is vandaag al 95 jaar geleden dat de eerste gesproken – en meteen ook gezongen – film “The jazz singer” in première ging. In deze film van Alan Crosland naar de Broadway-musical van Samson Raphaelson pakt Al Jolson (1886-1950) met absolute tearjerkers uit (zoals “Mammy”, “Swanee” en “Sonny boy”). De film “The Jazz Singer” was eigenlijk een draak, het sensationele zat ‘m enkel in de bijgeluiden (applaus, een voorbijrijdende trein enz.) en een paar monologen van Al Jolson (*), af en toe onderbroken door een tussenwerpsel van zijn “moeder” Eugenie Besserer. Niet iedereen kon het appreciëren: “Wanneer ik de Russische emigrant Al Johnson (sic), dik met blink ingesmeerd, de mond met rouge aangedikt tot een reusachtige vulva, luidkeels hoorde blaten dat ‘he would walk miles for one of your smiles, mammy’, dan wenste ik dat ik geboren ware, gelijk sommige weekdieren, uit een parthenogenesis.” (Marnix Gijsen, De vleespotten van Egypte, p.140). Dat de film desondanks geschiedenisboeken haalde is dan ook enkel te wijten aan het feit dat het de eerste klankfilm was…

Lees verder “95 jaar geleden: première van “The Jazz Singer”” →