25 jaar geleden: “Uit het dodenhuis” van Leos Janacek

25 jaar geleden: “Uit het dodenhuis” van Leos Janacek

Nog helemaal onder de indruk van mijn interview met Dawn Fay ging ik ’s avonds naar de Muntschouwburg om daar een voorstelling bij te wonen van “Uit het dodenhuis”, de opera van Leos Janacek. Dat was een beetje een afknapper, maar ik heb er eigenlijk niet veel van gemerkt, ik zat nog steeds op mijn wolk… (Ik heb geen foto meer van de voorstelling in de Munt, daarom moet u het met één uit een recente voorstelling in Tsjechië stellen.)
Lees verder “25 jaar geleden: “Uit het dodenhuis” van Leos Janacek”

Françoise Vanhecke wordt zestig…

Françoise Vanhecke wordt zestig…

Françoise Vanhecke is een veelzijdige zangeres die zowel oude muziek (onder Gustav Leonhardt werkte ze tweemaal samen met La Petite Bande voor “Pygmalion” van Rameau en “Le jugement de Midas” van Grétry) als hedendaagse werken (cfr.de bodybuilder-historie in 1995; de creatie gebeurde overigens door Guy Reynebeau) vertolkt.
Lees verder “Françoise Vanhecke wordt zestig…”

Kurt Bikkembergs

Volgens sommigen hoort Kurt Bikkembergs (°1963, Hasselt) bij de zogenaamde New Age-componisten thuis. Maar zijn koorwerken (digitaal vereeuwigd door Musa Horti) geven meestal blijk van traditionele religiositeit. Voor de wereldlijke muziek gebeurde dit a capella, zodat enkel de liefhebbers van bewerkingen zoals “Schoon jonkvrouw, ik moet u klagen” hierin hun gading zullen kunnen vinden. Zijn religieuze muziek daarentegen, ondersteund door het orgel van Joris Verdin, kan alvast onze goedkeuring wegdragen, al zullen diegenen die van hedendaagse componisten meer avontuurlijkheid verlangen ook hier niet op hun wenken worden bediend.

Marjan Mozetich

De Week van de Hedendaagse Muziek in Gent heeft een veel minder ambitieus karakter dan Ars Musica (veel minder middelen ook), maar is daarom niet minder interessant. In 1995 staat ze b.v. in het teken van het postmodernisme en dan meer bepaald wil ze de Canadese componist Marjan Mozetich, die hier nog volslagen onbekend is, onder de aandacht brengen. Onnodig te zeggen dat het Boudewijn Buckinx was, die deze geestesgenoot heeft ontdekt. Mozetich schrijft “orenschijnlijk” tonale muziek, toegankelijk, niet complex, bedrieglijk gemakkelijk, kortom minimalistisch. Maar toch is hij ook een postmodernist, want er zitten b.v. allerlei “knipogen” in (zij het geen letterlijke “citaten”) en onverwachte wendingen op een totaal niet-klassieke manier. Die komen dan vaak voor op een moment dat hij door de vele herhalingen (zonder dat men hem hierdoor als “repetitief” kan bestempelen) net vervelend dreigt te worden. Aldus organisator Johan Huys, die blijkbaar reeds voor de muziek van Mozetich gewonnen is, maar die het ook geen donder kan schelen indien we niet allemaal zijn voorbeeld volgen. “Het is muziek die discussies zal uitlokken en zo hoort het ook.”

Referentie
Ronny De Schepper, Week van Hedendaagse Muziek, Het Laatste Nieuws 16 februari 1995