Het Raamtheater opende met « Hamlet » zijn nieuwe theaterzaal in het voormalige Museum voor Warenkunde aan de Vrièrestraat. De tekst van eerder genoemde mijnheer Shakespeare werd hier bewerkt door Pavel Kohout en gebracht in een regie van Walter Tillemans. De vertaling is van Hugo Claus en wie zijn wij om daarop enige aanmerking te maken?
Kohout heeft zijn « Hamlet » ontdaan van de randscènes om zo de essentie van het stuk centraal te stellen. Te zijn of niet te zijn, je onderwerpen aan de omstandigheden of op te komen voor de eigen integriteit.
De regie van Tillemans is mede door de gelukkige vorm van het theater conform aan wat het Elisabethaanse theater heet. Acht acteurs voor dubbel zoveel rollen was in die tijd ook gebruikelijk. Dat wil o.a. ook zeggen dat er van decor niet veel sprake is. De ruimte op zich wordt functioneel aangewend en aangevuld met de nodige requisieten. Een zestal doodskisten illustreren dit macabere spel om de dood. De met zorg gekozen en in dit « decor » soms futuristisch aandoende kostumering doet de rest.
Bert André is gewoon verpletterend als Polonius en grafdelver. Om het even wat die man aanpakt, het is een zaligheid om hem aan het werk te zien. Op dagen dat we down and out zijn plegen we als remedie dan ook wel eens terug te denken aan het moment dat Bert vorig jaar een ijzerwinkel binnenstapte om een vergiet te vragen. Waarna hij het ding op het hoofd zette en aan Walter Tillemans vroeg of het hem goed stond. Het gezicht van de verkoopster was toen immers geld waard. Wist zij veel dat Bert dit instrument in « Midzomernachtsdroom » inderdaad op zijn knikker moest zetten?
Naast Bert André spelen ook A’leen Cooreman als Ophelia en Karel Vingerhoets als Hamlet de pannen van het dak. Deze laatste geeft trouwens, net als Jean « Horatio » Verbert, ook een staaltje van zijn muzikale talent ten beste op de elektrische gitaar, en dat op muziek van Jan Leyers.
Referentie
Piet Loose, K.S.V.Gal – F.C.Wierookvat 3-3, De Rode Vaan nr.41 van 1986
