Veertig jaar geleden ging de eerste Arca-productie van het nieuwe theaterseizoen, « Het Café » van R.W.Fassbinder in een regie van Jappe Claes, in première.
Door de publiciteit die eraan vooraf is gegaan (we hebben er zelf ook aan meegedaan, zie het « lijntje » van vorige week), stonden de verwachtingen erg hoog gespannen. Na wat Jappe Claes met de Mechelse amateurs van Theater Teater (naar verluidt) had gedaan en na het werk van scenograaf Michel Gert Peter in NTG (Peter Pan, Danton, De vader) was de opwinding gewettigd. En nochtans…
En nochtans ging zowat alles verkeerd waarin we precies onze hoop hadden gesteld. De ruimte b.v., Peter-Claes deden ontzettend enthousiast over de door hen « ontdekte » Cisterciënzerkapel in het Gentse Atheneum Ottogracht. Uiteindelijk bleek de galm te zorgen voor een zeer slechte akoestiek, wat nog in de hand werd gewerkt door het nabijgelegen blijkbaar drukke verkeer (enkel Bob De Moor speelde daar even op in). Bovendien heeft Peter o.i. de ruimte helemaal niet functioneel benut door ze schuin door te snijden. Zijn decorontwerp was trouwens deze keer niet om van achterover te vallen.
En Jappe Claes liet zijn acteurs ook al verloren lopen in de ruimte. We verstonden ze niet, we zagen ze niet en als dat dan uiteindelijk soms toch het geval was, viel er niets te zien. Vooraf had Claes terecht opgemerkt dat Fassbinder melodrama is en dat bij melodrama niet het wat maar het hoe belangrijk is, maar dat hoe heeft hij dan blijkbaar toch niet onder de knie gekregen. Hoertje Brit Alen b.v. was veel opwindender nadien aan de bar dan in haar zgn. minuscule pakje en Mark Verstraete (om maar die te noemen) hebben we ook al boeiender geweten. Natuurlijk had elke acteur wel al eens zijn nummertje (de zusters Jonckheere b.v.), maar enkel Bob De Moor kon ons constant boeien, al leek het er juist op dat die zichzelf regisseerde.
Toch is niet alles kommer en kwel (tenzij alweer voor ons zitvlak). De Schmalz-muziek van Peter Raben is b.v. goed op z’n plaats (overgenomen uit de Duitse productie), er zit meer Goldoni in dan je zou denken en de binnenrijmen in de vertaling zijn soms wel eens grappig (maar vaak ook ergerlijk). Vooral echter : wij hopen dat Arca eindelijk uit zijn « decadente periode » zou treden en eigenaardig genoeg is dit stuk, dat precies decadentie als thema heeft, daarvoor een stap in de goede richting. Of moeten we zeggen: geen verdere stap in de slechte?
Referentie
Ronny De Schepper in De Rode Vaan nr.38 van 1986
dagelijks iets degelijks 