Op 10 februari 1956 nam Little Richard in de J&M Studio in New Orleans “Long Tall Sally” op, een rock’n’rollnummer geschreven door Robert “Bumps” Blackwell, Enotris Johnson en Little Richard zelf. Richard nam het nummer op voor Specialty Records, dat het in maart 1956 als single uitbracht, met “Slippin’ and Slidin’” als B-kant. Beide nummers zouden later ook op zijn debuutalbum staan, Here’s Little Richard uit 1957. Long Tall Sally stond 19 weken op 1 in de Rhythm and Blues–hitlijst in de Verenigde Staten. Het nummer bereikte de zesde plaats in de pophitlijst. De versie gezongen door Little Richard staat op nummer 55 in Rolling Stone’s lijst van de 500 beste nummers aller tijden. Het werd een van de bekendste hits van de zanger en is uitgegroeid tot een rock’n’rollklassieker die door honderden artiesten is gecoverd, waaronder Elvis Presley en de Beatles.
“Tutti Frutti” was begin 1956 een grote hit voor Little Richard en Specialty, en bereikte de tweede plaats in de R&B-hitlijsten. Pat Boones coverversie van het nummer bereikte de twaalfde plaats in de pophitlijsten. Hoewel dit een onverwachte financiële meevaller betekende voor uitgeverij Specialty, besloten A&R-manager en producer “Bumps” Blackwell en een trotse Richard een nummer te schrijven dat zo uptempo was en de tekst zo snel dat Boone het niet aan zou kunnen. (Boone nam uiteindelijk wel zijn eigen versie op, die de achttiende plaats bereikte.)
Volgens Blackwell werd hij voorgesteld aan een klein meisje door Honey Chile, een populaire diskjockey. Blijkbaar had het meisje een liedje geschreven dat Little Richard moest opnemen om de behandeling van haar zieke tante Mary te kunnen betalen. Het liedje, eigenlijk een paar regels op een stukje papier, ging als volgt:
Saw Uncle John with Long Tall Sally
They saw Aunt Mary comin’
So they ducked back in the alley
Omdat Blackwell de invloedrijke diskjockey niet wilde beledigen, accepteerde hij het aanbod en legde het idee voor aan Richard, die aanvankelijk aarzelde. De regel “ducked back in the alley” was echter precies wat ze zochten, en Richard bleef oefenen tot hij het zo snel mogelijk kon zingen. Ze werkten aan het nummer, voegden coupletten en een refrein toe, tot ze de hit te pakken hadden die ze wilden. De vermelding van Enotris Johnson, Richards adoptievader, werd toegevoegd, waarschijnlijk uit welwillendheid, maar het meisje kreeg blijkbaar geen credits.
Met een tenorsaxofoonsolo van Lee Allen (net als in “Tutti Frutti“), werd “Long Tall Sally” de bestverkochte single uit de geschiedenis van Specialty Records. De opnamesessie vond plaats op 10 februari 1956 in de J&M Studio in New Orleans, eigendom van Cosimo Matassa, op de hoek van Rampart en Dumaine, waar Fats Domino en vele andere New Orleans-sterren opnamen maakten. Veel andere nummers van Little Richard werden daar ook opgenomen. De muziek was een snel uptempo nummer met Little Richards kenmerkende, swingende boogie-pianospel. Richard speelt staccato, terwijl drummer Earl Palmer een snel shuffle-ritme speelt. De andere muzikanten waren Alvin “Red” Tyler op baritonsaxofoon, Frank Fields op contrabas en Edgar Blanchard op gitaar.
De Beatles waren bewonderaars van Little Richard en speelden geregeld zijn nummers tijdens hun liveoptredens. “Long Tall Sally” was het meest duurzame nummer in hun liverepertoire, van hun beginjaren als de Quarrymen in 1957 tot hun laatste publieke concert in Candlestick Park in San Francisco op 29 augustus 1966. De band vroeg hun persvoorlichter, Tony Barrow, om een geluidsopname van het concert te maken voor het nageslacht (de opname is sindsdien veelvuldig verspreid onder bootleggers), maar de 30 minuten durende band liep af aan het einde van het tweede couplet van “Long Tall Sally”—waardoor de laatste momenten van het laatste liveoptreden van de Beatles voorgoed verloren zijn gegaan.
Zoals bij de meeste van hun Little Richard-covers zong Paul McCartney de leadzang, omdat hij Richards zangstijl goed kon imiteren. Het is ook het zoveelste bewijs dat de opdeling John Lennon, de rocker, en Paul McCartney, de balladsinger, totaal niet opgaat. Toch gebeurt het dikwijls, in de film Backbeat schrok men er zelfs niet voor terug om desnoods de werkelijkheid de nek om te draaien. Zeer tot Pauls ongenoegen: “Een van de dingen waaraan ik me stoor in de film Backbeat is dat ze mijn rock’n’roll-kant eigenlijk van me hebben afgenomen. Ze laten John Long Tall Sally zingen, terwijl hij dat nummer nog nooit in zijn leven heeft gezongen.”
Alhoewel ik Pauls verontwaardiging volkomen kan begrijpen, was het volgens mij enkel te wijten aan het feit dat de acteur die John vertolkte (Ian Hart) een betere versie kon zingen dan diegene die gestalte gaf aan Paul (Gary Bakewell). Alhoewel, elders op mijn blog, vermeld ik dat de acteurs, al werden ze eerder om hun “body language” dan om hun gelijkenis geselecteerd, niet echt zingen, maar dat daarvoor een beroep werd gedaan op professionals als Dave Pirner van Soul Asylum (voor Pauls stem) en Greg Dulli van The Aghan Wigs (voor die van John). Waarom dit dan op z’n minst voor dit ene nummer niet kon omgedraaid worden als bleek dat Pirner het niet aankon, is me een raadsel. (Voor de volledigheid vermeld ik ook nog dat de acteurs zich ook niet om de instrumenten diende te bekommeren, want die werden bespeeld door studio-muzikanten als drummer Dave Grohl van Nirvana, bassist Mike Mills van REM en de gitaristen Don Fleming van Gumball en Thurston Moore van Sonic Youth.)
Over instrumenten gesproken, pas nu valt mij op dat stijve hark George Martin piano zou spelen op de Beatles-versie die opgenomen is in de studio (er bestaan nog meerdere live-versies, o.a. op de BBC-cd’s). En verdorie! Georgie boy doet dat niet eens zo slecht, luister maar:
Eveneens in 1964 namen The Kinks “Long Tall Sally” op als hun debuutsingle, die in februari van datzelfde jaar werd uitgebracht. De versie van The Kinks was een gemoderniseerde bewerking van het nummer, waarbij de piano werd weggelaten en de focus verlegde van R&B naar een eigentijdse rocksound met een goede mondharmonicasolo (van wie?). De single kreeg als B-kant “I Took My Baby Home”, afkomstig van hun debuutalbum dat later dat jaar verscheen.
Ronny De Schepper (op basis van Wikipedia)
dagelijks iets degelijks 