“Liefde is doof” van Marc Didden

Het boek Liefde is doof van Marc Didden werd op 27 november 1995 gepubliceerd door Uitgeverij Houtekiet (eerste editie).

Liefde is doof is een literaire roman / novelle, gepubliceerd als een korte, compacte tekst van nog geen 100 pagina’s. Het wordt soms omschreven als een “verslag”, wat duidt op een persoonlijke, verhalende insteek in plaats van traditionele fictie.

📖 Inhoudsschets / thema’s

Er zijn geen uitgebreide officiële samenvattingen publiek beschikbaar, maar op basis van lezersrecensies en een korte omschrijving in verkoopsites:

• Het verhaal volgt Marcel, een man van vooraan in de twintig, en zijn ervaringen in verschillende steden zoals Brussel, Londen en New York.
• Het boek kan worden gezien als een coming-of-age-achtig verhaal, waarin de hoofdpersoon worstelt met zijn plaats in de wereld, identiteit, relaties en communicatie met anderen.
• De titel suggereert een focus op liefde en (mis)communicatie — de metafoor van “doof” kan bijvoorbeeld verwijzen naar liefde die niet gehoord of beantwoord wordt.

Lezersrecensies zijn wisselend: sommige vinden het een aangename, compacte roman; anderen vonden het minder samenhangend of moeilijk om te interpreteren.

🧾 Stijl en ontvangst

• Het boek heeft relatief weinig recensies, maar op platforms als Goodreads scoort het rond het gemiddelde, met diverse meningen over stijl en verhaalopbouw.
• Het wordt eerder gelezen als een literaire, reflectieve tekst dan als een breed populaire roman.

De titel Liefde is doof is kort, hard en tegelijk poëtisch — typisch Didden — en hij werkt op meerdere lagen tegelijk.

Hier zijn de belangrijkste manieren waarop je die titel kunt lezen.

---

1. Liefde “hoort” niet wat gezegd wordt

De meest directe betekenis:
liefde luistert slecht.

In relaties praten mensen vaak langs elkaar heen. Ze zeggen dingen, maar de ander kan of wil ze niet horen. Dat geldt vooral voor pijn, twijfel, angst of verlangen.

Bij Didden gaat het niet om grote melodrama’s, maar om kleine misverstanden, half uitgesproken zinnen, uitgestelde bekentenissen. Liefde maakt mensen:

• selectief doof
• emotioneel ongehoorzaam
• blind voor wat niet in hun romantisch verhaal past

Je hoort alleen wat in je droombeeld van de relatie past.

---

2. Verliefdheid als een vorm van zelfbedrog

Wie verliefd is, wil niet horen wat de ander werkelijk zegt.

In die zin is “doof” niet alleen passief, maar ook actief:
je kiest om niet te luisteren.

Je ziet bijvoorbeeld:

• rode vlaggen, maar negeert ze
• afstand, maar noemt het mysterie
• onverschilligheid, maar noemt het diepgang

Didden beschrijft liefde als iets dat mensen tijdelijk hun realiteitszin ontneemt — niet slecht, niet goed, maar gevaarlijk kwetsbaar.

---

3. Communicatie en eenzaamheid

Het boek gaat sterk over verplaatsing en vervreemding (Brussel, Londen, New York). Over iemand die in verschillende steden leeft maar nergens echt aankomt.

Daar krijgt de titel nog een diepere laag:

Zelfs in liefde blijven we alleen.

Je kunt naast iemand liggen, met iemand vrijen, iemand begeren — en toch niet écht gehoord worden.
Liefde is dan niet het einde van eenzaamheid, maar een andere vorm ervan.

---

4. Een ironische titel

De titel klinkt bijna als een spreekwoord — zoals
“liefde is blind”.

Maar “liefde is doof” is bitterder dan dat:

• Blindheid kan romantisch zijn
• Doofheid betekent: je mist wat de ander je probeert te zeggen

Het suggereert niet alleen idealisering, maar ook mislukking van echte ontmoeting.

---

5. Waarom past dit zo goed bij Marc Didden?

Didden schrijft vaak over:

• mannen die zichzelf niet begrijpen
• relaties die half lukken
• verlangen dat groter is dan wat mensen aankunnen

Zijn personages willen intensiteit, maar zijn slecht in intimiteit.
Ze voelen veel, maar zeggen weinig of verkeerd.

Daarom is de titel bijna een diagnose van zijn generatie en zijn personages:
mensen die wanhopig naar liefde zoeken, maar geen taal hebben om haar te dragen.

chatgpt