Vandaag viert de legendarische d.j. Zaki (echte naam Jackie De Waele) zijn tachtigste verjaardag (rechts op bovenstaande foto).
Ik herinner me nog een memorabele zogenaamde drive-in Mike & Zaki-show in jeugdclub Broebelke in Temse in het begin van de jaren zeventig (foto Erik Westerlinck). Maar Zaki was ook één van de eerste “vaste” d.j.’s: “In de jaren ’60 kenden ze dat hier nog niet. Ik mocht als d.j. aan de slag bij Radio 2 en vrij snel is hier in Gent een d.j.-kot ontstaan: The Shark aan de Boudewijnstraat. Daar draaiden vooral d.j.’s van de Engelse piratenzenders en ik moest me daartussen staande houden. Daar heb ik mijn stiel geleerd.” (*)
Sommigen kennen Zaki ook als cafébaas. In 1981 werd hij door het promotieteam van de krant De Gentenaar aangezocht om op zoek te gaan naar een “themacafé” (avant la lettre) om aan de krant te linken. Die promotiemannetjes waren blijkbaar niet echt goed uitgeslapen, want het leegstaand café waarmee Zaki kwam aandraven bevond zich recht tegenover de redactielokalen in de Vlaanderenstraat.
Vervolgens diende men naar een uitbater te zoeken, maar Zaki’s vrouw Frida was verliefd geworden op de antieke toog die er nu nog altijd staat en gedurende drie jaren baatten ze het dan maar zelf uit. Zoals Zaki zegt: “Ik deed het graag, maar de horeca is zo bindend, terwijl mijn leven niet zo in elkaar zit.”
Ik was destijds, als redacteur van De Rode Vaan, een geregelde klant van het café, omdat je er veel confraters van andere bladen tegen het lijf liep. Zelfs met mijn kinderen durfde ik er soms wel eens binnenspringen. Ik herinner me zo een ontnuchterende aanvaring met een “supporter” van A.A.Gent die het mijn kinderen (toen ongeveer vijf en acht jaar) kwalijk nam dat zij met mutsjes van S.K.Beveren rondliepen.
Een prettiger ervaring was dat de zonen van Zaki, David en Stephen, soms met mijn kinderen kwamen spelen in het café. Zo herinner ik me nog dat ze hen hebben leren pokeren – weliswaar met de teerlingen, maar toch… Ja, het waren straffe baasjes die kinderen van Zaki, niet te verwonderen dat ze nu wereldwijd furore maken (“fourure maken” zou José De Cauwer zeggen) als The Fucking Dewaele Brothers of 2 Many DJ’s of Soulwax.
Na een paar liedjesteksten (waaronder “De heuveltjes van Erika” van Bart Vandenbossche) bracht Zaki in 2001 “Vrouwen zonder kleren” uit, een roman die ik met plezier heb gelezen, maar waarvan ik me verder geen fluit, maar dan ook niks, noppes nog van herinner. Het zal dus wel een luchtig ding geweest zijn. Als ik het opensla, merk ik op de eerste pagina al meteen een dt-fout, maar ook dat was ik reeds vergeten. De flaptekst maakt me ook niet wijzer, al slaat de opmerking dat “iedereen die het ‘zeker weten’ wantrouwt, (…) dit boek van het begin tot het einde (zal) verslinden” dus ook op mij.
In 2007 kreeg ik een herkansing, want dan had Zaki “Het Buurtplein” uitgebracht. Toch is het twijfelachtig dat ik het me deze keer zal aanschaffen, want zelfs zijn dagelijkse column over de Gentse Feesten in De Gentenaar liet ik toen ongelezen. Maar mijn vrouw is een fan. Dus, Zaki, keep up the good work!
Ronny De Schepper
(*) Stijn Geldof, Zaki is alomtegenwoordig, De Gentenaar, 22 januari 2011
dagelijks iets degelijks 